Τόσο οικείο…

Πρόσφατα μετακόμισα. Ο κανονισμός λέει οτι πρέπει να το δηλώσω στο Δημαρχείο μέσα σε δέκα μέρες. Ως κλασσική Ελληνίς, πήγα σήμερα. Τελοσπάντων.

15:25 παίρνω νουμεράκι 402 με τρέχον το 368. Η υπηρεσία που ήθελα έχει 20 γκισέ, από τα οποία λειτουργούσαν τα έξι ή εφτά (πίσω από την κολώνα δεν έβλεπα, σόρυ).

Οι υπάλληλοι της ΙΖ Αθηνών, εχμ, λάθος του δημαρχείου ήθελα να πω, διεκπεραίωναν τα αιτήματα και καλούσαν το επόμενο νουμεράκι. Στις 15:45 ψιλοβαριόμουνα και είπα να συμπληρώσω τη φόρμα δήλωσης μετακόμισης με τη βοήθεια μιας Πολωνέζας που συμπλήρωνε τη δική της. Για το επίπεδό μου στα γερμανικά τα έχουμε πει, να μην επαναλαμβανόμαστε… Απ’όλα τα λάθη τακτικής που έχω κάνει, η διακοπή των μαθημάτων ήταν το τραγικότερο. Καλύτερα να ημιαπασχολούμουν ένα μήνα ακόμα παρά να μην έχω πάρει ούτε τη βεβαίωση για 200 ώρες. Ευγενέσταστη η κυρία. Ωραίο παπουτσάκι. Κλείνει η παρένθεσις.

Στις 16:05 έχω καταγράψει όλα τα στυλιστικά λάθη των πολιτών στην ουρά καθώς και όσα έβλεπα μέσα από τα γκισέ. Μπλε μαρέν φούστα, άσπρο νοσοκομειακό καλσόν. Νουμεράκι στον πίνακα, 389. Δεν κάνω πλάκα. Στις 16:10 παρατηρώ τα δικά μου στυλιστικά λάθη. Αποφασίζω ότι δεν είναι λάθη, είναι προσωπική άποψη για τη μόδα, το στυλ και την επιβίωση της καρέτα καρέτα.

Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν καθαρίσω την κυρία που μπούκωνε ένα μπόμπιρα με γάλα για να σταματήσει να κλαίει, με αποτέλεσμα το μικρό να πνίγεται και να ουρλιάζει χειράτερα, ανάβει το νούμερό μου στο γκισέ 5. Γιες γιες γιες.

Πλησιάζω με τη φορμίτσα μου συμπληρωμένη, κάνω χρήση της πλήρους γκάμας των γερμανικών μου, τελειώνουμε τη δουλειά μας μέσα σε μισό λεπτό και μετά χρειάζεται να εξηγήσω κάτι που δεν ξέρω πως το λένε.

Κλασσική λύση “Sprechen Sie Englisch?” (Μιλάτε αγγλικά;)
Απάντηση, αντί για το σύνηθες “Leider nicht”(Δυστυχώς όχι)

“Aber nicht hier. Wir sind in Deutschland” (Οχι εδώ όμως. Είμαστε στη Γερμανία)

Καμία αντίρρηση, φίλε μου, αλλά η ξένη γλώσσα δε μαθαίνεται σε μια βδομάδα. Ξέρω τι λέω, έχω μάθει δυο τρεις. Εσύ; Μέρος της δουλειάς σου είναι να βοηθήσεις τον ξένο πολίτη να ενσωματωθεί στη γερμανική πραγματικότητα, όχι να τον εμποδίσεις και να τον καταστήσεις απρόθυμο να προσαρμοστεί(άρα εχθρικό και προσκολλημένο στη “φάρα” του κλπ κλπ κλπ μην ανοίξω θέμα τώρα)

Ναι μεν έχω όλη την καλή διάθεση να παίξω με τους όρους των Γερμανών σε διαδικαστικά θέματα, αλλά να μην το παρατραβάμε κιόλας.

Απ΄τη στιγμή που δέχομαι να γίνω πολίτης με ενσωματωμένο GPRS, μη μου τη λες κι από πάνω.

Μη γελάς, είναι σοβαρό !!

Το απόλυτο σοκ, ο εξευτελισμός και η ταπείνωσις:

δε θυμάμαι πως γράφαμε εκφραστικά κείμενα πριν την εποχή του του του :Ρ και του lol

Θυμάμαι οτι μπορούσα να πετύχω το εφέ του σηκωμένου φρυδιού και του κακού χαμόγελου, χωρίς να χρησιμοποιώ

(σηκωμένο φρύδι) και διάφορα σημεία στίξης
αλλά δε θυμάμαι πως…

Κάποια πράγματα που -νομίζω πως- έχω δει

Στην περιοχή που μένω, οι μετανάστες είναι πιο πολλοί από τους Γερμανούς. Αυτό δεν είναι ορατό μόνο στους δρόμους, όπου κυκλοφορούν είτε σαν να μην έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους, είτε σαν κακέκτυπα των Γερμανών και ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα.(Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω, απλά δεν ξέρω πως με κρίνουν οι άλλοι)Το διακρίνεις επίσης στις βιτρίνες των μαγαζιών, στα μενού των εστιατορίων, στα ονόματα των καφετεριών.

Υπάρχει κάτι που έχω παρατηρήσει, αλλά δεν το έχω διασταυρώσει επαρκώς:

Στις γειτονιές που κυριαρχούν Γερμανοί, βλέπεις σπίτια, σπίτια, σπίτια και ένα σουπερμάρκετ ανά χίλια χιλιόμετρα. Ε, καλά κι έναν δυο φούρνους και δυο φαρμακεία. Όσο πιο πολλοί είναι οι μετανάστες, τόσο πιο πολά μαγαζιά υπάρχουν στους δρόμους.

Στις περιοχές των Ελλήνων, Ιταλών, Ισπανών και λοιπών “δυτικών”, περνάω από μαγαζιά με ρούχα, παπούτσια, γυαλικά, οπτικά. Και φυσικά από φούρνους και φαρμακεία,έτσι; Οι Βραζιλιάνοι και οι Αμερικανοί αποτελούν αντικείμενα ξεχωριστής έρευνας. Στις γειτονιές των Τούρκων, Ινδών, Ρώσσων και λοιπών “ανατολικών”, βρίσκεις μανάβη, μπακάλη, φούρνο και φαρμακείο(οποία έκπληξις!), κομμωτήριο, καθαριστήριο, συνεργείο, ραφείο, φούρνο (sic), σουπερμάρκετ και εννοείται ρουχάδικα, παπουτσάδικα κλπ.

Για τις γειτονιές με Κινέζους και Νοτιοαφρικανούς δεν υπάρχουν στοιχεία, είναι εκτός του δρόμου μου

Εγώ, που δεν έχω ούτε άπλετο χρόνο, ούτε Φιλιππινέζα, ούτε αυτοκίνητο, μαντέψτε σε ποια από τις παραπάνω περιοχές μετακόμισα πρόσφατα.

ΠιΕς: Σε όποια από τις παραπάνω γειτονιές κι αν πας, θα δεις ποδήλατα.
Ω, ναι, ακόμα και οι Ελληνες αφήνουν το αμάξι σπίτι, όταν έχει λιακάδα!

Fear

… is that little darkroom where negatives are developed.

Χωρίς αυτό το στάδιο όμως, το άλμπουμ της ζωής μας δε θα γέμιζε ποτέ.