Αληθινό βράδυ Παρασκευής.

Αύριο είναι κάποια τοπική αργία, ποτέ δεν ξέρω ακριβώς… Κι εγώ, που δουλεύω τα Σάββατα, νιώθω σαν να πήγα πάλι διακοπές.

Οκέι, για λίγο μόνο. Μετά μου περνάει.

Οργώνω το ίντερνετ για ειδήσεις, ελληνικές και διεθνείς. Πάει καιρός που δεν είχα το χρόνο. Εκτυπώνω και μαθαίνω στίχους τραγουδιών σε γλώσσες που δε μιλάω και ακούω τα παλιά μου μιξ που έφερα μέσα στο λεξικό των γαλλικών.

Επειδή ουδέν μονιμότερον, ξαναπιάνω τα παρατημένα γερμανικά μου μήπως και εντυπωσιάσω σε κάποια συνέντευξη πρόσληψης. Είπαμε να κάνουμε παραχωρήσεις σε μια δουλειά που έχουμε ανάγκη, αλλά όχι να μας *εχμ* κιόλας.

Στη βαλίτσα μου έβαλα όλα τα ‘ουσιώδη’ πράγματα που είχα αφήσει στην Ελλάδα και προσπαθώ να τους δώσω θέση στο σπίτι. Μια κουρτίνα εδώ, το ρολόι τοίχου εκεί, ένα δώρο αποφοίτησης στο ραφάκι.  Αν είχα και τα βιβλία μου…

Έχω απλώσει τις φωτοτυπίες και τα τετράδια μπροστά στο λάπτοπ και προσπαθώ να κάνω τις ασκήσεις γραμματικής για εξάσκηση. “Νυχτερίδες μούχλιασαν στον ύπνο;” Χμ.

Τι πτώση παίρνει το “μένω”; Όπως λέμε “μένω με τους γονεις μου”; Εντελώς γερμανικό ρήμα, ‘mit’ για ένα μικρό παιδί, ‘bei’ για μένα, σαν ξένη. Καφές με μια κουταλιά σοκολάτα ρόφημα, για την έξτρα μελέτη συντακτικού.

Αν δεν είχα το ‘cancao do mar’ στα ακουστικά, μπορεί να σηκωνόμουν να βάλω και σαντιγύ.

Τα ταξί

Τις μέρες που δεν ήταν όλα ρόδινα και σκεφτόμουν σοβαρά να επιστρέψω στην Ελλάδα, με κράτησαν δυο πράγματα: ο εγωισμός μου και τα ταξί.

Σήμερα απεργεί το ένα μέσο, αύριο το άλλο κι εγώ στη μέση να πληρώνω 70-80 ευρώ ταξί για να μπορέσω να πάω για δουλειά. Μην ακούσω το ανέκδοτο “συμπαράσταση στους αγωνιστές”, γιατί θα σας ταχυδρομήσω τους λογαριασμούς μου. (Αν ήξερα πως φτιάχνουν ανώνυμο γκάλοπ στα μπλογκς, θα έβαζα το ερώτημα πόσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν απεργήσει).

Η Αθήνα δεν είναι μόνο Τέχνες και Γράμματα, Γεύση και Μουσική. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για μια πόλη στην οποία ώρες ώρες είναι αδύνατον να ζήσεις ανθρώπινα. Πόσο μάλλον όταν η δουλειά σου απέχει 35-40 ευρώ με ταξί.

Κάτι ακόμα: πίστευα ότι το τραμ είναι αργό. Τελικά, νομίζω ότι φταίνε οι ρυθμίσεις στα φανάρια. Δεν μπορεί το τραμ να χρειάζεται να περιμένει πέντε λεπτά ακίνητο! (Πχ διαδρομη Ζάππειο – Λ.Βουλιαγμένης)

Στη Γερμανία, όλα μου τα προβλήματα ξεκινάνε από το Κράτος. Πχ, δε βρίσκω λόγω να δηλώσω τη μετακόμισή μου στο δημαρχείο απ΄τη στιγμή που δεν ενημερώνονται παράλληλα ο ασφαλιστικός μου φορέας, το ταχυδρομείο, οι εταιρίες γαι το τηλέφωνο και την ηλεκτροδότηση και πάει λέγοντας. Μέχρι στιγμής δεν έχω πέσει σε απεργία, αλλά τώρα με την οικονομική κρίση θα το μάθω κι αυτό, φαντάζομαι.

Στην Ελλάδα, τα προβλήματα απλά δεν ξέρω από που μου έρχονται.

I’m outta here…

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Κάποια μέρα , το χειμώνα, πηγαίνοντας για δουλειά, δεν σταμάτησα να κοιτάξω και να ακούσω τίποτα.

Η διαδρομή με το τραμ, επιβάτες που ανεβοκατέβαιναν, περαστικοί που καλημερίζονταν, νοικοκυρές που ψώνιζαν νωρίς… Μια φυσιολογική μέρα, από αυτές για τις οποίες αδιαφορείς γιατί σου είναι οικείες.

Τότε έμαθα ότι συνήθισα, ότι αισθάνομαι άνετα στο εξωτερικό, ότι εκεί είναι το σπίτι μου. Συνειδητός συλλογισμός, που έμεινε για λίγο στο μυαλό μου μέχρι να τον χωνέψω.

Το αντίθετο μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες. Απ΄όταν πάτησα στην Ελλάδα, περπατάω αφηρημένα έχοντας στο μυαλό μου χίλιες έννοιες κι όμως όλα είναι όπως ήταν, βρίσκω τα πάντα εκεί που τα ψάχνω κι όλες οι κινήσεις γίνονται αυτόματα, γιατί “πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι”;

Σαν να μην έφυγα καθόλου, σαν να είχα παέι ολιγοήμερες διακοπές και τώρα ξαναγύρισα στα γνώριμα. Είναι φυσιολογικό που δεν ένιωσα τίποτα επιστρέφοντας στα πάτρια μετά από ένα χρόνο, παρά μόνο το ότι όλα είναι σαν να μην έφυγα ποτέ; Σαν τη συνεχεια της Πέμπτης το πρωί της Παρασκευής;

Αναρωτιέμαι αν θα νιώσω την ίδια οικειότητα γυρίζοντας στο σπίτι σε λίγες μέρες.