Γερμανία , έιτ και κάτι μάνθς λέιτερ…

Το επίπεδο προσαρμογής μου στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να το περιγράψει, στο περίπου και όχι επαρκώς, η κατάσταση που επικρατεί με τα πληκτρολόγια.

Τυφλό δεν ξέρω. Δακτυλογραφώ γρήγορα, αλλά “κλέβοντας” στην κάτω σειρά. Έχω συνηθίσει το αγγλικό πληκτρολόγιο, που το γυρνάω μετά στα ελληνικά. Έτσι ήταν πάντα και στη δουλειά και στο σπίτι. Σε κάτι αρχαίες εποχές που χρειαζόμουνα γαλλικά, τα έγραφα στα αγγλικά και έκανα copy paste τους τόνους.

Το πληκτρολόγιο της δουλειάς έχει γερμανικό layout, που το γυρνάμε στα αγγλικά και στα ελληνικά κατά περίπτωση. Το οποίον σημαίνει ότι γράφω τα Υ για Ζ. Στη διάρκεια της ημέρας όμως, συνηθίζει το χέρι και το μυαλό και δακτυλογραφούν σωστά. Τα Ü και τα Ö στη θέση τους, τα Υ για Υ και πάει λέγοντας. Κοινώς, το μυαλό λειτουργεί με βάση την πραγματικότητα του τόπου που ζω κι εργάζομαι, με εξαίρεση κάτι τιμολόγια που στελνονται σε Ζ αντί για Υ :Ρ

Στο σπίτι, έχω το ελληνικό λάπτοπ, που σημαίνει το παλιό, καλό, αγγλικό layout, που το γυρναώ στα ελληνικά… Που σημαίνει επίσης ότι μετά από μια εργάσιμη μέρα άνισης μάχης με το γερμανικό, έρχομαι σπίτι και γράφω τα Υ για Ζ στο αγγλικό και λοιπά και λοιπά. Κοινώς, το μυαλό και το χέρι είναι μια σαλάτα και μισή και δεν ξέρουν τι τους γίνεται πλέον…Και δεν αποφασίζουν και να γυρίσουν του σπιτιού μια και καλή στο γερμανικό, γιατί μετά θα έπρεπε να κολλήσουν από πάνω τα διαφορετικά γράμματα :Ρ

Επειδή γράφω μονίμως με λατινικούς χαρακτήρες, συνήθισα na stelno ta email mou se greeklish, κάτι που ο Σύλλογος Συγγενών και Φίλων Παραληπτών Μηνυμάτων απεχθάνεται. Και καταλήγουμε να γράφω κάτι ιστορικές ατάκες στο msn, τοθ τλυποθ αθτολθ, ποθ μοιλαζοθν σαν να τα λεγραπσε μαιμολθ και είναι και άτονα.

Νομίζω οτι είχα διαβάσει κάπου κάτι για τους ξιφομάχους που τραυματίζονταν στο καλό χέρι και κατάφερναν να εκπαιδεύσουν άριστα το άλλο, όμως αυτό επηρρέαζε το μυαλό τους… :Ρ

Όλα αυτά τα άσχετα, δείτε τα υπό το σωστό πρίσμα και θα έχετε μια αρκετά παραμορφωμένη, δηλαδή ακριβέστατη εικόνα του πως κινούμαι εδώ πέρα…

Τυπικές απαντήσεις…

…δίνω σε συνεντεύξεις και σε εξεταστές.

ΟΚ, και στη δουλειά, συνήθως.

Όταν με ρωτάς όμως τι θα έκανα αν ήξερα ότι έχω μόνο μια μέρα ζωής και σου απαντάω ότι θα προσπαθούσα να βρω κι άλλη μια, παρακαλώ να το δεχτείς ως απάντηση πιθανή.

Περίμενες τι; Ότι θα δοκίμαζα κάτι που δεν έχω δοκιμάσει; Ότι θα τακτοποιούσα τη διαθήκη μου; Ότι θα έτρωγα το αγαπημένο μου φαγητό, θα έπινα μέχρι λιποθυμίας, θα ομολογούσα όλων των ειδών τα αισθήματα;

Θα προσπαθούσα να κερδίσω άλλη μια μέρα.

Μιλάμε για μάχη, δηλαδή.

Που θα απαιτούσε να ξαναστηριχτώ στους φίλους μου, να τους ξαναμάθω, να τους αφήσω να ξαναστηριχτούν πάνω μου. Θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσω εχθρούς με ένα θάρρος που ίσως δεν είχα ποτέ πριν, να κάνω πράγματα για πρώτη ή για τελευταία φορά. Να ξεκαθαρίσω καταστάσεις. Να σιγουρέψω συμμαχίες με το να μοιραστώ πολύτιμες στιγμές. Ένα αγαπημένο γεύμα ίσως, ή αλήθειες ανείπωτες. Να συζητήσω ώρες ατέλειωτες για χιλιάδες θέματα. (Δεν κερδιζεις μια μέρα ζωής αν δεν αναλύσεις το σχέδιο μάχης από χιλιάδες πλευρές!)

Να το παλέψω μέχρι τελευταία στιγμή, ελπίζοντας ότι θα το φτάσω μέχρι τα πέναλτυ.

Ουσιαστικά, θα κυνηγούσαμε απελπισμένα τα ίδια πράγματα, μόνο που ένας από τους δυο μας δε θα έφευγε με την πίκρα της απώλειας στα χείλη.

21/5/08

Με τον καιρό, τα αδύνατα γίνονται δυνατά.

Ή,

έτσι μας αρέσει να παριστάνουμε μετά από τόση προσπάθεια.

Ονομάζουμε “επιθυμίες” τα δυνατά.

Θα περάσει…

Αφού κλέβουμε που κλέβουμε και αφού είμαστε που είμαστε σε παρατεταμένο mood γενεθλίων ακόμη…

Αφιερωμένο @ ξέρετε ποιοι είστε (κι ας μη με διαβάζετε ποτέ! )

I’m really a cat you see
And it’s not my last life at all
Hey, hey
So don’t bother
I won’t die of deception
I promise you won’t ever see me cry
Don’t feel sorry
Don’t bother
I’ll be fine

(Shakira)

Για την αντιγραφή
passer by

17/5/08

“Tomorrow and tomorrow and tomorrow creeps in this petty pace from day to day to the last syllable of recorded time. And all our yesterdays have lighted fools the way to dusty death. Out, out brief candle. Life’s but a walking shadow, a poor player that struts and frets his hour upon the stage and then is heard no more. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.”

MacBeth, Act V

Μ’ένα στραβό χαμόγελο αφήνω πίσω μου τα 32.

If this were played upon a stage now, I could condemn it as an improbable fiction.

Δεν έχω βρεθεί ποτέ στη ζούγκλα.

Αναρωτιέμαι αν θα κουλουριαζόμουνα στα μουσκεμένα φύλλα κλαίγοντας, ή θα χαιρόμουνα τις γρατσουνιές και τα λαχταρίσματα κάποιας που κινείται ακολουθώντας τις μυστικές οδηγίες στα βρύα των δέντρων.

Με σκέφτομαι σκληρή οδοιπόρο.

Με ξέρω φοβισμένο παιδί.

*Twelfth Night. Act iii. Sc. 4

Αν πέσω, έπεσα.

Υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, μετά από καιρό.

Περπάτησα πολύ, ώρες, από το πρωί. Η πόλη μου είναι πολύ μικρή, αλλά και πολύ πυκνοδιακοσμημένη.

Κάτι τέτοιες στιγμές, μου λείπει η Αθήνα. Λόγω ενός μπουκαλιού νερού, που δε βρίσκω Κυριακές. Λόγω της ερημιάς της πόλης, που ξυπνάει νωρίς αλλά δεν περπατάει. Περίπτερα κλειστά, καντίνες κλειστές, καφετέριες που σκουπίζονται και ξεσκονίζονται στις δέκα και μισή το πρωί. Ένας παππούς με σκύλο και δυο έφηβοι με πατίνι.

Ο ήλιος καίει κι ο αέρας είναι δροσερός. Η συγκοινωνία είναι αραιή τις Κυριακές, έχω τρία τέταρτα μπροστά μου για περπατήσω, όπως έκανα παλιά, στην Αθήνα. Πρωί, πριν ξυπνήσει η πόλη. Εδώ, βέβαια, δε χρειάζεται καν να ξυπνήσω πρωί. Η πόλη κοιμάται γενικώς, εκτός αν αγαπάς τα φλιπεράκια.

Το τραμ είναι γεμάτο ποδήλατα. Λογικό. Ποδηλατόδρομοι παντού, γρασίδι και δέντρα παντού. Βγάζω ηλιόλουστες φωτογραφίες του ποταμιού με την απαίσια κάμερα του κινητού μου.

Αύριο έχουμε αργία, δεν ξέρω ποια γιορτή ακριβώς. Περπατάω στον ήλιο και χαλαρώνω.

Για σήμερα, κλείδωσα τα προβλήματά μου στο σπίτι. Το βράδυ, που η διάθεση γίνεται σκοτεινή, θα πάω να τα συναντήσω και πάλι.

Περπατάω σε τεντωμένο σκοινί; Ίσως. Αλλά έχω διασχίσει το μισό.

Και δεν κοιτάω κάτω.