Τα γιατί και τα πως

Να δώσω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα, μήπως και καταλάβεις. Οι συζητήσεις τελικά δεν οδηγούν πουθενά.

Οι επιλογές στη ζωή σου είναι σαν  διετές συμβόλαιο DSL,  με υψηλές ταχύτητες, δωρεάν τηλεφωνήματα, απεριόριστο σερφάρισμα, ασύρματη σύνδεση και όλα τα καλούδια.

Οι δικές μου είναι  DSL με 5GB το μήνα, δηλαδή μιλάμε στο Skype ή ακούω ραδιόφωνο τις νύχτες κι έχω το μάτι μου στην ογκοχρέωση.

Αλλά εγώ τώρα κάθομαι με  το λάπτοπ αγκαλιά σε μια ακροποταμιά, χιλιόμετρα από το σπίτι μου.

Νομίζω πως ταξίδεψα πίσω στα 50΄s, αλλιώς δεν εξηγείται…

Πρέπει να έχω πολύ παράξενη στάση ζωής, τελικά.

Δεν υπάρχει άτομο στον εδώ περίγυρό μου που να κατανοεί την ανάγκη ενός ανθρώπου να ξοδεύει τα χρήματά του σε μουσεία, εκδρομές και βιβλία, αντί να αποταμιεύει για σοβαρό σκοπό (πχ αγορά σπιτιού, άνοιγμα εστιατορίου και φυσικά καλή προίκα).

Λόγω φοβερής έλλειψης χρόνου, η πλησιέστερη “κουλτουριάρικη” εμπειρία που έχω να επιδείξω για φέτος είναι φυλλομέτρημα στον δεύτερο όροφο ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Η δήλωσή μου ότι αυτό πρέπει να διορθωθεί asap, συναντά έκπληκτα βλέμματα και την πεποίθηση ότι είμαι τρελή που δεν εκμεταλλεύομαι την άδειά μου για να βγάλω τίποτα έξτρα λεφτά (κουζίνα, καφετέρια, καθάρισμα, σιδέρωμα), αντί να παριστάνω την “πρωτευουσιάνα” (sic) και τι ήρθα να κάνω στη Γερμανία αν είναι να χάνω τέτοιες ευκαιρίες και πως θα ανοίξω σπίτι έτσι που έχω τα μυαλά στις μούμιες και στα ερείπια και στις εφημερίδες (sic).

Βρε παιδιά, δε θέλω να καταλήξω χούφταλο με πέντε οροφοδιαμερίσματα και τρεις θυρίδες κοσμήματα, να αναρωτιέμαι που πήγε η ζωή μου!

Και διερωτώμαι: γίνεσαι  μισάνθρωπος με έφεση στις γλώσσες,  για δε γίνεσαι;