Τόσο οικείο…

Πρόσφατα μετακόμισα. Ο κανονισμός λέει οτι πρέπει να το δηλώσω στο Δημαρχείο μέσα σε δέκα μέρες. Ως κλασσική Ελληνίς, πήγα σήμερα. Τελοσπάντων.

15:25 παίρνω νουμεράκι 402 με τρέχον το 368. Η υπηρεσία που ήθελα έχει 20 γκισέ, από τα οποία λειτουργούσαν τα έξι ή εφτά (πίσω από την κολώνα δεν έβλεπα, σόρυ).

Οι υπάλληλοι της ΙΖ Αθηνών, εχμ, λάθος του δημαρχείου ήθελα να πω, διεκπεραίωναν τα αιτήματα και καλούσαν το επόμενο νουμεράκι. Στις 15:45 ψιλοβαριόμουνα και είπα να συμπληρώσω τη φόρμα δήλωσης μετακόμισης με τη βοήθεια μιας Πολωνέζας που συμπλήρωνε τη δική της. Για το επίπεδό μου στα γερμανικά τα έχουμε πει, να μην επαναλαμβανόμαστε… Απ’όλα τα λάθη τακτικής που έχω κάνει, η διακοπή των μαθημάτων ήταν το τραγικότερο. Καλύτερα να ημιαπασχολούμουν ένα μήνα ακόμα παρά να μην έχω πάρει ούτε τη βεβαίωση για 200 ώρες. Ευγενέσταστη η κυρία. Ωραίο παπουτσάκι. Κλείνει η παρένθεσις.

Στις 16:05 έχω καταγράψει όλα τα στυλιστικά λάθη των πολιτών στην ουρά καθώς και όσα έβλεπα μέσα από τα γκισέ. Μπλε μαρέν φούστα, άσπρο νοσοκομειακό καλσόν. Νουμεράκι στον πίνακα, 389. Δεν κάνω πλάκα. Στις 16:10 παρατηρώ τα δικά μου στυλιστικά λάθη. Αποφασίζω ότι δεν είναι λάθη, είναι προσωπική άποψη για τη μόδα, το στυλ και την επιβίωση της καρέτα καρέτα.

Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν καθαρίσω την κυρία που μπούκωνε ένα μπόμπιρα με γάλα για να σταματήσει να κλαίει, με αποτέλεσμα το μικρό να πνίγεται και να ουρλιάζει χειράτερα, ανάβει το νούμερό μου στο γκισέ 5. Γιες γιες γιες.

Πλησιάζω με τη φορμίτσα μου συμπληρωμένη, κάνω χρήση της πλήρους γκάμας των γερμανικών μου, τελειώνουμε τη δουλειά μας μέσα σε μισό λεπτό και μετά χρειάζεται να εξηγήσω κάτι που δεν ξέρω πως το λένε.

Κλασσική λύση “Sprechen Sie Englisch?” (Μιλάτε αγγλικά;)
Απάντηση, αντί για το σύνηθες “Leider nicht”(Δυστυχώς όχι)

“Aber nicht hier. Wir sind in Deutschland” (Οχι εδώ όμως. Είμαστε στη Γερμανία)

Καμία αντίρρηση, φίλε μου, αλλά η ξένη γλώσσα δε μαθαίνεται σε μια βδομάδα. Ξέρω τι λέω, έχω μάθει δυο τρεις. Εσύ; Μέρος της δουλειάς σου είναι να βοηθήσεις τον ξένο πολίτη να ενσωματωθεί στη γερμανική πραγματικότητα, όχι να τον εμποδίσεις και να τον καταστήσεις απρόθυμο να προσαρμοστεί(άρα εχθρικό και προσκολλημένο στη “φάρα” του κλπ κλπ κλπ μην ανοίξω θέμα τώρα)

Ναι μεν έχω όλη την καλή διάθεση να παίξω με τους όρους των Γερμανών σε διαδικαστικά θέματα, αλλά να μην το παρατραβάμε κιόλας.

Απ΄τη στιγμή που δέχομαι να γίνω πολίτης με ενσωματωμένο GPRS, μη μου τη λες κι από πάνω.