Δυόμισι μήνες…

Μόλις που αρχίζω να το συνειδητοποιώ.

Σήκωσα το τηλέφωνο μια Παρασκευή και την  Πέμπτη το πρωί προσγειώθηκα στη Φρανκφούρτη. (Χείριστο παράδειγμα προσεχτικού σχεδιασμού και υπολογισμού ρίσκου). 

“Τρεις ώρες από Ελλάδα, τρεις ώρες και προς Ελλάδα, αν χρειαστεί”.

Δε βλέπω τα προβλήματα σαν προβλήματα, αλλά σαν παροδικές συνέπειες μιας ρευστής κατάστασης που μπορώ να διορθώσω με τον καιρό. Δε μπορώ να πω πως πάνε τα πράγματα, γιατί δεν έχω κάνει ακόμα αυτό που ήρθα να κάνω, ώστε να μπορώ να κρίνω αν πέτυχε.

Με λίγα λόγια, δε μετανιώνω.

Το μόνο που θα κέρδιζα αν έμενα  θα ήταν το εισιτήριο της πτήσης και το ταξί για το Ε. Βενιζέλος.  Τη μια στιγμή σκέφτομαι ότι έκανα βλακεία που ήρθα στη Γερμανία χωρίς να μιλάω γερμανικά και την άλλη σκέφτομαι πως και στη Γαλλία να πήγαινα το ίδιο θα ήτανε. Σε καμιά χώρα δεν  περιμένουν εμένα για μάνατζερ της BMW. Το Παρίσι, βέβαια, είναι τέσσερις ώρες με το τρένο, οπότε…

(Κλασσική passer by, μόλις αρχίζω κάτι ονειρεύομαι το επόμενο.)

Υπάρχουν μείον.

Δε μπορώ να κάνω σοβαρή συζήτηση όταν η παρέα δεν ξέρει έστω και λίγα αγγλικά ή γαλλικά.  Ή ελληνικά, εννοείται, αλλά βαριέμαι να μιλάω για ξεπερασμένες τραγουδιάρες των 80’s και για την ορθόδοξη εκκλησία. Στο φαρμακείο ευτυχώς ξέρουν τι είναι το sore throat, αλλά στα οπτικά συνεννοούμαι με νοήματα. Δεν ξέρω πως να ζητήσω το σωστό ψωμί.  Δε βρίσκω το σωστό ψωμί. Τα εισιτήρια παραείναι ακριβά για μια διαδρομή είκοσι λεπτών. Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι 23:00 με όσο πάρει.  Προς το παρόν κάνω baby sitting, δηλαδή αυτό που  δεν αντέχω: να είμαι κλεισμένη στο σπίτι με ένα παιδί και γύρω μου να συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα. 

Με τους γονείς μου, στο τηλέφωνο μιλούσα και πριν στο τηλέφωνο μιλάω και τώρα. Δεν βλέπω διαφορά. Τους στέλνω παραδοσιακά γράμματα με το ταχυδρομείο (δεν ξέρουν ούτε να ανοίγουν τον υπολογιστή) και η μαμά μου στέλνει την ανορθόγραφη απάντηση σε χαρτί από μπλοκ με αρκουδάκια. Τη φοβερίζω με μια υπερβολική περιγραφή του νόμου για τις αποσκευές, ώστε να μην ξημεροβραδιάζεται στα ταχυδρομεία. Ο μπαμπάς είναι τυπικός μπαμπάς, χωρίς συναισθηματισμούς. Απλά κοιμάται δίπλα στο τηλέφωνο   Τώρα με τα κρύα θα την έχει αράξει στον καναπέ με τα βιβλία μου κι εγώ κάθομαι και νομίζω (ελπίζω) πως στεναχωριέται.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας (αδέρφια, σκυλιά, χρυσόψαρα) έκαναν τρελό πάρτυ για την αναχώρησή μου, έμαθα. Έχουν τη μουσική μου, έχουν τα βιβλία μου, δεν έχουν τη γκρίνια μου, σιγά μην τους λείπω κιόλας…

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Ξέρω τα νέα τους, αλλά από μακριά. Δεν είναι το ίδιο. Υπάρχουν πράγματα που λες από το τηλέφωνο και πράγματα που λες πάνω από ένα φλυτζάνι καφέ.  Κι αυτά είναι πάντα τα πιο ουσιαστικά.

Διαβάζω μόνο γερμανικά. Έχω να ανοίξω μυθιστόρημα 77 μέρες.

Τώρα που έχω σύνδεση ίντερνετ, ξανάρχισα κάποιες παλιές συνήθειες (εφημερίδες, ραδιόφωνο) και νιώθω πως έχω και πάλι επαφή με την πραγματικότητα. Ωραία τα λέγκο, αλλά πιο ωραίο να ξέρεις τι γίνεται στον κόσμο την ώρα που σιδερώνεις.

Αλλά τα συν λέω να τα βάλω σε χωριστό ποστ.

Το ξέρω ότι είναι Δευτέρα και σε τσατίζω, αλλά…

@ irrelevant

Καλημέρα.

Η γερμανική γραμματική περιέχεται στη λίστα με τα κινέζικα μαρτύρια. Κάνει κρύο. Γίνονται περίπου δυο εκδηλώσεις τη μέρα σε ακτίνα 40 χιλιομέτρων. Τις χάνω και τις δυο. Έχω να διαβάσω μη εκπαιδευτικό βιβλίο τρεις μήνες. Τα μέρη που πρέπει να επισκεφτώ έχουν γεμίσει δυο τετράδια εκατόφυλλα. Κάνω πράγματα που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια. Έχω κατααγχωθεί. Είμαι καλά, καλύτερα από πέρσι τέτοιον καιρό, αν με εννοείς.

Irrelevant, μάθε ιταλικά, ή ότι άλλο αποφάσισες  όσο λείπω  και φύγε.

Μαθαίνεις να εκτιμάς χαζούλια πράγματα, όπως ένα sudoku στα ελληνικά ή το να ξέρεις τι στο καλό έχει μέσα το κάθε  βιτάμ.  Παρατηρείς ότι κουτσά στραβά όλοι σέβονται τους κανονισμούς της πολεοδομίας. Θυμάσαι κάτι διατηρητέα στην Αθήνα που τα αχρηστεύουν για πολυκαταστήματα και σου ανάβουν τα λαμπάκια. Μετά θυμάσαι κάτι άλλα που έγιναν δημόσιες υπηρεσίες και σκέφτεσαι ότι σου τελείωσαν τα μήλα και το τυρί.

Έχεις χρόνο μόνο για υγιείς προβληματισμούς (λεφτά, χρόνος, λεφτά). Ερωτήσεις του τύπου “Ποια είμαι, από που έρχομαι και που πάω” δε χωράνε. Βέβαια, τις δυο πρώτες δεν τις έκανα και ποτέ, αλλά για την τρίτη σου έχω και απάντηση: έλα ντε!

Σου λείπουν οι φίλοι σου αλλά όχι τα παλιά σας στέκια. Σας φαντάζεσαι σε ένα φοβερό καφέ που ανακάλυψες τυχαία κοντά στο καινούριο σου σπίτι και που ανυπομονείς να τους δείξεις. Εάν τα είκοσι πιο αντιπαθή σου άτομα σε πετύχουν να αγοράζεις τσίχλες και πατατάκια σ’ ένα σοκάκι στην ξένη χώρα, τότε τι να πω, είσαι αδιόρθωτη περίπτωση. 

Το ξέρω ότι αγχώνεσαι για τις αλλαγές όπως κι εγώ. Δηλαδή, εικοσιτρία περίπου λεπτά μετά. 

Στείλε μου email για το που θα βρίσκεσαι

Διάφορα άσχετα

Τελικά κάνει κρύο.

Έχετε δοκιμάσει να συμπληρώσετε αίτηση για δουλειά με τη βοήθεια λεξικού; Έχετε δοκιμάσει να διαβάσετε αγγελίες για εργασία με τη βοήθεια λεξικού και του altavista babelfish; Οχι, ε; Το ‘ξερα πως δεν ήταν σοφή κίνηση.

Δεν είχα που δεν είχα χρόνο για διάβασμα, βρήκα και σύνδεση ίντερνετ και ήρθε κι έδεσε. Η δικαιολογία μου είναι ότι ψάχνω ιστοσελίδες με πρακτικές ασκήσεις για τα άρθρα και τις μετοχές. Στα μπλογκς μπαίνω καταλάθος, ψάχνοντας online λεξικά στο google, αλήθεια λέω!

Απ΄τα τεστ που δείχνουν πως τα πας με τα παιδάκια, αυτό με το ζωντανό, τσαντισμένο χταπόδι που πρέπει να το βάλεις σε ένα αραιό δίχτυ και να μείνουν όλα τα πλοκάμια μέσα, χωρίς να χρησιμοποιήσεις βία, είναι το πιο ρεαλιστικό.

Τελικά το ευρώ έχει μπίιπ όλη την Ευρώπη, ή είναι ιδέα μου; Νόμιζα πως εγώ χάνω το λογαριασμό γιατί έχω συνηθίσει στις τιμές τις Ελλάδας, αλλά και οι ντόπιοι τα έχουν παίξει τελείως με τα σουπερμάρκετ και τέτοια βασικά.

Εταιρία κινητής (ελληνική) με είχε δέκα μέρες στο περίμενε για ένα πρόβλημα στο κινητό (και αφού τουτς πήρα καμιά τετρακοσαριά φορές) και μου τηλεφώνησε μια βδομάδα μετα την αποκατάσταση να με ενημερώσει για… την αποκατάσταση!

Καφές ελληνικός (ή τούρκικος, όπως σας βολεύει) φτιαγμένος στο μπρίκι και όχι ξεπεταγμένος στη μηχανή, κοστίζει 1.90 ευρώ με θέα σε κάτι σαν το Λευκό Πύργο στο πιο καλοδιατηρημένο. Πόσο είπαμε ότι κοστίζει ένας της μηχανής στη μέση της Κατεχάκη; Τριάμισι; Τέσσερα;

Κάτι ακόμη: αν ποτέ μοιάσω στο είδος του Έλληνα μετανάστη με τη χοντρή χρυσή καδένα και τον τεράστιο χρυσό σταυρό (στο γυναικείο ανάλογο, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ), που μένει δίπλα σε παγκοσμίως γνωστά αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία, αλλά δεν έχει διανοηθεί ποτέ να τα επισκεφτεί μέσα σε είκοσι χρόνια, γιατί άμα δεν είναι ελληνικά είναι βλακείες (βάλτε μόνοι σας τη γνωστή κατάλληλη λέξη), που είναι φουλ ρατσιστής με τους Γερμανούς αλλά περισσότερο με τους άλλους ξένους μετανάστες, που παρανομεί (πχ στο πάρκιν) για να αποδείξει ότι  είναι Ελληνάρας και που οδηγεί απλήρωτη μερσεντές,  μπορείτε να με πυροβολήσετε.

19/11/07

‘Οτι θα ερχόταν ο καιρός που θα έβρισκα παραμελημένα βιβλία κάτω από τα πουλόβερ, αντί για ξεχασμένα πουλόβερ κάτω από τα βιβλία, δεν το περίμενα…

update

Τίνος ιδέα ήταν να έρθω να μείνω σε χώρα της οποίας δε μιλάω τη γλώσσα; Δική μου; Α, οκέι.

Για να είμαι ειλικρινής δεν το έχω μετανιώσει ακόμα. Από την Αθήνα θα έφευγα έτσι κι αλλιώς και προσπαθούσα να βρω δουλειά στην ελληνική επαρχία. Αχαχαχα! Και μετά μετανάστευσα. Δεν έχει «γιατί» και «με ποιο σκεπτικό» και «πάνω σε ποια βάση» και «με τι προοπτικές». Κλασσική passer by, κάνω ένα σχέδιο και μετά ακολουθώ πιστά το αμέσως μεθεπόμενο.

Αντί για ένα σωρό γαλλόφωνες και αγγλόφωνες χώρες λοιπόν, εγώ επέλεξα τη Γερμανία.

Διαπίστωση πρώτη: η περιοχή που μου είχαν περιγράψει ως βιομηχανική είναι μεν βιομηχανική αλλά όχι σε στυλ Πτολεμαϊδας ή Ασπρόπυργου, ας πούμε. Εχει καλοδιατηρημένα κάστρα, καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά σπίτια και έχει και δέντρα! Πολλά δέντρα! Μετά την Αθήνα και ειδικά μετά το φετινό χάλι με τις φωτιές, εγώ αισθάνομαι ότι είμαι στον παράδεισο κι ας ξεφυτρώνει και καμιά καμινάδα στη μέση του πουθενά σαν το κέρατο.

Διαπίστωση δεύτερη: δεν κάνει τρομερό κρύο (ακόμα). Mου έχουν υποσχεθεί όμως ότι σε λίγο καιρό καμιά κρέμα χεριών δε θα είναι αρκετή κι ότι η ομίχλη τύπου θρίλερ που έχει κάθε πρωί στο ποτάμι is not the real thing.

Διαπίστωση τρίτη: πρέπει να μάθω γερμανικά asap, γιατί αλλιώς … Συμπλήρωσα τις πρώτες εκατό ώρες εντατικών μαθημάτων και μου έδωσαν ένα χαρτί που πιστοποιεί ότι δεν καταλαβαίνω γρι απ’ όσα μου λένε αλλά καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέλθω.

Δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν κάνω τουρισμό. Είμαι σαν το παιδάκι: «Κοίτα, ένας κανονικός ποδηλατόδρομος!» «Κοίτα, το λεωφορείο είναι στην ώρα του!» «Κοίτα, ένα κάστρο αγκρέμιστο!» «Κοίτα, βρήκα τη μάρκα του σαμπουάν μου!» κι άλλα τέτοια ώριμα.

Οι μεταφορικές και τα κούριερ είναι ξεδιάντροποι κλέφτες. Τα ΕΛΤΑ επίσης. Δυο περιουσίες για να μεταφέρουν το φτερό της πεταλούδας. Δέκα μέρες για να παραδοθεί αλληλογραφία στην Ελλάδα (τρεις μέρες για να παραδοθεί από εκεί εδώ). Δεν έχω ίντερνετ. Σχολές έχουμε, κολυμβητήριο έχουμε, ενα ρημαδοϊντερνετ καφέ δεν έχουμε.

Από την Ελλάδα μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι, ένας οποιοσδήποτε φούρνος με τυρόπιτες και ζεστό ψωμί, η μεγάλη κούπα μου του καφέ, τα dvd μου και τα βιβλία μου.