Homesick?

Διαβάζω όσα γράφετε στα email σας για νησιά, για διακοπές, για τους ρυθμούς στο γραφείο, για την κίνηση στους δρόμους, για τα πολιτικά, για τα πολιτιστικά, για ένα πρωί που ξυπνήσατε στραβά και σας έφταιγε ο κόσμος όλος.

Διαβάζω τα μπλογκς, τις ειδήσεις στο ίντερνετ, καμιά ξεχασμένη εφημερίδα σε κάποιο ελληνικό μαγαζί.

Έχω τα γράμματά σας, άλλα εκτυπωμένα, άλλα γραμμένα παραδοσιακά σε χαρτί αλληλογραφίας, άλλα εντελώς αυθόρμητα σε σελίδα τετραδίου ή στα περισσεύματα του εκτυπωτή.

Θυμάμαι ότι ποτέ δεν αγαπούσα τον Αύγουστο. Διάλεγα να κάνω διακοπές το Μάιο και το Σεπτέμβρη. Λιγότερα παιδάκια στις παραλίες, λιγότερες μαμάδες που τσιρίζουν, λιγότεροι δήθεν με ρακέτες, λιγότερα χρήματα γαι καλύτερες υπηρεσίες. Λιγότερη ζέστη. Σας σκέφτομαι στην άδεντρη Athens City καθισμένη στο δροσερό μπαλκόνι μου. Ζήλειες! Ποτέ δε μπορούσα να λειτουργήσω στη ζέστη. Ο διακόπτης στο OFF.

Σκέφτομαι παραλίες, καρπούζια, απενοχοποιημένους φραπέδες, ξεφλουδισμένους ώμους, συγγενείς που συναντάς μια φορά το χρόνο και πολύ είναι, χιλιοπερπατημένες περιοχές, παγωτό σ’έναν καφενέ στη μέση του πουθενά σε μια απροσχεδίαστη βόλτα με το αυτοκίνητο, “αυτός ο δρόμος λες να βγαίνει στην εθνική;”, απλές συνήθειες όπως το να μπαίνεις στο φούρνο και να μην έχει μόνο ψωμάκια και πράγματα με κασέρι ή το να πετυχαίνεις τη θεία πρακτορέιο Reuters τη μοναδική φορά που δε φορούσες ταιριαστά παπούτσια.

Ο απογευματινός καφές ήταν πάντα κομμάτι ενός πάζλ φτιαγμένου από μουσική στον υπολογιστή, τηλέφωνο για τα νέα της ημέρας, εφημερίδα και την αρχή ενός βιβλίου που πιθανότατα θα με κρατούσε μέχρι το πρωί.

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να αποχωρίζομαι τα πράγματά μου, αλλά να, σκέφτομαι κάτι που διάβασα, απλώνω το χέρι μου στο ράφι και το βιβλίο δεν είναι εκεί.

Προσπαθώ να φανταστώ πως θα είναι όταν θα έρθω για διακοπές. Ποιον να πρωτοσυναντήσω, ποιος θα με πρωτοβαρέσει που έφυγα πάνω σ’ένα καπρίτσιο χωρίς να πω ούτε “γεια”, σε ποια υπηρεσία να πρωτοταλαιπωρηθώ, σε ποια αγαπημένα στέκια να πρωτοπάω…

Παρ’όλα αυτά, η επιστροφή μετά την άδεια είναι δεδομένη στο μυαλό μου. Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα αφήσω το σπίτι που μόλις νοίκιασα, τις παρέες που μόλις άρχισα να κάνω, την περιοχή που μόλις άρχισα να γνωρίζω, την ευκαιρία να ταξιδέψω κάποια στιγμή σε όλη τη χώρα.

Μου λείπει η αίσθηση του θαλασσινού νερού και του απογευματινού ήλιου καθώς χαλαρώνω πάνω στην άμμο. Μου λείπουν τα αγκαθιασμένα μονοπάτια, τα βουνίσια ποταμάκια, οι αραιωμένοι καφέδες, η μυρωδιά των ξερών χωραφιών, η πίσσα της Μεσογείων που κολλάει στα παπούτσια, το απότομο κρύο από το αιρκοντίσιον ενός καταστήματος στη ζεματιστή Πατησίων, τα προϊόντα που διάλεγα στα τυφλά στο σουπερμάρκετ.

Όμως κάτι μετακινείται μέσα μου.

θα μου έλειπαν χαζά πραγματάκια, αν έφευγα. Ένα όμορφο παρτέρι, ένα καθαρό συντριβάνι, το συνηθισμένο στέκι μετά τη δουλειά, τα τετράγωνα με τα παλιά κτίρια που συναντάω στο δρόμο μου. Θα μου έλειπε το τσίμπημα του εγωισμού κάθε μέρα που περνάω έξω από το απλησίαστο για μένα θέατρο και μου υπόσχομαι να μάθω τη γλώσσα.

θα μου έλειπε η συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι γύρω μου δε βουίζουν πλέον σαν τις μύγες, αλλά εκφέρουν λόγο κατανοητό σε μένα.

Θα μου έλειπαν κάποιες μικρές, απλοϊκές σκέψεις για τον κόσμο που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Ένα αγχωμένο κοριτσάκι στο τρένο που λέει στη μαμά του την προπαίδεια του ένα, ανακατωτά, είναι το ίδιο κι εδώ κι εκεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Θα μου έλειπαν πολλά καθημερινά πράγματα, θα αχρηστευόταν σχέδια-έστω και τα δικά μου, πραγματικά ρευστά σχέδια.

Δεν θέλω να ξαναγυρίσω πίσω εξαιτίας μιας γλυκιάς νοσταλγίας. Όλα όσα μου λείπουν την ώρα που δε βρίσκω το σωστό βιβλίο να πάρω στο μπαλκόνι μου, θα είναι εκεί και θα με περιμένουν.

Τα υπόλοιπα, από τα οποία έφυγα, θα με πισογυρίζουν για τόσο λίγο, όσο κρατάνε κάποιες διακοπές.

Κι αν η σκιά τους με ακολουθήσει κι αλλού, με λένε ‘περαστική’ και ‘περιπλανώμενη’ και σπίτι μου είναι εκεί που ηρεμώ και ονειρεύομαι.

Μόνο η ζωή είναι μικρή. Ο κόσμος είναι τεράστιος.

Και δεν κλαίω. Πίνω καφέ, ακούω τα cd σας και διαβάζω ένα από τα βιβλία που βρήκαν το δρόμο τους μέχρι το σπίτι μου.

Σας ευχαριστώ, και ξέρετε ποιοι είστε