Πολεμιστές στον κόσμο του κίντερ-έκπληξη.

Γυρνάω αργά.

Προσπερνώ βιαστικά τα περίπτερα για να μην αγοράσω παγωτό.  Θυμάμαι ένα λογαριασμό που λήγει και κάνω μια στάση στο ταχυδρομείο του Συντάγματος. Τσεκάρω την ημερομηνία για τις δόσεις. Προλαβαίνω ακόμη. Κουραστική μέρα, κουραστική ζέστη, κουραστική πολυκοσμία στο αστικό, που πάντα αργεί και στο συρμό, που πάντα φεύγει νωρίτερα. Τα πόδια σέρνονται, η τσάντα βαραίνει διπλά, τα ακουστικά γλιστράνε συνεχώς από τα αυτιά μου. Το πρωί θυμήθηκα να μη βάλω τακούνια. Δεν αντέχω να μη γυρίσω σπίτι, δεν αντέχω και να γυρίσω. Η Σκόνη θα τρώει ξαναζεσταμένο το χτεσινό  μεσημεριανό μου μπροστά στον υπολογιστή και τα Πιατικά θα έχουν φέρει τους κολλητούς τους από τα γύρω εστιατόρια να παίξουνε “σάλτσες”.

Μικρά προβλήματα, που όμως όλα μαζί σου ρουφάνε την ενέργεια και σε αφήνουν με ένα βαρύ κι ασήκωτο σώμα, που οφείλεις να  πλύνεις, να  ταϊσεις  και να το σωριάσεις στο κρεβάτι.

Ύπνος. Πρωινό ξύπνημα. Τρελή δουλειά. Διεκπεραιωτικές κινήσεις από το αστικό στο μαξιλάρι. Ψώνια, καφές, ξεσκονόπανο, λογαριασμοί, δόσεις, οικογένεια, φίλοι. ‘Υπνος. Πρωινό ξύπνημα.

Και στο ενδιάμεσο λίγες θεραπευτικές τύψεις.

Στεναχωριέμαι για τα φτωχά παιδάκια, τα κυνηγημένα τιγράκια, τα ξεθεμελιωμένα σπίτια.  Μπορεί να κλάψω και λιγάκι στην πολυθρόνα μου, με την εφημερίδα στα γόνατα.

Όλα τα θύματα έχουν πρόσωπο. Για λίγο.

Ο Αλεξ είχε πρόσωπο για λίγο. Το ίδιο και η Μάντλιν. Και η Αμαλία. Και ένα κάποιο παιδάκι που μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι αγαπούσε τα παζλ και όχι ότι το φορτηγό το έκανε να μοιάζει το ίδιο με κομματάκια για συναρμολόγηση. Πρόσωπο είχαν και όσοι γλίτωσαν από σεισμό και πέθαναν γιατί δεν είχαν που να μείνουν μετά. Αυτοί που γλίτωσαν από πόλεμο και πνίγηκαν στα ειρηνικά νερά μιας πολιτισμένης, αφιλόξενης δύναμης. Αυτοί που στο δρόμο για τη δουλειά συνειδητοποίησαν οτι ξέσπασε πόλεμος. Αυτοί που έτρωγαν αμέριμνοι το μολυσμένο φαγητό τους. Που υποδέχτηκαν μ’ένα φιλί τον άνθρωπό τους στο αεροδρόμιο. Τον επιβάτη από την πτήση SARS-Αθήνα με ενδιάμεση στάση το H5N1.

Στο τέλος της μέρας, το μόνο πρόσωπο που αναγνωρίζω είναι αυτό το νυσταγμένο στον καθρέφτη, που θέλει να ξεκουραστεί.

‘Υπνος. Πρωινό ξύπνημα.

Στο τραπεζάκι, δυο τρία βιβλία που δεν έχω κούραγιο να διαβάσω.
Από το μαξιλάρι μου κοιτάω τον παραστολισμένο σελιδοδείκτη του ενός: λεπτό ξυλάκι του παγωτού, με ένα τυπωμένο καρτελάκι να κρέμεται από την κορυφή. Με εμπαίζει;

“Και μη επαναπαύεσαι που στη ζωή σου
περιωρισμένη, τακτοποιημένη και πεζή
τέτοια θεαματικά και φοβερά δεν έχει.”

(Κ.Καβάφης)

Παιχνίδι

Το υπό κατασκευή point and click παιχνίδι που θα απευθυνόταν σε αρχάριους μαθητές γαλλικών,  χάθηκε μαζί με το σκληρό μου δίσκο το Πάσχα.

Αυτό εδώ (που το σώζω κάθε τρεις και λίγο σε cd) αφορά τις 100 πιο απλές συνήθειες που μπορούμε να αποκτήσουμε ώστε να προστατεύουμε το περιβάλλον χωρίς να αλλάξουμε ριζικά την καθημερινότητά μας.

Προς το παρόν είμαι στις εφτά…   :/

(Ναι, φυσικά και το φτιάχνω με έτοιμο, εύχρηστο software, σιγά μην ήξερα να το γράψω από την αρχή)

Χαρτόδετο

Στο μυαλό μου υπάρχει ο διαχωρισμός των βιβλίων σε   “χάσιμο χρόνου” και “αξιόλογα”, αλλά όχι με κριτήριο “κουλτουριάρικο”.

Πολλές φορές σκέφτομαι πως μάλλον η πολιτική και κοινωνική συγκυρία δημιούργησε  το “αριστούργημα”  παρά ο συγγραφέας του. Ανατολικοί εκθειάζονται στη Δύση, Δυτικοί στην Ανατολή και πάει λέγοντας.

Καλογραμμένο είναι το προσεγμένο εκφραστικά, αυτό από το οποίο δε χρειάζεται τελικά να αφαιρεθεί το ένα τέταρτο των σελίδων. Ενδιαφέρον είναι αυτό στο οποίο ο συγγραφέας αφιέρωσε αρκετή ενέργεια και πολύτιμο χρόνο. Βαρετό είναι αυτό που προσπαθεί να πουληθεί μιλώντας για πράγματα που αγνοεί σε κοινό που δεν ενδιαφέρεται να μάθει.

Το βιβλίο πρέπει είτε να μου μαθαίνει κάτι που δεν ξέρω είτε να εμβαθύνει σε κάτι που ξέρω αλλά δε μπορώ να αναπτύξω με επάρκεια.  Ή, ακόμη, να αγγίζει μια χορδή που δεν υποψιαζόμουν ότι υπάρχει και να με κάνει να σκεφτώ και να αναθεωρήσω. Και κυρίως, να με πείσει να δεχτώ  αυτή τη χορδή και να μην την αγνοήσω.

Από αυτή την άποψη  καταλαβαίνω γιατί κάποιοι  “διανοούμενοι” και οι “ποιοτικοί” που δεν έχουν εργαστεί σε θέση κατώτερη του γενικού διευθυντού ενθουσιάζονται με όποιο βιβλίο περιέχει κοινωνικά μηνύματα τύπου Μπαλζάκ, Κάφκα, Κούντερα και Ανατόλ Φρανς.

Μου είναι όμως δύσκολο να δεχτώ ότι η “Δίκη” του Κάφκα είναι τόσο πολύ ανώτερη πια από κάτι καλογραμένα πολιτικά θρίλερ της σειράς που αγοράζουμε στα ΚΤΕΛ. Να μην ξεχάσω και διάφορα βαρύγδουπα ιστορικοφιλοσοφικά γραμμένα από καθηγητές που βαριούνται να εκδόσουν κάποιο σύγγραμμα της προκοπής και κλωθογυρίζουν μια θεωρία μέχρι τελικής πτώσεως (της θεωρίας).

Απ’ τα χέρια μου έχουν περάσει κάμποσοι “σοβαροί” συγγραφείς. Ομολογώ όμως ότι τα βιβλία που με ταρακούνησαν και που, αν υπήρχε μέσα μου μαχητής, θα τον είχαν στείλει στις απεργίες ή στην Κένυα, ήταν κατά πολύ “φτηνότερα” του Ουγκώ και του Στάινμπεκ.

Αναρωτιέμαι: αν έδινα σε κάτι “διανοουμενίζοντες” φοιτητές και μερικούς εξίσου “διανοουμενίζοντες” ημιμαθείς ένα προσεγμένο μπελ επιστημονικής φαντασίας και τους έλεγα ότι είναι, ας πούμε, Όργουελ, θα το καταλάβαιναν;

 Ή θα το εκθείαζαν με τα ανέμπνευστα τσιτάτα που έμαθαν στα  “εναλλακτικά” στέκια τους;
 

20/5/07

Όταν λέω ότι δε μου φτάνει το Σαββατοκύριακο, μου λέτε ότι γκρινιάζω.

Αφού δε μου φτάνει, τι να κάνω;

Περί blogme.gr

Απ΄τη στιγμή που το πρόβλημα παραμένει συνδεδεμένο με τον Λιακόπουλο, το Funel Blog, το ίντερνετ γενικά και αόριστα και παρουσιάζεται σαν θέμα που αφορά κυρίως τα μπλογκς και τους μπλόγκερς, δε νομίζω ότι θα βρεθεί αξιοπρεπής  λύση.

Επειδή εμείς κινούμαστε στο χώρο της “μπλογκόσφαιρας” και του ίντερνετ και γνωρίζουμε έστω δυο βασικά πράγματα περί υπολογιστών και περί μπλογκοκοκκορομαχιών, ξεχνάμε ότι αυτή η εξοικείωση δε χαρακτηρίζει όλους όσους θα ασχοληθούν με τη γνωστή δίκη και τους οποίους καλούμαστε να πάρουμε με το μέρος μας.

Μπορεί το θέμα να βρίσκει μεγάλη απήχηση στον κόσμο των μπλόγκερς, ο κόσμος όμως στον οποίο κρίνεται  ο Τσιπρόπουλος είναι “εκεί έξω” κι αποτελείται από ανθρώπους που αγνοούν εντελώς όχι απλά τα τεχνικά θέματα, τα ονόματα ή τις περσόνες των εμπλεκομένων, αλλά και το πως λειτουργεί το άσχημο μηχάνημα που πιάνει χώρο στο παιδικό δωμάτιο (ή στη γραμματεία).

Αυτούς τους θυμηθήκαμε; Υπάρχουν για μας; Προσπαθήσαμε καθόλου να τους προσεγγίσουμε (και να τους δραστηριοποιήσουμε) ή είμαστε όντως τόσο απορροφημένοι στο μπλογκοσύμπαν μας όσο μας καταμαρτυρούν;

Αν δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω, δείτε  εδώ κι εδώ.

…

…

Fairytale Gone Bad lyrics

17 Μαϊου

Ήρθαν καλεσμένες,  με κομψό γλυκό σε κουτί με κορδελάκια.

Μερικές κουβαλήσανε λίστες με τα  πράγματα που πρέπει να κάνω  και τις στερεώσαν με το φθαρμένο μαγνητάκι του road runner στο ψυγείο μου.  Δίπλα στον  υπολογιστή κόλλησαν ποστ-ιτ με τους στόχους μου.  Στον καθρέφτη του μπάνιου γράψαν με το θαλασσινό γκρι μολύβι των ματιών τα σχέδια μου.  Οι αγαπημένες καρτ-ποστάλ στον πίνακα φελλού καλύφθηκαν από τα πενταετή πλάνα που οφείλω να ακολουθήσω.

Λίγες, οι χαμογελαστές, έφεραν από ένα πακέτο λευκές Α4, άγραφα ποστ-ιτ, κενά cd, κηρομπογιές και χρωματιστά στυλό-μαρκαδοράκια, από εκείνα τα αδιάβροχα που μ΄αρέσουν. “Να ‘σαι υγιής να τα γεμίσεις”, γράφει το καρτελάκι.

Άφησαν τις τσάντες  τους, σκόρπισαν στο καθιστικό, μουρμούρισαν στα χρυσόψαρα… Ελάχιστες ξέρουν πως να βολευτούν σε σπίτι χωρίς επώνυμο coffee table και σκαλιστά φλιτζάνια του τσαγιού.

Αυτές οι ελάχιστες, οι  αληθινές, απλώθηκαν στους καναπέδες,  φτιάξαν μόνες τον καφέ τους στηριγμένες στο τραπέζι της κουζίνας όσην ώρα προσπαθούσα να πείσω τα ζυμαρικά να συνεργαστούν, διάλεξαν σταθμούς (κι ακούμε τους ίδιους),  πηγαινόφεραν νερό στο δίσκο για κείνες που φέρθηκαν κυρίες στο σαλόνι, φυλλομέτρησαν τα καινούρια μου βιβλία, δοκίμασαν τα μανό και χασκογέλασαν μαζί μου όταν πασαλείφτηκα με τα σαπουνόνερα στην κουζίνα.

Οι άλλες, οι ευγενικές, δεν ήθελαν να ενοχλούν, δεν ήθελαν να επέμβουν.  Βοηθούν μόνο όταν τους ζητηθεί και μόνο όταν σιγουρευτούν ότι δεν θίγεται κάποιο ’δόγμα’ κοινωνικό. Είναι καλές, ειλικρινείς και φιλικές, απλά κινούνται μόνο μέσα στα πλαίσια του σωστού και του πρέποντος. Αγαπούν, αλλά  με την καρδιά που τους παραχωρήθηκε: εκπαιδευμένη και σαφής.

Η κουβέντα στο σαλόνι έχει ανάψει. Σβήνω τα περίσσια φώτα, στρώνω τα -φριχτά- μαλλιά μου και χαμογελώ.

Οι Ευχές των Γενεθλίων είναι μαζεμένες γύρω από την τούρτα με τα τριάντα ένα κεράκια.

Φαλτσάρουν λίγο και τραγουδούν η καθεμιά το τραγούδι εκείνου που την έστειλε, αλλά χαίρονται πολύ που είναι εδώ απόψε και τις αγαπώ γι’αυτό.

Σιγοντάρω εκείνες που τραγουδούν το δικό μου τραγούδι και μου εύχομαι χρόνια μου πολλά, υγιή, γεμάτα δίψα για ζωή και  περιθώριο για θράσος στις ‘δύσκολες’ επιλογές.

Νέα χρονιά, ίδια έμπνευση

Στις μαμάδες

Άλλη μια διεθνής “μέρα των κάτι”: γιορτάζουμε τη Μητέρα σαν φορέα ζωής. Είναι ιερή γιατί μας έφερε στον κόσμο και μας προστάτεψε μέχρι να μπορέσουμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα και να καταφέρουμε να πιούμε γάλα με το ποτήρι.   Είναι η αιτία που είμαστε ζωντανοί, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ή κακή μας προέκυψε η ζωή μας. Της χρωστάμε.  Αλλά δεν της ανήκουμε.

Η μητρότητα δεν αναιρεί τα ελαττώματα μιας γυναίκας.  Μια μητέρα μπορεί να είναι είτε καλή είτε  κακή,  είτε ηθική  είτε ανήθικη, είτε αδιάφορη είτε  στοργική, να γλυκαίνει αλλά και να πικραίνει, να υπερβάλλει και στην αγάπη και στην δυσαρέσκειά της.  Κάποιες μάνες θα σκότωναν για το παιδί τους, άλλες θα έβλαπταν ή θα σκότωναν το παιδί τους για τα βίτσια ή τα πλούτη τους. Κάποιες έκαναν παιδιά για να τα αγαπούν, άλλες για να αγαπηθούν – ή να τις εκτιμήσουν.

Το παιδί μοιάζει λίγο με το εργόχειρο: παίρνεις ένα κομμάτι ύφασμα και κάνεις θαύματα πάνω του. Βελονιά τη βελονιά το γεμίζεις σχέδια και χρώματα, μέχρι να φτιαχτεί ένα αριστούργημα. Αυτό το διακοσμημένο ύφασμα  πρέπει να σκεφτείς πολύ που θα το τοποθετήσεις : δεν το αχρηστεύεις για να στολίσεις το πλυντήριο, ούτε το αναιρείς στρώνοντάς το πάνω σ΄ένα πλουμιστό  τραπέζι.

Τα παιδιά δεν είναι προς επίδειξη. Μπορεί να τα έπλασες, αλλά η ψυχή τους είναι δική τους. Τα ‘θέλω’ και οι στεναχώριες τους δε μπορούν να γίνουν δικά σου,  παρά μόνο από αντανάκλαση. Τα παιδιά σου δεν είναι εσύ, είναι ο εαυτός τους.  Δεν είναι η προέκτασή σου, δεν είναι τα ανεκπλήρωτα όνειρά σου, δεν είναι τα σκαλιά της κοινωνικής σου ανέλιξης. Κυνήγα το δικό τους το σεβασμό, όχι των συγγενών σου.

Είναι κομμάτια από αυτό που θα μπορούσες να ‘σαι, από αυτό που είσαι, από αυτά που βιώνουν, από αυτά που βλέπουν και ακούν.  Ανήκουν στην οικογένεια, στην τάξη του σχολείου, σ’ενα μοναχικό τους όνειρο , σε μια φιλοδοξία. Μπορεί να έχουν το χρώμα των ματιών σου, αλλά στο βλέμμα διαφέρετε. Ζουν σε διαφορετική διάσταση κι αυτό δεν πρέπει να τους το στερήσεις.

Χρειάζονται όλες σου τις εμπειρίες, όλη σου τη βοήθεια και όσες συμβουλές μπορείς να σκεφτείς, αλλά δε χρειάζονται την παρακολούθησή σου.  Πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν λάθη, αλλιώς θα γίνουν άνθρωποι κενοί. Δεν είναι κτήμα σου, είναι παιδιά σου. Σου χρωστάνε μεν τη ζωή τους, αλλά υποτίθεται πως τους την έδωσες  για να κάνουν κάτι μ’ αυτήν, όχι για να γίνουν ο καθρέφτης της δικής σου – ή αυτής που δεν έζησες. Έχε δική σου ζωή. Κι αυτά θα ευτυχήσουν κι εσύ θα ευτυχείς και δε θα μετανιώνεις.

Ακου τα παιδιά σου, άκου τους φόβους τους. Προστάτεψέ τα, σε χρειάζονται. Στήριξε τα όνειρά τους. Μπορεί να κάνουν λάθος, αλλά μπορεί, ως νέα γενιά, να διακρίνουν κάτι που εσύ δε βλέπεις. Πες τους τί σκέφτεσαι για το άλλο τους μισό, αλλά μη διαλύεις ζευγάρια, δεν είναι δικό σου το κρεβάτι. Πες τους τη γνώμη σου για το επάγγελμά τους, αλλά μην τα κάνεις να ακολουθήσουν μια αξιοσέβαστη καριέρα που απεχθάνονται. Μην τους δίνείς παραπάνω ώθηση απ’ όσο πρέπει, γιατί θα τσακιστούν. Και θα φταις μόνο εσύ.

Είναι ωραίο να νιώθεις ότι τα παιδιά σου σε χρειάζονται, ότι είσαι η βάση τους, ο σύμβουλος και η κάλυψή τους.

Και  είναι απαίσιο να μεγαλώνεις παιδιά ανίκανα να σταθούν στα πόδια τους.

Α bird does not sing because it has an answer. It sings because it has a song.

Αυτά ως προς την ερώτηση:

“γιατί διατηρούν μπλογκς οι άνθρωποι που δεν έχουν  κάτι ιδιαίτερο, πρωτάκουστο και καλογραμμένο να παραθέσουν”;

Ταξίδια στο χρόνο

Πρέπει επειγόντως να ξαναγραφτούν  η μέρα που ξόδεψα τα πρώτα λεφτά για βιβλίο, η μέρα που αποφάσισα πως δε μ’ αρέσει να κλωτσάω γατάκια, η μέρα που είπα πως θα πληρώνω τις επιλογές μου για να τις έχω, η μέρα που διάβασα την πρώτη μου ξένη εφημερίδα, η μέρα που προτίμησα το Reservoir Dogs από τον Κύκλο των χαμένων ποιητών, η μέρα που σκεφτόμουν το παιδί στο φανάρι κι όχι το αμάξι που καθάριζε, η μέρα που διάλεξα να ταξιδεύω και όχι να κάνω διακοπές, η μέρα που τη σπατάλησα για να χτίσω τα όρια μου και μετά  σκόρπισα κλειδιά εδώ κι εκεί, η μέρα που ξεστόμισα τι δε θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω – στα λάθος αυτιά, η μέρα που άρχισε να με νοιάζει για πράγματα που δε μπορώ να αλλάξω,  ημέρα που αποφάσισα να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου μ’ όλα τα άσχετα  και η μέρα που τα συνειδητοποίησα αυτά και μου άρεσαν.

Βλέπω τι έχει γίνει και δεν παραδειγματίζομαι,  αντιλαμβάνομαι που οδηγεί και το αγνοώ.

Κάποιος να γυρίσει το χρόνο πίσω και να με επαναπρογραμματίσει, γιατί εγώ δύσκολα θα διαλέξω να το κάνω.

Ανάποδα

Εντάξει, ο γιαλός είναι αποδεδειγμένα ίσιος, εντάξει, όλοι αρμενίζουν με βάση το γιαλό και κανείς δε διαμαρτύρεται…

αλλά και πως να διαμαρτυρηθούν, βρε παιδιά, απ’ τη στιγμή που ακολούθησαν την πορεία τόσο πιστά που τους έριξε η φουρτούνα στα βράχια  και δεν έμεινε όχι ράδιο αλλά ούτε παγκάκι όρθιο ;

Επιτρέψτε μου λοιπόν να αρμενίζω στραβά, όταν το ζητάνε ο καιρός και τα ρεύματα.

Κλεμμένο

5/5/07

Μα τι στο καλό, δεν υπάρχουν γαλλόφωνοι μπλόγκερς που να γράφουν κάτι πέρα από τις (συγκεκριμένες) εκλογές,  τα ερωτικά τους,  και διαφημιστικά για εταιρείες φυσικών καλλυντικών;¨

Έχω ανοίξει εκατό λίστες και αποτέλεσμα μηδέν.

3/5/07

Εχουν βάλει μπλε σηματάκι – κατάλληλο για τα καλλιστεία των ανορεξικών “μις σιλικόνη 2007″ και μετά αναρωτιούνται γιατί γεμίζουν τα νοσοκομεία με υποσιτισμένα κοριτσάκια;

2/5/07

Δηλαδή τώρα με τους νέους νόμους για τα ποτά και τα τσιγάρα,  σουπερμάρκετ θα πηγαίνουν μόνο οι γονείς;

Πάει το  “Ξεκόλλα από τα μικιμάους  και πετάξου  να πάρεις μερικές μπύρες μέχρι να βάλω εγώ σκούπα και να απλώσω τα ρούχα”;

Που ήταν αυτοί οι νόμοι όταν ήμουνα ανήλικη ρε γμτ;

1/5/07

Μετά από πολλά καταστροφικά πειράματα με τη database και αμέτρητα εγκατέστησε-σβήσε  προγράμματα που είτε δεν τα σήκωνε το yahoo webhosting είτε δεν τα έβγαζα πέρα μαζί τους εγώ,  το εξερευνητικό ταξίδι στον πλανήτη μας  και τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν πάνω του ξεκινάει    –>    εδώ.

(Απομένει μόνο να πληκτρολογήσω το περιεχόμενο από καμιά δεκαριά σημειωματάρια που σέρνονται αναξιοποίητα  και να φτιάξω ένα αξιοπρεπέστερο logo… )