Feb updates IV

Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να ξεχνάει τα πιεστικά προβλήματα. Εγώ το καταφέρνω απασχολώντας το μυαλό μου με καινούρια. Αλάνθαση πατέντα και κανείς δε γύρισε να μας πει τι έγινε στο τέλος :-Ρ

Οι διάφορες αλλαγές δεν διορθώνουν απαραίτητα κάτι, δημιουργούν όμως σημεία ελέγχου για το που μπορεί να με οδηγήσει η κάθε κατάσταση κάθε φορά.

Η αλλαγή χώρου δεν έλυσε κάποιο από τα υπάρχοντα θέματα, άλλαξε όμως την καθημερινότητά μου, τη διάθεσή μου, τον τρόπο που αντιμετωπίζω αυτά τα θέματα και τη ζωή που τα συμπεριλαμβάνει.

Έχω σταθεί τυχερή, γιατί μέχρι στιγμής, όλα μου τα σοβαρά προβλήματα είναι χαζά κι ασήμαντα. Στα δικά μου μάτια όμως, είναι αρκούντως σοβαρά και, όχι, ευχαριστώ, δε θέλω να γνωρίσω σοβαρότερα. Τα έχω τοποθετήσει με δικό μου κώδικα, στη δική μου κλίμακα. Με βάση αυτά που ζητάω από τη ζωή και που εκείνη μου κάνει παιχνιδάκια και δε μου τα αφήνει, τα προβλήματα μου είναι σημαντικά.

Κάποιοι νοιάζονται για τα εργασιακά, άλλοι για τα ερωτικά, άλλοι για τα πολιτικά, τα θεολογικά, τα κοινωνικά, για την υγεία τους, για τα οικονομικά, για τη ροή του κόσμου και το σχήμα του σύμπαντος. Μερικοί προβληματίζονται για όλα αυτά μαζί και κάποιοι δε σκοτίζονται για τίποτα.

Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στο μυαλό του καθενός και το πως αυτός μεταφράζει το παραμικρό περιστατικό που του συμβαίνει, την παραμικρή φράση που θυμάται από ένα βιβλίο, τον παραμικρό στίχο που ακούει περνώντας έξω από ένα παράθυρο, την παραμικρή πικρή λέξη που του λένε, την παραμικρή γλυκιά λέξη που κερδίζει. Κανένας απλός παρατηρητής δε μπορεί να υπολογίσει τι συγκρατεί ψυχικά όρθιο τον κάθε άνθρωπο και τι μπορεί να τον κομματιάσει.

Όσοι έκαναν τον κόπο να ακούσουν τις εξηγήσεις, ή με ξέρουν αρκετά ώστε να μη χρειάζεται, μπορεί κάποια στιγμή να δουν τη λογική πίσω από το «σηκώθηκα και έφυγα». Την ψυχολογική πλευρά, τουλάχιστον.

Στα αδιέξοδα, τολμάω να γυρίσω πίσω. Κι όταν ο δρόμος είναι κλειστός, να προσπαθώ να σκαρφαλώσω. Δε θα κάθομαι να κοιτάω τον τοίχο μέχρι να γεράσω και να πεθάνω. Όλοι οι άνθρωποι των οποίων τη γνώμη εκτιμώ, είναι από αυτούς που προχωράνε. Έστω και στα γόνατα, στην αρχή, αλλά προχωράνε.

Η ζωή δεν έχει ούτε quick save ούτε «αποθήκευση ως» (Σοφία αποκτημένη μετά από πολύωρο παίδεμα στα computer games. )

Λάθη; Λάθη. Χίλιες φορές λάθη παρά ακινησία και παλάτια στην άμμο.

Έχετε διαβάσει εκείνες τις λίστες με τα πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει στα δεκαοχτώ, στα εικοσιπέντε, στα τριάντα και πάει λέγοντας; Ε, δεν τις έγραψα εγώ.

Feb updates III

Όταν, μετά από μια απίστευτα κουραστική μέρα, χάνεις το τρένο για λίγα δευτερόλεπτα, προσπαθείς να βρεις την επόμενη γρηγορότερη διαδρομή για το σπίτι. Δεν μπαίνεις να χαζέψεις βαζάκια με σάλτσες στο κινέζικο σουπερμάρκετ.

Το να σκας χαμόγελα σε ταχυδρόμους, τροχονόμους, ταμίες, μηχανοδηγούς κλπ για να σε εξυπηρετούν, δεν είναι λύση. Λύση είναι να τσακιστείς να μάθεις τη γλώσσα επιτέλους.

Το να ασχολούνται τρεις υπάλληλοι μαζί σου για να σε βοηθήσουν να ξετρυπώσεις το χυμό που προτιμάς, δεν έχει πλάκα. Έχουν και δουλειές. Κι έχεις κι εσύ δουλειές.

Μετά από πολύωρη υπερωρία, σε ‘δύσκολες’ συνθήκες, για πράγματα που δεν είναι στα καθήκοντά σου, για πολλοστή φορά, δεν κάνεις πλακίτσα με τους συναδέλφους και δεν ακουγόσαστε σαν νηπιαγωγείο, αλλά ζητάς ή έξτρα λεφτά ή έξτρα άδεια.

Το να μπαίνεις στο τραμ και να περιμένεις να δεις την πόλη που βλέπεις κι όχι κάποια που έβλεπες παλιά, σημαίνει ότι αυτή είναι πλέον η καθημερινότητά σου κι αυτή η πόλη σου. Οτι κάτι μετατοπίστηκε στο μυαλό σου. Δεν είναι κάτι ‘φρέσκο’, είναι κάτι που ήρθε και σου έκλεψε χώρο από το παλιό.

Ένα πακέτο φαγητό από κάθε έθνικ εστιατόριο δε σημαίνει άνοιγμα σε ξένους πολιτισμούς. Σημαίνει ή ότι βαριέσαι να μαγειρέψεις ή ότι βαριέσαι να πλύνεις τα πιάτα μετά.

Το να προσπαθείς να συνεννοηθείς σε άθλια γερμανικά με πωλητή που μιλάει σπασμένα αγγλικά και μετά να ανακαλύπτεις ότι είναι Έλληνας, δεν είναι αστείο, είναι πηγή άγχους.

Το να μην μπορείς να ενημερωθείς από την τηλέοραση και το ραδιόφωνο, γιατί δεν καταλαβαίνεις τι λένε, να μην έχεις εύκολη πρόσβαση στο ίντερνετ και να κάνεις κύκλους στην πόλη μέχρι να βρεις καμιά αγγλική ή καμιά γαλλική εφημερίδα να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο, δεν έχει πλάκα, είναι καταπιεστικό.

Εγώ γιατί δεν τα βλέπω έτσι όλα αυτά; Γιατί έχω χαλαρώσει; Γιατί γουστάρω; Δεν θα ωριμάσω ποτέ;

Θα μου πεις «Όλα αυτά δεν τα είχες, δε μπορούσες να τα έχεις στην Αθήνα;»

Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι. Στην Αθήνα υπήρχε παντού ομίχλη γύρω μου, εδώ και χρόνια. Και δεν μιλάω για το νέφος.

Feb updates II

Δεν είπα ότι όλος ο κόσμος πρέπει να είναι σαν εμένα, που παρατάω ασυλλόγιστα ο,τιδήποτε νομίζω πως είναι σπατάλη ενέργειας και χρόνου για όντα θνητά. Ούτε όμως και να παραμένει σε ένα βάλτο από υποχρεώσεις, συνήθειες και δεσίματα που δεν διάλεξε, ή που δεν ήξερε ότι διάλεξε.

Μια μεγάλη περιουσία και δυο τρία ευγενικά παιδάκια είναι πολύ θεμιτά και ανθρώπινα όνειρα, μόνο που πρέπει να τα κυνηγάς με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι, όχι από πάνω.

Όχι πχ με το να ανοίγεις μια επιχείρηση σε έναν τομέα που δεν καταλαβαίνεις, που δεν αγαπάς και απ’όπου δεν ξέρεις πότε και πως να αποχωρήσεις, μόνο και μόνο για να κάνεις ζήλειες στους γνωστούς σου, ότι εσύ και καλά είσαι τώρα πια επιχειρηματίας και αφεντικό και να βασανίζεις τους υπαλλήλους σαν κομπλεξικός επιστάτης.

Ούτε με το να κάνεις οικογένεια με κάποιον άνθρωπο που δεν καταλαβαίνεις και δεν αγαπάς, επειδή είναι ο μόνος που συναντάς συχνά κι επειδή σε βολεύει που δε θα συνεννοείστε και θα γίνει κάποια στιγμή ο φταίχτης για όλα τα πράγματα που δεν κυνήγησες.

Ούτε και με το να ξέρεις τι ακριβώς φταίει και στην δουλειά και στη ζωή σου, αλλά να μην τολμάς να αλλάξεις έστω τη μάρκα της μαρμελάδας στο πρωινό.

Η πρώτη αποτυχία είναι πολύ βολική δικαιολογία για όσους δεν έχουν τα κότσια να ρισκάρουνε και δεύτερη. Τα βαρίδια μιας χρεωκοπίας ή ενός παιδιού που ήρθε καταναγκαστικά είναι πολύ βολική δικαιολογία όταν θέλεις να λες ότι προοριζόσουν για μεγάλα πράγματα, που όμως τα κυνηγάς μόνο στα όνειρά σου.

Δε μιλάω για την περίπτωση που η ζωή τα φέρνει αλλιώς και πρέπει να συγκεντρώσεις το μυαλό σου και να πιεστείς ψυχικά και οικονομικά, αλλά για τη στιγμή που λες «Α, να ένας σιχαμερός βάλτος γεμάτος κόσμο μισοπνιγμένο, ας πάω να βουτήξω κι εγώ μέσα μιας και πάνε όλοι!» Και μετά να λες «Οκ, βουλιάζω, αλλά αφού το εγκρίνουν οι γείτονες…»

Καλύτερα να παιδεύομαι στα ρεύματα, παρά να σαπίζω στα νερά του βάλτου από δική μου επιλογή και να μου φταίει μετά η ξενιτιά και ο Ερμής ο ανάδρομος. Αφού μ’ακολουθούν που μ’ακολουθούν κάποια προβλήματα, ας μ’ακολουθούν εκεί που τα πάω εγώ κι όχι εκεί που με πάνε εκείνα.

Feb updates I

Γιατί αποφεύγω τα ελληνικά εστιατόρια της περιοχής:

- Επειδή κονσέρβα ντολμαδάκια στο φούρνο μικροκυμάτων τρώω και στο σπίτι μου.

- Επειδή νομίζουν ότι πάω να κατασκοπεύσω συνταγές, τιμοκαταλόγους, πρόσωπα και πράγματα και να τα μαρτυρήσω μετά σε κάποιον πιο «δικό μου» εστιάτορα.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού που είχαν και πριν από είκοσι χρόνια.

- Επειδή έχουν όλοι το ίδιο cd με mpouzouki από το Μοναστηράκι.

- Επειδή σπάνια έχουν ψάρι ή κοτόπουλο.

- Επειδή αλλάζουν προσωπικό στην κουζίνα κάθε πέντε με έξι εβδομάδες και δεν ξέρεις τι να περιμένεις.

- Επειδή είτε γνωριζόμαστε είτε έχουμε κοινούς γνωστούς και είναι λίγο άβολο.

- Επειδή όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν και σε άλλα «έθνικ» εστιατόρια, αλλά εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι, γιατί δε μπορώ δω τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια κάποιας κουλτούρας με την οποία δεν είμαι εξοικειωμένη.

- Επειδή μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων δεν ξεκόλλησε ποτέ από τις βεβαιότητες και τα στεγανά των ΄50s και ενοχλείται από αυτούς που ξεκόλλησαν.

- Επειδή, όταν έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις και κάτι παραπέρα από αυτό που ξέρεις, είναι κρίμα να μην την εκμεταλλεύεσαι.

- Επειδή στο τέλος οι μόνες μου συναναστροφές θα είναι Έλληνες και θα έχουν όλοι σχέση είτε με εστιατόρια είτε με σχετικές επιχειρήσεις. Πολύ μονόπλευρο. Κινδυνεύεις να θεωρείς διασκέδαση το κανάλι της Βουλής στη δορυφορική.

Δεν τα έχω με τους εστιάτορες ούτε με τους Έλληνες γενικά, μην παρεξηγηθούμε. Με αυτούς που ανοίγουν εστιατόριο όπως θα άνοιγα εγώ ένα διεθνές αεροδρόμιο τα έχω.

4/3/08

Κατά καιρούς έχω κι εγώ κόλλημα με τα εθνικιστικά, αλλά όχι σε ξένο γήπεδο.

Δηλαδή όχι όπως μερικοί που μένουν στο εξωτερικό, που τα παιδιά τους δε μιλάνε λέξη ελληνικά ή που την έχουν κοπανήσει ποικιλοτρόπως από τον ελληνικό στρατό, οι οποίοι όμως λένε “οι κακοί Γερμανοί, οι κακοί Τούρκοι, Ρώσοι, Πολωνοί” και πάει λέγοντας και φωνάζουν να κάνουμε πόλεμο (λες και ο πόλεμος είναι ματς κυπέλλου με δυο μπουφάν και κάτι αμάξια απώλεια).

Εκ του ασφαλούς, σε ξένη χώρα και ξέροντας ότι δε θα παίξω άμεσα το κεφάλι μου αν γίνει κάτι, λέω κι εγώ πολλά. Όλοι μισουν την τάδε και την τάδε εθνότητα κι όλοι ψωνίζουν και τρώνε και ντύνονται και ζουν ο ένας από τον άλλο.

 Όλοι αυτοί οι τζάμπα μάγκες μιλάνε εκ του ασφαλούς και την Ελλάδα την έχουν μόνο για διακοπές, μην αρχίσω πρωί πρωί και έχουμε και δουλειές.