Όπου και η απλή επικοινωνία σε εξαντλεί

Δεν ξέρω πως γίνεται να μη μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους άλλους, να μη μπορούμε να στερηθούμε αγάπες, φιλίες, κουβέντες ή την ανακουφιστική αίσθηση πως βρίσκονται πάντα κάπου κοντά μας και κάποιος από όλους μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας ανά πάσα στιγμή. Από δική του ανάγκη επαφής, ή από δική μας, δεν έχει σημασία.

Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να μη ζούμε φυσιολογικά χωρίς την αλληλεπίδραση με ανθρώπους, όταν είναι τόσο φανερό πως ακόμα και οι πιο κοντινοί μας, οι πιο αγαπημένοι, οι πιο ανιδιοτελείς, προκαλούν αυτά που αποκαλώ “προβλήματα του μυαλού” με όλα τα πράγματα που περιμένουν από μας. Συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία.

Όλες οι ανασφάλειες, όλες οι συγκρούσεις με τον εαυτό μας, όλες οι αβεβαιότητες, οι δισταγμοί, οι βεβιασμένες κινήσεις, οι εσωτερικές πληγές, οι φυγές, οι αρνήσεις, οι υποχωρήσεις, ξεκινούν από τα λόγια ή τη ματιά κάποιων ανθρώπων. Φίλων, συγγενών, εραστών, δεν έχει σημασία.

Αναρωτιέμαι γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που παίρνουμε σε αντάλλαγμα αξίζουν τον κόπο και βάζουμε τη ζωή μας σε παγοκύστη για χάρη τους. Κι αυτοί για χάρη μας, εξυπακούεται.

Να χαρώ έξυπνο ίντερνετ…

…που σπαταλάει το μισό μου online χρόνο για απλές κινήσεις.

Θέλω να διαβάσω κάποιο άρθρο στο yahoo. Με πηγαίνει αυτόματα στη γερμανική έκδοση. Για να διαβάσω σε άλλη γλώσσα, πρέπει να κάνω αντιεμπορικά κλικ. Πίσω στο παλιό, καλό BBC λοιπόν.

Δεν έχω βρει τρόπο να γυρίσω το Ρaypal μου στα αγγλικά. Αν λάβατε απρόσμενο δωράκι, χαλάλι.

Συμπληρώνω μια τεράστια φόρμα εγραφής σε κάποια online υπηρεσία και όταν φτάνω στη σελίδα με τους όρους, φρενάρω στα γερμανικά. Τις πιο πολλές φορές δεν έχω καν πρόσβαση σε αλλόγλωσση έκδοση. Προφανώς η εγγραφή μου αποσύρεται και ένα website με δυνατότητες απορρίπτεται. Αποτελεσματικότατο τμήμα μάρκετινγκ, τι να πω.

Διαλέγω το λινκ “για έλληνες χρήστες” και το παραθυράκι με πληροφορεί ότι δε βρίσκομαι στην Ελλάδα. Έτσι εξηγείται το γερμανικό εισιτήριο αστικού που κρατάω στα χέρια μου. Σ’ευχαριστώ, παραθυράκι!

Αν πρόκειται για απλό σερφάρισμα, δε με πειράζει. Εκνευρίζομαι όταν υπάρχουν οικονομικά ή νομικά θέματα που πρέπει να τακτοποιήσω online.

Ό,τι και να κάνω, το έξυπνο ίντερνετ λαμβάνει υπόψιν την ΙΡ μου και όχι το IQ μου. Μπορεί και να έχει δίκιο, δε λέω, αλλά…

Όταν ακούω για βελτιωμένη εμπειρία χρήστη και τεχνολογίες που θα μου προτείνουν περιεχόμενο και άλλα τέτοια φαντασμαγορικά, ταράζομαι.

Homesick?

Διαβάζω όσα γράφετε στα email σας για νησιά, για διακοπές, για τους ρυθμούς στο γραφείο, για την κίνηση στους δρόμους, για τα πολιτικά, για τα πολιτιστικά, για ένα πρωί που ξυπνήσατε στραβά και σας έφταιγε ο κόσμος όλος.

Διαβάζω τα μπλογκς, τις ειδήσεις στο ίντερνετ, καμιά ξεχασμένη εφημερίδα σε κάποιο ελληνικό μαγαζί.

Έχω τα γράμματά σας, άλλα εκτυπωμένα, άλλα γραμμένα παραδοσιακά σε χαρτί αλληλογραφίας, άλλα εντελώς αυθόρμητα σε σελίδα τετραδίου ή στα περισσεύματα του εκτυπωτή.

Θυμάμαι ότι ποτέ δεν αγαπούσα τον Αύγουστο. Διάλεγα να κάνω διακοπές το Μάιο και το Σεπτέμβρη. Λιγότερα παιδάκια στις παραλίες, λιγότερες μαμάδες που τσιρίζουν, λιγότεροι δήθεν με ρακέτες, λιγότερα χρήματα γαι καλύτερες υπηρεσίες. Λιγότερη ζέστη. Σας σκέφτομαι στην άδεντρη Athens City καθισμένη στο δροσερό μπαλκόνι μου. Ζήλειες! Ποτέ δε μπορούσα να λειτουργήσω στη ζέστη. Ο διακόπτης στο OFF.

Σκέφτομαι παραλίες, καρπούζια, απενοχοποιημένους φραπέδες, ξεφλουδισμένους ώμους, συγγενείς που συναντάς μια φορά το χρόνο και πολύ είναι, χιλιοπερπατημένες περιοχές, παγωτό σ’έναν καφενέ στη μέση του πουθενά σε μια απροσχεδίαστη βόλτα με το αυτοκίνητο, “αυτός ο δρόμος λες να βγαίνει στην εθνική;”, απλές συνήθειες όπως το να μπαίνεις στο φούρνο και να μην έχει μόνο ψωμάκια και πράγματα με κασέρι ή το να πετυχαίνεις τη θεία πρακτορέιο Reuters τη μοναδική φορά που δε φορούσες ταιριαστά παπούτσια.

Ο απογευματινός καφές ήταν πάντα κομμάτι ενός πάζλ φτιαγμένου από μουσική στον υπολογιστή, τηλέφωνο για τα νέα της ημέρας, εφημερίδα και την αρχή ενός βιβλίου που πιθανότατα θα με κρατούσε μέχρι το πρωί.

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να αποχωρίζομαι τα πράγματά μου, αλλά να, σκέφτομαι κάτι που διάβασα, απλώνω το χέρι μου στο ράφι και το βιβλίο δεν είναι εκεί.

Προσπαθώ να φανταστώ πως θα είναι όταν θα έρθω για διακοπές. Ποιον να πρωτοσυναντήσω, ποιος θα με πρωτοβαρέσει που έφυγα πάνω σ’ένα καπρίτσιο χωρίς να πω ούτε “γεια”, σε ποια υπηρεσία να πρωτοταλαιπωρηθώ, σε ποια αγαπημένα στέκια να πρωτοπάω…

Παρ’όλα αυτά, η επιστροφή μετά την άδεια είναι δεδομένη στο μυαλό μου. Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα αφήσω το σπίτι που μόλις νοίκιασα, τις παρέες που μόλις άρχισα να κάνω, την περιοχή που μόλις άρχισα να γνωρίζω, την ευκαιρία να ταξιδέψω κάποια στιγμή σε όλη τη χώρα.

Μου λείπει η αίσθηση του θαλασσινού νερού και του απογευματινού ήλιου καθώς χαλαρώνω πάνω στην άμμο. Μου λείπουν τα αγκαθιασμένα μονοπάτια, τα βουνίσια ποταμάκια, οι αραιωμένοι καφέδες, η μυρωδιά των ξερών χωραφιών, η πίσσα της Μεσογείων που κολλάει στα παπούτσια, το απότομο κρύο από το αιρκοντίσιον ενός καταστήματος στη ζεματιστή Πατησίων, τα προϊόντα που διάλεγα στα τυφλά στο σουπερμάρκετ.

Όμως κάτι μετακινείται μέσα μου.

θα μου έλειπαν χαζά πραγματάκια, αν έφευγα. Ένα όμορφο παρτέρι, ένα καθαρό συντριβάνι, το συνηθισμένο στέκι μετά τη δουλειά, τα τετράγωνα με τα παλιά κτίρια που συναντάω στο δρόμο μου. Θα μου έλειπε το τσίμπημα του εγωισμού κάθε μέρα που περνάω έξω από το απλησίαστο για μένα θέατρο και μου υπόσχομαι να μάθω τη γλώσσα.

θα μου έλειπε η συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι γύρω μου δε βουίζουν πλέον σαν τις μύγες, αλλά εκφέρουν λόγο κατανοητό σε μένα.

Θα μου έλειπαν κάποιες μικρές, απλοϊκές σκέψεις για τον κόσμο που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Ένα αγχωμένο κοριτσάκι στο τρένο που λέει στη μαμά του την προπαίδεια του ένα, ανακατωτά, είναι το ίδιο κι εδώ κι εκεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Θα μου έλειπαν πολλά καθημερινά πράγματα, θα αχρηστευόταν σχέδια-έστω και τα δικά μου, πραγματικά ρευστά σχέδια.

Δεν θέλω να ξαναγυρίσω πίσω εξαιτίας μιας γλυκιάς νοσταλγίας. Όλα όσα μου λείπουν την ώρα που δε βρίσκω το σωστό βιβλίο να πάρω στο μπαλκόνι μου, θα είναι εκεί και θα με περιμένουν.

Τα υπόλοιπα, από τα οποία έφυγα, θα με πισογυρίζουν για τόσο λίγο, όσο κρατάνε κάποιες διακοπές.

Κι αν η σκιά τους με ακολουθήσει κι αλλού, με λένε ‘περαστική’ και ‘περιπλανώμενη’ και σπίτι μου είναι εκεί που ηρεμώ και ονειρεύομαι.

Μόνο η ζωή είναι μικρή. Ο κόσμος είναι τεράστιος.

Και δεν κλαίω. Πίνω καφέ, ακούω τα cd σας και διαβάζω ένα από τα βιβλία που βρήκαν το δρόμο τους μέχρι το σπίτι μου.

Σας ευχαριστώ, και ξέρετε ποιοι είστε

9/7/08

@ όλους όσους έχω αφήσει στην Αθήνα

Ξέρω ότι θα το μετανιώσω μόλις αρχίσουν να καταφτάνουν οι φωτογραφίες από τις διακοπές σας, αλλά…

…εδώ όλα τα στραβά μπορεί να τα έχουμε, όμως σαρανταπέντε βαθμούς υπό αιρκοντίσιον δεν έχουμε! Χα!

Εχει ζεματιστό ήλιο, κρύο αέρα και μια μπόρα στη μέση της ημέρας για επιπλέον δροσιά.

Πόσα δέντρα σας δροσίζουν εσάς εκεί είπαμε;

7/7/08

Αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν καλύτερα να κόβεις μια και καλή τα φτερά ενός παιδιού από πολύ νωρίς, παρά να το στηρίξεις μέχρι να ανακαλύψει το δρόμο του και μετά να του ζητάς να γυρίσει πίσω και μάλιστα στο δικό σου ξεκίνημα.