28/2/07

Έχουμε από τη μια τον Τρελλό και από την άλλη το βασιλιά.

Ο Τρελλός ξέρει να σκέφτεται πως να διασκεδάσει το βασιλιά, πως να του ανακοινώσει τα καλά και τα άσχημα, πως να του υποδείξει κινήσεις, πως να του αποκαλύψει συνωμοσίες, πως να τον κρατάει ενήμερο για τις κινήσεις του απλού λαού και της Αυλής ομοίως.

Ξέρει πως να χρησιμοποιήσει την τέχνη του για να επιβιώσει από μια απόπειρα ή για να την προκαλέσει. Ξέρει πως να σωπαίνει, πότε να μιλάει, πόσα να ανέχεται, από ποιον να τα ανέχεται, ποιον να εμπιστεύεται και για πόσο.

Ξέρει που περνάνε την ώρα τους οι πολεμιστές και οι λογιστές, που εμπνέονται οι ποιητές, που μιλούν οι επαναστάτες και που περιμένουν οι γυναίκες ολωνών.

Αν ο βασιλιάς είναι ανίκανος, ξέρει ό,τι του πουν.

Αν είναι ικανός, ξέρει…ό,τι του πουν.

Ο λογιστής ξέρει την οικονομική κατάσταση του βασιλείου. Ο πολεμιστής ξέρει την στρατιωτική ισχύ του βασιλείου. Ο βασιλιάς συγκαλεί επίσημο συμβούλιο και προσπαθεί να μην πιαστεί κορόιδο των δολοπλόκων. Ο Τρελλός κερνάει  κρασί και “ισοπεδώνει” τους δολοπλόκους.

Ουδείς τρελλός αναντικατάστατος.

Άμα φύγει, ο βασιλιάς θα βρεί άλλον. Άμα διωχτεί ή κρεμαστεί, ο βασιλιάς θα βρει άλλον.

Το θέμα είναι ότι ο βασιλιάς θα τρέξει να βρει αμέσως έναν Τρελλό που θα σκέφτεται και θα ενεργεί για λογαριασμό του.

Ο Τρελλός πάλι, θα τρέξει να βρει ένα καλό πανδοχείο.

Σχολικά βιβλία

Διάβασα εδώ το παρακάτω κομμάτι και, παρόλο που σκόπευα να μείνω έξω από τον “καυγά” για τα σχολικά βιβλία, δε μπορούσα να μην πω ότι συμφωνώ και επαυξάνω.

(Οι υπογραμμίσεις  δικές μου)

“Εαν κάποιος γονιός διαφωνεί με τον τρόπο που είναι γραμμένο το βιβλίο της ιστορίας, των θρησκευτικών ή της οικιακής οικονομίας, μπορεί καλλιστα να προτρέψει το παιδί του να διαβάσει και άλλα εξωσχολικά συγγράματα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα από διαφορετική γωνία και στην συνέχεια να συζητήσει μαζί του ώστε να το βοηθήσει να μορφώσει την δική του (ατομική) άποψη. Εαν όλα τα παιδια μάθουν να σκέπτονται και να κρινουν αυτά που τους δίνονται, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.” (Book Attack)

23/2/07

Μη μου λες τι δεν μπορώ να κάνω γιατί, όταν το κατορθώσω, δε θα το μοιραστώ μαζί σου.

Αυτά.

20/2/07

Απαντώντας στον Αθήναιο σχετικά με τη γνωστή πια πυραμίδα:

1. Οι αγαπημένες μου ταινίες και τα αγαπημένα μου βιβλία δεν είναι “ποιότητας”. Για τη μουσική το αφήνουμε καλύτερα…

2. ‘Εχω κάνει και κάνω σπουδές που δεν αναφέρονται και δε θ’ αναφερθούν στο βιογραφικό μου. Το “παραπάνω” μου το κερδίζει μόνο όποιος το εκτιμάει. Επίσης κάθομαι και μαθαίνω άχρηστα πράγματα μόνο και μόνο επειδή μου κίνησαν την περιέργεια.

3. Ακόμα και πολύ δικοί μου άνθρωποι δεν ξέρουν για μένα ό,τι δε χωράει στα κουτάκια στα οποία με έχουν τοποθετήσει. Αρνούμαι να έχω μόνο μια πλευρά και ένα χόμπι και αρνούμαι να κάνω αυτούς τους ανθρώπους φίλους μου. Μπορώ όμως να είμαι φίλη τους. Οξύμωρο;

4. Δεν μ’εντυπωσιάζουν η παραβίαση του ορίου ταχύτητας, το παράνομο παρκάρισμα, η αγένεια προς τον αδύναμο και άλλα τέτοια τσαμπουκαλίδικα. Αντιθέτως.

5. Έλειψα δυο φορές από τη δουλειά γιατί δεν πρόλαβα να τελειώσω το βιβλίο μου πριν ξημερώσει.

Και τώρα τα ζόρικα…

Οι επόμενοι πέντε (που ελπίζω να πρόλαβα πριν απαντήσουν σε άλλη πρόσκληση):

Rayuela, Mpampakis, Loucretia & Co , O kairos, Rockerblogger

17/2/07

Κατηγορώ συνεχώς τους καινούριους καλλιτέχνες ότι είναι ατάλαντοι, ότι παρουσιάζουν φτηνοδουλειές, ότι τους συντηρεί η παρουσία τους στα πρωινάδικα και στα περιοδικά, ότι δεν έχουν την απαραίτητη παιδεία για να ασχοληθούν με την τέχνη που επέλεξαν κλπ κλπ.

Νομίζω πως το επίπεδο είναι πεσμένο γενικά, γιατί ελάχιστα τραγούδια/βιβλία/ταινίες επιβιώνουν και θεωρούνται διαχρονικά. Ανοίγω το ραδιόφωνο και το ξανακλείνω, αρχίζω ένα βιβλίο και το παρατάω, βλέπω μια ταινία και παίζω φιδάκι στο κινητό…

Απ΄τη μια μπορεί να φταίω εγώ, τα γούστα μου, οι γνώσεις και η παιδεία μου – ή η έλλειψή της. Τελευταία ξαναπέκτησα και τηλεόραση (μετά από πολλά χρόνια) και έχω πάθει πολιτισμικό σοκ. Άλλο να τα διαβάζεις στα περιοδικά ή  να τα ακούς στο ραδιόφωνο κι άλλο να τα βλέπεις!

Απ΄την άλλη είμαι σίγουρη ότι φταίω εγώ σαν μέρος του κοινού των καλλιτεχνών αυτών.

Πληρώνω για να ακούσω ανθρώπους που τραγουδάνε χειρότερα από τα χρυσόψαρα μου, για να δω ηθοποιούς που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε σε ρόλο οδηγού αυτοκινήτου σε σκηνή τραβηγμένη από ψηλά, για να διαβάσω βιβλία που αν μπορούσαν θα το ‘σκαγαν μαζί με όλα τα αντίτυπα τους, για να εκθειάσω ανθρώπους που η Τέχνη τους βλέπει και βγάζει βίζα για χώρες μακρινές.

Τα τραγούδια που ακούω στο ραδιόφωνο είναι “φτηνά” και οι φωνές άφωνες, οι σειρές της τηλεόρασης είναι να αυτοκτονείς από τη συγκλονιστική σκηνοθεσία (άσε την ηθοποία), τα βιβλία είναι φράσεις τυπωμένες στη σειρά και πάει λέγοντας.

Αυτές τις απαιτήσεις έχω, αυτά τα καλλιτεχνήματα μου δίνουν να θαυμάζω.

Ακούω δέκα φάλτσους κι έναν καλλίφωνο και τον κάνω αστέρι της πίστας. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο καλλίφωνος, απλά είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους δέκα που είναι επιεικώς τραγικοί. Έχω έναν ηθοποιό που καταφέρνει κάτι παραπάνω από το να περιφέρεται ασκόπως δείχνοντας το καλό του προφίλ και τον κάνω εθνικό θρύλο της υποκριτικής.

Συγκρίνονται μεταξύ τους και ο μονόφθαλμος βασιλεύει στη χώρα των τυφλών. Όπου ‘τυφλοί’ είναι οι απαιτήσεις της δισκογραφίας, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, των εκδόσεων, των εκθέσεων και της μόδας για εύπεπτη, κερδοφόρα και αντικαταστήσιμη τέχνη και ‘μονόφθαλμος’ εκείνος που θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους.

Σκέφτομαι ότι τελικά δε φταίνε οι καλλιτέχνες, ότι υπάρχουν άνθρωποι με ταλέντο που θα μπορούσαν ν’ αφήσουν ιστορία στο χώρο τους κι όχι στο χώρο μιας κοσμικής στήλης. Απλά έχουν λάθος πρότυπα και δεν φαντάζονται καν ότι δεν βρίσκονται αυτοί ψηλά αλλά ο πήχυς χαμηλά.

15/2/07

Ο χρόνος δεν περιμένει να πω “φτάνει για σήμερα”. Ο χρόνος περνάει και χάνεται.

Θα ήθελα να βρεθεί μια φόρμουλα που να επιμηκύνει το χρόνο. Όχι τη ζωή, αλλά το χρόνο.

Να χάνομαι στο βιβλίο μου και να μην ξημερώνει ώσπου να το τελειώσω. Να βλέπω αγαπημένη ταινία και να μην τελειώνει πριν τη βαρεθώ. Να είμαι μ’ αυτούς που αγαπώ και οι ώρες να διαρκούν διπλά. Να κρατάνε περισσότερο τα λουλούδια, να κοιμάμαι λιγάκι ακόμα το πρωί, να αργεί η στιγμή που θα καώ στην παραλία, να αργεί η στιγμή που θα πρέπει να βγω από την μυρωδάτη μπανιέρα, να μην τρέχω να προλάβω να πιώ έναν καφέ με φίλους, να μη γερνάνε οι άνθρωποι που τους αγάπησα νέους.

Θα ήθελα να είναι δυνατά όλα αυτά, αλλά φοβάμαι μήπως, επιμηκύνοντας το χρόνο που εγώ θα χαζεύω ένα χαμόγελο, παγιδεύσω το χρόνο ενός που εκείνη την ώρα θα στεναχωριέται. Κάποιος μπορεί να κάνει το ίδιο τη στιγμή που τον ζαλίζουν οι μυρωδιές ενός κήπου ή τον τυλίγουν  χέρια αγαπημένα και να παρατείνει μια στιγμή που εγώ θα εύχομαι να τελειώσει.

Δεν ξέρω τι είναι πιο βαρύ: το ότι δεν ορίζω το χρόνο ή το ότι  και να τον όριζα δε θα ήξερα τι να τον κάνω.

11/2/07

Συγκρίνω το σκοτάδι που επιβάλλω στο μυαλό μου σε στιγμές που δεν μπορεί να διαχειριστεί την πραγματικότητα με τη δυνατότητα να το πιέσω να δεχτεί ως αιτία του Κακού την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Βρίσκω λιγότερο τρομαχτικό το σκοτάδι.

Υποχρεώνω τον εαυτό μου, που δεν πιστεύει στις θρησκείες, να δέχεται το μεταφυσικό ως πιθανότητα.

Αλλιώς κάθομαι και σκέφτομαι ότι όλο το κακό που κυκλοφορεί στον κόσμο θα πρέπει να προήλθε από μυαλά ανθρώπινα και τότε δε μου μένει κουράγιο πια για τίποτα.

Από διαφορετική οπτική γωνία

Ελπίζω ότι με πήρε ο ύπνος χτες στον καναπέ και ότι δεν άκουσα την παρακάτω ατάκα στην τηλεόραση, παρά μόνο την ονειρεύτηκα σε κάποιον εφιάλτη:

Αργά το βράδυ, την ώρα που χαζεύω CSI, πέφτει το έκτακτο δελτίο με τους ιατροδικαστές για τον φόνο του διοικητή του ΙΚΑ και μέσα σ’ όλα τ’ άλλα λένε ότι χτυπήθηκε με αμβλύ αντικείμενο.

ΟΚ μέχρι εδώ.

Πετιέται λοιπόν κάποιο άτομο (νύσταζα, λέμε!) και ρωτάει:

“Ήταν αιχμηρό το αντικείμενο;”

Γκντούπ!

Οχι, το αμβλύ αντικείμενο δεν ήταν καθόλου αιχμηρό, μπλε ήταν.

 

Update:

Σε άλλο δελτίο ειδήσεων βλέπουμε κάποιον ντυμένο αποκριάτικα με στρατιωτική στολή και γενειάδα. Ερώτηση ρεπόρτερ: “Εσύ έχεις ντυθεί φαντάρος;”

(Ο Φιντέλ Κάστρο πιάνεται για φαντάρος

Διευκρίνιση

Η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί και ως εξής:

Βρίσκομαι σε ένα υπέροχο τροπικό νησί και την έχω αράξει στην παραλία.

Όχι ότι περίμενα να ζήσω το σποτάκι του Οργανισμού Τουρισμού, αλλά όλο αναποδιές τυχαίνουν.

Το ξενοδοχείο κράτησε λάθος δωμάτιο, οι τσούχτρες κολυμπάνε μόνο στη δική μου παραλία, τα έντομα λατρεύουν το μπαλκόνι μου, έπαθα έγκαυμα, έχω αλλεργία στα τροπικά λουλούδια, έχασα τη μια βαλίτσα στην πτήση…

Τίποτα τραγικό, αλλά όσο να ‘ναι μου  γμ την εμπειρία και δεν περνάω τόσο ωραία όσο το φανταζόμουνα. Χάλια περνάω, δηλαδή, αλλά…

…είναι τέλεια, είχα πέντε χρόνια να πάω διακοπές.

Είμαι λοιπόν στην παραλία, με τα εγκαύματά μου, με το αλλεργικό, με τα τσιμπήματα και με αταίριαστα αξεσουάρ (η μια βαλίτσα που λέγαμε) και σκέφτομαι  ότι σε μια δυο μέρες θα φύγουν τα σημάδια, θα πάρω αντιαλλεργικό, θα γεμίσω καινούρια βαλίτσα και, κυρίως, θα βρω άλλο ξενοδοχείο.

Τις διακοπές μου πάντως δεν τις ξαναχάνω.

8-2-07

Μέχρι πόσα άσχετα μεταξύ τους χόμπι δικαιούται να έχει ένας άνθρωπος;

Από περιέργεια

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να στείλει ένα φαξ και αυτό απλά να μη φεύγει;

Πόσους λόγους θέλετε; Οι παρακάτω δε μπορούν να αναφερθούν φυσικά, αλλά ισχύουν

- Το χαρτί μας είναι φτηνό και κολλάει, είναι χρησιμοποιημένο και τσαλακωμένο, οι σελίδες τραβιούνται δυο δυο και πρέπει να τις ξαναστείλω.

- Αν δεν κουνηθώ καθόλου και στέκομαι από πάνω, μπορεί να καταφέρω να βάλω πέντε σελίδες τη μια μετά την άλλη, αλλά συνήθως χτυπάει το τηλέφωνο ή με καλείτε. Και είχαμε εννιά σελίδες.

- Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά όταν λαμβάνουμε φαξ, σταματάει να στέλνει, ακόμα και αυτά που έχει κρατήσει στη μνήμη. Λάβαμε τέσσερα φαξ στο ενδιάμεσο. Μου είπατε να μην πειράζω τις ρυθμίσεις.

- Είχε πρόβλημα το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ /ήταν απασχολημένο το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ /δεν είχε μελάνι το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ/δεν είχε γυρίσει τη γραμμή σε φαξ ο ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ (και βέβαια μπορούν να συμβούν!!)

- Σ’ αυτά τα σαρανταπέντε λεπτά έπρεπε να κάνω επείγοντα τηλεφωνήματα και να γράψω δυο επιστολές. Δεν έχω μάθει πως να δουλεύω το φαξ με τηλεκίνηση.

- Κάθε μηχάνημα (φαξ, φωτοτυπικό, τηλεφωνική συσκευή) έχει συγκεκριμένο τρόπο χρήσης. Ειδικά το τηλέφωνο. Ξέρετε πόσες διαφορετικές συσκευές τηλεφώνου έχουμε στο κτίριο;

- Ε δεν χρησιμοποιούμε και την τελευταία λέξη της τεχνολογίας εδώ μέσα!

Και να πεις ότι με ήξεραν κι από πριν και έχω δώσει δικαιώματα…

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να στείλει ένα email και αυτό απλά να μη φτάνει;

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να τηλεφωνήσει σε κάποιον και αυτός απλά να μην απαντάει; ‘Η να μιλάει; Ή να λείπει; Ή να μη θέλει να απαντήσει, βρε αδερφέ;

Είναι τόσο απίστευτο που μια επιστολή, τα δεδομένα ενός πίνακα και τα δεδομένα μιας βάσης με συγκεκριμένη φόρμα και παραμέτρους απαιτούν διαφορετικό χρόνο δακτυλογράφησης και ειδικά όταν δεν είναι τα μόνα πράγματα με τα οποία έχεις να ασχοληθείς;

Είναι τόσο απίστευτο που, ενώ μπορώ να κάνω χίλια πράγματα σε μια εργάσιμη μέρα (τσεκαρισμένο), δε μπορώ να τα κάνω ταυτόχρονα, με την ίδια προτεραιότητα, την ίδια σειρά και την ίδια χρήση του χρόνου;

Είναι τόσο παράλογο να περιμένω ότι η μέθοδος και η εταιρική πολιτική που μου υπέδειξαν χθες θα ισχύει και σήμερα;

Ή που πρέπει να κρατάω πλήρη στοιχεία και να τα μεταβιβάζω πριν προωθήσω την εισερχόμενη κλήση ή που πρέπει να προωθώ την κλήση αμέσως, γιατί μπορεί ο άλλος να παίρνει από κινητό και ενοχλείται. Λοιπόν;

Προσπαθώ να μην τα πάρω στραβά από την αρχή, αλλά η παρακάτω – επαναλαμβανόμενη – σκηνή μου δείχνει ότι το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο…

Μου δίνουν ένα φαξ και μετά από ώρα δεν έχει σταλεί. Ύστερα από την κατσάδα κι ενώ είμαι στο γραφείο τους, σηκώνουν το εσωτερικό και … “Λίτσα / Πίτσα / Κίτσα (ό,τι θέλετε βάλτε), για ποιο λόγο μπορεί να μη φεύγει ένα φαξ;”

Με ρώτησαν, εξήγησα.

Γιατί ρωτάς για ποιο λόγο μπορεί να επιστρέφει ένα email, για ποιο λόγο μπορεί να μη φεύγει το φαξ, για ποιο λόγο ο εκτυπωτής δεν τυπώνει σωστά (μελάνι τέλος, χελόου!), για ποιο λόγο μπορεί να μην έχουμε τον ίδιο αριθμό τηλεφώνου κάποιου πελάτη και άλλα τέτοια;

Δεν υπάρχει λόγος να διασταυρώνεις την κάθε μου απάντηση με το μισό προσωπικό και να με εκθέτεις στην Λίτσα / Κίτσα / Πίτσα που πλέον νομίζει ότι είμαι ηλίθια και δεν ξέρω τι είναι το “save as”.

Μπορώ να ανεχτώ πολλά πράγματα στη δουλειά και τα ανέχομαι. Πάνε πακέτο με το “εργάζομαι”. Αλλά το να  με εκθέτουν στους συναδέλφους για γελοιότητες, δεν το ανέχομαι.

……………………………………

Κι είχα υποσχεθεί να μη γράφω πολλά εργασιακά σ’αυτό το μπλογκ…

Εμπιστοσύνη

Μπορεί να μη δίνω σημασία στα λάθη, να κάνω πίσω και να προειδοποιώ για πολύν καιρό, αλλά δεύτερη ευκαιρία δεν έχει.

Η εμπιστοσύνη δεν είναι κάτι που κερδίζεις στον πρώτο γύρο και το τοποθετείς στο τζάκι δίπλα στα άλλα έπαθλα. 

Είναι κάτι απόλυτο, που είτε το προστατεύεις είτε το χάνεις για πάντα, μαζί με τη φιλία, την αγάπη, την ευκαιρία και τη μάχη.

Πάντα υπάρχουν συγκυρίες, αδυναμίες, λάθος επιλογές, κακός συγχρονισμός… Κανείς δεν είναι αναμάρτητος. Όλοι προδίδουν, θέλοντας ή μη. Ίσως να χρειάστηκε να αφήσουν αυτό που έχουν για αυτό που θέλουν, ίσως να έχασαν τον έλεγχο, να παρεξήγησαν τα σημάδια, να μην ήταν αρκετά δυνατοί για ν’αντισταθούν σ’ ένα όνειρο ή να ήταν πολύ ανώριμοι για να κρατήσουν μια υπόσχεση.

Το θέμα είναι να μπορείς να το παραδεχτείς, να το δεχτείς και να προχωρήσεις. Η ειλικρίνεια δεν είναι σωτήρια, αλλά θα μπορούσε να γίνει λυτρωτική.

Προσωπικά δε με συγκινούν οι ιεροί χώροι, αλλά όταν κάποιος εναποθέτει τη ζωή του εκεί δε γίνεται να το εκμεταλλευτώ και να πιστεύω κι ότι δεν είμαι τέρας. Μπορεί ένα παιδί να μην καταλαβαίνει γιατί το προστατεύω, αλλά δεν πρέπει να διευκολυνθώ μ’ ένα ψέμα, γιατί όταν (κι όχι αν) το ανακαλύψει θα με παρακούσει, θα εκτεθεί και θα φταίω μόνο εγώ. Μπορεί ο άνθρωπος που θα στηριχτεί πάνω μου να είναι αναλώσιμος και αδύναμος, αλλά δεν πρέπει να γκρεμίσω τον κόσμο του, γιατί έτσι υπογραμμίζω τη δική μου αδυναμία.

Μπορείς να φανταστείς μια στιγμή που κάποιος θα σου ζητάει να τον κοιτάς στα μάτια και πάλι δε θα σ’εμπιστεύεται; Μπορείς να φανταστείς μια στιγμή που οι άνθρωποι που σου είναι πολύτιμοι δε θα σου τηλεφωνούν παρά για γάμους, κηδείες και αλληλογραφία που σε αφορά; Μπορείς να καταλάβεις ότι θα περάσεις σε μια διάσταση απ’ όπου δεν υπάρχει επιστροφή; Μπορείς να διανοηθείς πόσο χαμηλά τοποθέτησες τον πήχη για τον εαυτό σου και πόσο ψηλά για αυτούς που απογοητεύεις;

Οι εκ των υστέρων εξηγήσεις δε διορθώνουν ποτέ τίποτα. Η εμπιστοσύνη δεν ξαναχτίζεται. Κάθε νέα ευκαιρία είναι απλά ένα νέο συμβόλαιο, με σκληρότερους όρους και μικρότερη διάρκεια.

Για τον ίδιο λόγο δε μπορείς κι εσύ να αποσύρεις την εμπιστοσύνη σου χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να ακούσεις και χωρίς να σκεφτείς.

Αναρωτήσου μήπως βλέπεις με τα μάτια της ανασφάλειας, της εξουσίας και του θυμού αντί με τα δικά σου, γιατί, πριν το καταλάβεις, θα στερηθείς αυτό που εσύ ετοιμαζόσουν να στερήσεις και δε θα το ξανακερδίσεις ποτέ.

Κι αυτό πονάει σαν την προδοσία.

Ίσως και λίγο παραπάνω.