Σεπτέμβρης ΄07 – Γενάρης ‘08

Αύριο κλείνω τέσσερις μήνες εδώ.

Για πόσον καιρό ακόμα επιτρέπεται να κάνω κριτική στους  Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, χωρίς να μου γυρίζει μπούμερανγκ;

Update: 

Απορυπαντικά, στρωσίδια, ενοίκιο, διακοσμητικά, μπαλαντέζες… 

600 ευρώ

Τρόφιμα, κουζινικά…

200 ευρώ

Αρωματικός καφές και βιβλίο στο πρώτο πραγματικό ρεπό στο δικό μου σπίτι…

Priceless

Λίγες απορίες

Λίγες απορίες για το πως σκέφτεται η ελληνική κοινότητα εδώ πέρα…

Το βρίσκουν λογικό να υπάρχουν έντεκα ελληνικά εστιατόρια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο; Όλοι οι Έλληνες που συναντάω είτε είναι εστιάτορες είτε δουλεύουν σε εστιατόριο. Εμένα και να με πληρώνανε, εστιατόριο στη σημερινή Γερμανία δε θα άνοιγα. Και όσο μπορώ ακόμα, αποφεύγω και να δουλέψω σε εστιατόριο μετανάστη ή σε ανάλογη επιχείρηση, γιατί μερικοί νομίζουν ότι έχουν φυτείες στο Μισσισιπή και φέρονται ανάλογα.

Το έχουν καταλάβει πως και στην Ελλάδα έχουμε πλέον ευρώ; Οτι δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από οικογενειάρχες με δυο τρία παιδιά να δουλεύουν υπερωρίες για 500 ευρώ το μήνα ανασφάλιστοι; Αυτά τα δέχονται μόνο οι απελπισμένοι και οι Πολωνοί, άρα συγγνώμη παιδιά, αλλά θα δουλεύετε με απελπισμένους (αλκοολικούς, τεμπέληδες, κοπανατζήδες, άσχετους και κάποιους που θα την κάνουν στην πρώτη ευκαιρία) και Πολωνούς, που θα σας φεύγουν κάθε δυο μήνες και όλο θα εκπαιδεύετε κόσμο που δε θα μένει για να σας ανεβάσει τον τζίρο.

Βλέπω κάτι άτομα που ούτε ξέρουν, ούτε προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα, που νομίζουν πως αν πλύνουν πιάτα δυο μήνες μετά θα ανοίξουν δικό τους εστιατόριο, που είναι τρομερά ρατσιστές με τους άλλους μετανάστες και δε μπορούν να συνεργαστούν, που κάνουν παρέα μόνο με Έλληνες και πηγαίνουν μόνο σε ελληνικά μαγαζιά, που απελπίζονται μετά από δυο – τρεις μήνες και τους φταίνε οι Γερμανοί και η Γερμανία. Παιδιά, γυρίστε σπίτι, δεν είναι για σας τα εξωτερικά. Βλέπω άτομα που ανοίγουν επιχειρήσεις στις οποίες δεν επενδύουν (πχ εξοπλισμός, στοκ, διαφήμιση, επαφές με τους πελάτες, κύκλος γνωριμιών) και περιμένουν να πλουτίσουν κόβοντας από τους μισθούς. Γίνεται; Δε γίνεται.

Δεν  καταλαβαίνω επίσης τη φάση ‘κατεβαίνω από το αεροπλάνο, κλείνω φτηνό ξενοδοχείο και μετά παίρνω τους δρόμους για δουλειά μέχρι να μείνω άφραγκη και να μην ορίζω τίποτα’. Εγώ όταν ξεκίνησα να έρθω στη Γερμανία, ήξερα ότι πλέον έχουμε ευρώ και δεν ισχύει το παίρνω σκτ μισθό στην ξενητιά, αλλά χτίζω αυθαίρετο στον Κηφισό. Και φυσικά είχα σκεφτεί τι πράγματα δεν είναι εφικτό να κάνω εδώ (να γίνω καγγελάριος στη θέση της κας Μέρκελ, ας πούμε). Προς το παρόν είμαι και ασφαλισμένη και με ωράριο. Αν παραστραβώσει η κατάσταση, δε θα γυρνάω άστεγη κι άφραγκη για μήνες. Θα γυρίσω πίσω ή θα πάω κάπου αλλού.

Η ζωή είναι για να κάνουμε δοκιμές και να προχωράμε. Όχι για να κολλάμε σε μια λάθος επιλογή και να κλείνουμε τα μάτια προσποιούμενοι ότι δεν έγινε τίποτα.

Επεισόδιο 17, 8η σαιζόν

Κι άμα πεις τίποτα για τις συμπτώσεις, σε λένε συνομωσιολόγο.

Βέβαια η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία, αλλά κάτι τέτοιες “αυτοκτονίες” κρατήσανε εφτά σεζόν CSI.

Ονόματα και πλευρές δεν έχουν σημασία, για όλους τα ίδια θα έλεγα.

Πάω τώρα να διαβάσω την υπόθεση απ΄την αρχή, γιατί την είχα αγνοήσει ως συνήθη περίπτωση.

2008

Και κυρίως δε διανοούμαστε να κάνουμε ερωτήσεις όπως “έλα μωρέ,  πόσο πιο χάλια από το ‘07 μπορεί να πάει το ‘08″, σύμφωνοι;

Καλή χρονιά!