Η πραγματικότητα των πολιτικών και η πραγματική πραγματικότητα

Τους λένε οι ίματζ μέικερς τους να πάνε κοντά στις πυρκαγιές κι αυτοί κάθονται και τους ακούνε!

Μα ποιος θέλει να βλέπει φάτσες πολιτικών και λοιπών αρριβιστών την ώρα που καίγεται ο τόπος;

Οχι τίποτα άλλο, αλλά απασχολούν και κόσμο που θα μπορούσε να προσφέρει από πιο χρήσιμα πόστα.

Άσε πια όλους αυτούς τους γλοιώδεις τοπικούς κομματαρχαίους που τους ακολουθούν σαν τα σκυλάκια και μου θυμίζουν τον Σταρένιο στις παλιές ταινίες… 

Ασε και τους (λέμε τώρα) καλλιτέχνες και τους λοιπούς (λέμε τώρα) σοφούς που τρέχουν να βγάλουν τα μούτρα τους live στην τηλεόραση και δεν τολμούν να πουν κακιά κουβέντα για τους  άρχοντες του τόπου, αν δεν υπάρχει προσωπική σκοπιμότητα. Αν άκουγαν και τι κοτσάνες λένε…

Οι μόνοι που ικανοποιούνται από τέτοιες παρουσίες, είναι κάτι ένοχοι που χτίσανε πάνω σε ρέματα και μέσα στα δάση και μόλις φτάσει η ώρα της “πληρωμής”, φωνάζουν “που είναι το Κράτος”. (Εκεί ακριβώς που το άφησες δωροδοκημένο την τελευταία φορά, άνθρωπέ μου, εκεί ακριβώς).

Παρένθεση:

Θα ήθελα η πλειοψηφία των τηλεοπτικών παρουσιαστών να κατέβει στη Γη ή τουλάχιστον να μην ακούγεται σαν ντουμπλαρισμένη σαπουνόπερα και να αφήσει  τους ανταποκριτές της να μας ενημερώσουν για το τι συμβαίνει στο χώρο που κάνουν ρεπορτάζ. Όσους θυμούνται πως γίνεται, δηλαδή. Αλλά φοβάμαι ότι αυτό είναι άλλο ένα από τα πράγματα που δε θα δω σε αυτήν τη ζωή.

Τέλος παρένθεσης.

Δεν έχω δει πολιτικό να πλησιάζει περισσότερο απ’όσο είναι ασφαλές και συγχρόνως ωραίο στην κάμερα.  Αφού λοιπόν δεν πρόκειται να πιάσουν καμιά μάνικα ή να προσπαθήσουν να βοηθήσουν, με όποιον τρόπο τους υποδειχθεί, δε μας αδειάζουν τη γωνιά λέω εγώ;

Ή μήπως οι βαρυσήμαντες δηλώσεις τους θα φέρουν πίσω τα δάση και τους νεκρούς;

θα γεμίσει ο τόπος σιχαμερά ενσταντανέ με σκονισμένους υποψηφίους που χτυπούν με κλαδιά θάμνους σχεδόν σβησμένους πια, ενώ κάποιος επαγγελματίας παρακολουθεί διακριτικά μήπως και πεταχτεί στ’ αλήθεια καμιά σπίθα και αρπάξει η γραβάτα ή καταστραφεί η γόβα των ψηφοθήρων μας.

Δεν είναι πιο λογικό να κρατάμε ελεύθερους τους βασικούς δρόμους, ώστε να μπορούν να εκκενωθούν οι περιοχές, αντί να τους πνίγουμε με αυτοκίνητα και πούλμαν των πολιτευτών και των παρατρεχάμενών τους; Δεν είναι πιο λογικό να αποφεύγονται  τα έξοδα μεταφοράς, διαμονής και σίτισης κάποιων που δεν προσφέρουν τίποτα στην περιοχή και τα χρήματα αυτά να δίνονται κατευθείαν για την περίθαλψη και τη στέγαση όσων το έχουν πραγματικά ανάγκη;

Δεν είναι πιο λογικό οι αξιωματικοί των διαφόρων Σωμάτων και οι συντονιστές των εθελοντών να ασχολούνται με τις πυρκαγιές καθεαυτές και με το πως θα στήσουν καλύτερα τις πυροσβεστικές επιχειρήσεις, αντί να ποζάρουν από κάμερα σε κάμερα ή να δίνουν αναφορά σε κυβερνώντες ή wannabe κυβερνώντες, όλων των αποχρώσεων, οι οποίοι ούτε σκοπεύουν, ούτε ξέρουν πως να βοηθήσουν;

Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι βέβαια, που ξέρουν από διαχείριση κρίσεων ό,τι έχουν δει σε εξομοιωτή (κι άμα), μπορούν να παραμείνουν στο γραφείο τους.  Με το αιρκοντίσιον σε μια λογική θερμοκασία, εννοείται.

Έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται σε ισχυρογνώμονες πολίτες να πλησιάζουν τη φωτιά, όση κι αν είναι η καλή τους διάθεση, γιατί καταλήγουν να δυσκολεύουν τους επαγγελματίες, αντί να τους βοηθούν. Οσο τεμπέλης και μλκς και να ‘ναι  ο εκπαιδευμένος, κάτι ξέρει παραπάνω όταν λέει “μην πάς από κει θα σε πετύχει καμιά αναζωπύρωση”.

Εδώ δε μετράει το ποιος είναι ο πιο μάγκας και ο πιο έξυπνος ή ποιανού το κόμμα είναι το καλύτερο και το ομορφότερο. Μετράει να σβήσουν οι γαμοφωτιές πριν απομείνουν μόνο ψάρια και φύκια σ’αυτή τη χώρα.

Και κάτι ακόμη:

Ο διορισμός δεν είναι το παν στη ζωή.

Πιο πολύ κι από τους πολιτικούς, τα έχω βάλει με όσους πουλάνε την ψήφο τους για να διορίσουν τα παιδιά τους. Τα “χώνουνε” λοιπόν σε μια θεσούλα τα παιδιά, χωρίς καμία κλίση προς το επάγγελμα, χωρίς τα τυπικά προσόντα και ξέροντας ότι δε θα λάβουν ποτέ την τυπική εκπαίδευση και τον τυπικό εξοπλισμό, τα “βολεύουνε” σε λιμενικά, αστυνομίες, αγροφυλακές, πυροσβεστικές και πάει λέγοντας, μέχρι που έρχεται η ώρα να δουλέψουν στη θέση που διορίστηκαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΥΓ. Δε θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους  που δεν εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους παρά μόνο όταν είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν οι ίδιοι, τους ανθρώπους που χαζεύουν τη φωτιά στο μπαλκόνι τους με πίτσες και μπύρες ώσπου να είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν, τους ανθρώπους που πέφτουν να καούν (ή να πνιγούν, ανάλογα το μήνα) μαζί με τα υπάρχοντά τους και παίρνουν στο λαιμό τους και όποιον πάει να τους σώσει και τους ανθρώπους που συνεχίζουν να πάνε διακοπές στα καμμένα, σα να μη συνέβη τίποτα.

Στοκ για τις διακοπές

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα…

Φοράω μεγάλο καπέλο, σκούρα γυαλιά ηλίου, ψηλό γιακά.

Μπαίνω σε ένα ήσυχο, μικρό, συνοικιακό βιβλιοπωλείο, πολύ μακριά από τις περιοχές που έχω φοιτήσει, κατοικήσει ή εργαστεί.

Διαλέγω δυο λεπτές ποιητικές συλλογές κι ανάμεσά τους, με τις ράχες στραμμένες προς τα μέσα, στοιβάζω τα κομμάτια που ήρθα να αγοράσω.

Πληρώνω μετρητά κι εξαφανίζομαι μέσα στο πολύβουο πλήθος, κουβαλώντας τα δακτυλοδεικτούμενα βιβλία.

Πως να ομολογήσω ότι διαβάζω έργα που έγραψαν μπλόγκερς ή που οι συγγραφείς τους ξέπεσαν σε αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι του ίντερνετ;

Αν με πιέσουν, θα πω ότι αγόρασα Γκράχαμ Γκριν, που τα ‘χουν ξαναδεί και τα ‘χουν συνηθίσει…

Χεχεχε  

(smiley καταχθόνιου χαμόγελου)

19/8/07

Έχω κόψει τις ειδήσεις εδώ και χρόνια, έχω κόψει πια και τις περισσότερες εφημερίδες…

Τώρα με τις εκλογές θα πρέπει να κόψω και τα μπλογκς για λίγες εβδομάδες, ώστε να φτάσω σωστά ενημερωμένη μπροστά στην κάλπη.

(Να συνεχίσω να διαβάζω ξένο Τύπο ή να τον κόψω κι αυτόν;  )

11/8/07

Η “πλήρης ζωή” έχει διαφορετική έννοια για τον κάθε άνθρωπο.

Διαφορετικά “πρέπει”, διαφορετικά “θέλω”, διαφορετικά όνειρα, διαφορετικά οδόσημα, σελιδοδείκτες σε διαφορετικά σημεία.

Δεν υπάρχει άσπρο- μαύρο σ’αυτά τα πράγματα.

Ευτυχώς.

Οπότε, όσοι το κατανοούν, αναζητούν το δικό τους ορισμό του πλήρους κι όσοι δεν το κατανοούν παιδεύονται να εφαρμόσουν  τους ορισμούς άλλων.

Είναι καλύτερα να δίνεις τη λάθος ερμηνεία και να ξαναπροσπαθείς, παρά να ζήσεις τη λάθος “πλήρη ζωή”  και μάλιστα εν γνώσει σου.

Κι όπως έχω ξαναπεί, δε θέλω να είμαι υπερωκεάνειο. 

Ωκεανογραφικό θέλω να ‘μαι.

8/8/07

Δεν έχω αλλάξει.

Απλά τα πράγματα που αρνιόσασταν να δείτε βαρέθηκαν να σας γνέφουν κι άρχισαν να σας πετάνε μολύβια και μαξιλάρια μπας και τα προσέξετε.

Έπιασε.

Και τώρα που βεβαιωθήκατε πως μιλάω σοβαρά, πως πάντα μιλούσα σοβαρά, πάμε πάλι από την αρχή…

Όνειρα

Αν έφευγα μόνιμα από την Αθήνα, το μόνο που δε θα έβρισκα τοπικά είναι το adsl, το οποίο δεν είναι και καμιά σοβαρή καταστροφή εδώ που τα λέμε.

Για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει το λεωφορείο.