Καταλήψεις
Ευτυχώς που αποφοίτησα πριν από (…γκουχ…) χρόνια και ξεμπέρδεψα. Αναρωτιέμαι πόσον καιρό θα μου είχε πάρει να βρω τη δουλειά μου αν δεν είχα πτυχίο.
Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν εργοδότες με συναίσθηση της κατάστασης που επικρατεί στη σημερινή αγορά εργασίας και στην εκπαίδευση – αφού είναι και οι ίδιοι προϊόντα της – και δε διστάζουν να προσλάβουν φοιτητές που αξίζουν τον κόπο.
Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι ανήκουν ακόμα στην παλιά σχολή και αγνοούν τους καινούριους κανόνες στο εργασιακό και το εκπαιδευτικό τοπίο.
Εγώ το πιστεύω ότι υπάρχει καθηγητής που κόβει όποιον είναι πάνω από ενδέκατο εξάμηνο (σε τετραετή σχολή) χωρίς να τον εξετάσει καν, γιατί το έχω δει να συμβαίνει. Οι γονείς του φοιτητή όμως, που έχουν μια εξιδανικευμένη εικόνα για την Πανεπιστημιακή κοινότητα; Ο εργοδότης, που θα του αρνηθεί τη δουλειά για την οποία είναι κομμένος και ραμμένος;
Το να χάνει ο φοιτητής τη μια εξεταστική μετά την άλλη, νομίζοντας ότι έτσι δε θα ψηφιστεί ένας νόμος που ήδη εφαρμόζεται στην πράξη, που απλά χρειάζεται και επίσημη έγκριση και που, πρακτικά, οι περισσότεροι τον αποδέχονται (τρομερός ανταγωνισμός) και βρίσκουν παράθυρα για να τον εφαρμόζουν, το βρίσκω παράλογο.
Ειδικά όταν η απόφαση που επηρρεάζει τους πάντες δεν είναι ομόφωνη (δεν παίρνεται δηλαδή από το σύνολο των φοιτητών, αλλά κάποιους εκπροσώπους ή “εκπροσώπους” τους).
Όλοι έχουν δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά για μένα το σημαντικότερο δικαίωμα είναι το να διαλέγει κανείς τις μάχες του. Σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί κάποιος να ονειρεύεται να πάρει πτυχίο και να κάνει την επανάστασή του από μέσα ή να γίνει ΄τοσο καλός που θ’αλλάξει τον κόσμο’ (λίγη ελπίδα δεν έβλαψε ποτέ…).
Αρκετά δούλεψαν στις καφετέριες, δεν έχουν δικαίωμα να βρουν τη δουλειά που τους εκφράζει; Δεν έχουν δικαίωμα να περάσουν το ρημάδι το μάθημα και να μην ξαναδουν τον καθηγητή ούτε ζωγραφιστό; Δεν έχουν δικαίωμα να ορκιστούν ως πτυχιούχοι και να κόψουνε τη φόρα της θείας Πίτσας, που πετάει σπόντες ότι τα δικά της τα καμάρια πήραν ήδη πτυχίο; (υψηλής προτεραιότητας λόγος!!)
Την ίδια γνώμη έχουν και οι περισσότεροι γονείς και μέλλοντες φοιτητές που ξέρω – για να μη μιλήσω για τους νυν φοιτητές, που έχουν κολλήσει λίγο πριν το πτυχίο και βλέπουν τα χρόνια να περνάνε χωρίς να μπορούν να βρουν δουλειά κανονική, να κάνουν μεταπτυχιακό, να δουν τους κόπους τους να αποδίδουν τελοσπάντων…
Δε λέω να μην παλαίψουν για κάτι που πιστεύουν, αλλά με τις καταλήψεις πετυχαίνουν αυτό ακριβώς που προσπαθούν να αποφύγουν: εγώ αν ήμουν δεκαοχτώ ή είχα παιδί, σε ιδιωτικό θα έψαχνα κι ας αποφοίτησα από δημόσιο και ξέρω ότι δεν είναι τόσο άχρηστο όσο του καταμαρτυρούν.
ΥΓ. Μετά από τόση κατανόηση και συμπαράσταση στην αγχωμένη και μετέωρη μερίδα των φοιτητών, ελπίζω να τους συγκίνησα και να φάμε καμιά ψαρόσουπα σήμερα(αν και κάτι σε ζυμαρικό δε θα με χάλαγε…)
ΥΓ2. Το γμσα το θέμα, το ξέρω!
Κείμενο το άρθρο, κείμενο και το ποστ.
Γιατί καλέ να μη δημοσιεύονται τα μπλογκ σε εφημερίδες και βιβλία;
Τις φωτογραφίες μπορούμε να τις τυπώσουμε, δωρεάν DVD με τα βιντεάκια και τις μουσικούλες μπορούμε να συμπεριλάβουμε, ψαλιδάκι και κόλλα UHU stick για το copy-paste θα δωρίσουμε…
Κείμενο το άρθρο, κείμενο και το ποστ.
Σε κάθε “update”, διόρθωση, αλλαγή ή και “κατέβασμα” ενός ποστ που δεν εκφράζει πια τον μπλόγκερ που το έγραψε, ο αναγνώστης θα παραλαμβάνει τη νέα έκδοση με ειδικό ταχυδρομείο.
Σε περίπτωση που υπάρξουν links, trackbacks κλπ, ο αναγνώστης θα παραλαμβάνει τις σχετικές σελίδες με την ίδια διαδικασία. Η λύση Paypal θα αφορά εκείνους που θέλουν να προμηθευτούν ολόκληρο το βιβλίο, την εφημερίδα, το περιοδικό ή την ταινία που τους αναφέρει.
Τα σχόλια βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο. Ο εκδοτικός μας οίκος μελετά τη διανομή τους σε μορφή ποστ-ιτ, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να τα προσθαφαιρεί ανάλογα με το στάδιο moderation του σχετικού ποστ.
Έχουν προβλεφθεί ξεχωριστά ποστ-ιτ για κάθε nick. Η λίστα σχολίων θα ανακοινώνεται ταυτοχρόνως ανά τέταρτο από 3 μεγάλα κανάλια και οι ενδιαφερόμενοι θα παραλαμβάνουν τα ποστ-ιτ τους από κεντρικά σημεία διανομής.
Στους καυγατζήδες θα προσφέρονται τσιρότα και στους θεατές Doritos.
Στη θέση των σπάμ θα διανέμονται κατάλογοι ντελίβερι απ’ όπου δεν παραγγέλνετε, διαφημιστικά από σουπερμάρκετ στα οποία δεν ψωνίζετε, φέιγ βολάν εταιριών απεντομώσεων που δεν θα χρησιμοποιήσετε και σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπλογκ που δεν έχουν αντισπάμ, θα τα κάνουμε γκράφιτι στον τοίχο σας.
…………………………………………………………………….. :/
Ε, μα γίνεται το μπλογκ άρθρο; Δε γίνεται!
Κάμερες
Είμαι γενικά αντίθετη με τις κάμερες παρακολούθησης, αλλά φοβάμαι ότι ήρθαν για να μείνουν. Όταν έπρεπε να διαμαρτυρηθούμε για την εισβολή στην προσωπική μας ζωή, εμείς υποβάλλαμε συμμετοχές στο” Big Brother” και επιβραβεύαμε πρακτικές του τύπου “Candid camera”. Τα θυμάστε εκείνα τα χρόνια;
Εφ’ όσον λοιπόν ανέχομαι τις κάμερες στο σουπερμάρκετ, στο θυρωρείο, στο γραφείο μου κλπ, όπου παραβιάζουν τον καθημερινό μου χώρο, θα τις ανεχτώ κι εκεί όπου πιστεύω ότι με ωφελούν: στην πρόληψη και την καταγραφή εγκλήματος. Δε θεωρώ μαγκιά την παραβίαση του ΚΟΚ και δε θεωρώ ελευθερία την ατιμωρησία του τσαντάκια (ή του δολοφόνου).
Με τους περιορισμούς στη χρήση των στοιχείων πετυχαίνουμε να έχουμε φωτογραφία του αιμοσταγούς δολοφόνου με το πριόνι, αλλά να μην μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε, γιατί πάρθηκε από κάμερα διαχείρισης της κυκλοφορίας. Δεν βλέπω τίποτα το αντεξουσιαστικό σ’αυτό.
Με πειράζει που θα καταγράψει η κάμερα το πέρασμά μου από μεγάλη λεωφόρο – πέρασμα το οποίο πιθανόν να μην προσέξει ποτέ κανείς – και δε μ’ενοχλούν οι κάμερες των καναλιών που είναι στημένες στους δρόμους και με ενοχλούν με ηλίθιες ερωτήσεις όταν κάνω τα ψώνια μου; Με πειράζει που θα καταγραφεί η συναλλαγή μου στο ΑΤΜ και δε με πειράζει που θα με δει η γειτονιά στις ειδήσεις να χορεύω μεθυσμένη στα μπαράκια;
Γιατί δε δείχνουμε την ίδια ευαισθησία και γαι τις τηλεοπτικές κάμερες;
Αν βγουν οι κάμερες από τις τράπεζες, τα υπουργεία, τα σουπερμάρκετ, τα θυροτηλέφωνα κλπ δεν έχω καμία αντίρρηση να βγουν και από τους δρόμους και όπου αλλού “παραβιάζουν την ιδιωτικότητά μου”. Αλλά να φύγουν μαζί τους και οι τηλεοπτικές κάμερες, οι βιντεοκάμερες, οι κάμερες των κινητών, των υπολογιστών, των φωτογραφείων…
Στη χώρα των τυφλών, ο μονόφθαλμος την έχει πατήσει…
Αν προσπαθήσει να τους αποδείξει ότι ο ομαλός, ευθείος δρόμος με τις ράγες στο πεζοδρόμιο καταλήγει στην κομμένη γέφυρα, θα τον αγνοήσουν και θα αρνηθούν αυτό που δεν μπορούν να διαπιστώσουν. Αν πέσουν, θα φταίει. Αν δεν πέσουν, τους γελούσε.
Αν βρει το δίκο του, θα φορτωθεί την ευθύνη να τους πάρει από την επικίνδυνη ευθεία και να τους οδηγήσει, χωρίς βοήθεια, από δρόμους περίπλοκους, όπου μπορεί να μπερδευτεί. Αν φτάσουν, το άξιζαν. Αν χαθούν, θα φταίει.
Πάντα ο υπεύθυνος και πάντα ο παρίας.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων…
…και για να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.
.
.
(Ελπίζω να είναι το πρώτο και το τελευταίο ποστ μου επί του θέματος. Το γράφω για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις σχετικά με λινκμπλογκς κλπ, μέρες που ‘ναι…)
Υπάρχουν ποστς στα οποία θα ήθελα να απαντήσω με ποστ, αλλά τελικά με βολεύει καλύτερα να τα σχολιάσω στου ιδιοκτήτη τους. Άρα δεν έχει λινκ…
Άμα ήσασταν σε λινκ κάποια εποχή (πέρυσι τέτοιον καιρό) και τώρα δεν είστε, μην ψάχνετε την αιτία του καυγά, γιατί δεν υπήρξε καυγάς. Απλά άλλαξα χόμπι και φάση για το εξάμηνο, άρα και λίστες.
Παρακολουθώ συστηματικά τουλάχιστον 150 μπλογκς διεθνώς κι άλλα τόσα περιστασιακά, ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκομαι. Μερικά τα διαβάζω καθημερινά, αλλά δε σχολιάζω ποτέ γιατί δε με παίρνει λόγω γνωστικού αντικειμένου. Δεν τα έχω λοιπόν στο μπλογκρόλ, αλλά στα “αγαπημένα” του υπολογιστή μου.
Το μπλογκρόλ μου λειτουργεί σαν προσωπική λίστα “Αγαπημένων”. Δε μ’ άρέσουν οι τεράστιες λίστες, τη θέλω εύχρηστη. Κόσμος πάει κι έρχεται και μερικοί δεν το μαθαίνουν ποτέ.
Πρόκειται για:
-μπλογκς που ανανεώνονται συχνά (πάνω από μια φορά την εβδομάδα, δηλαδή)
-μπλογκς που διαβάζω πάρα πολύ συχνά και με τα οποία μπορεί να διαφωνώ κάθετα (τα μισά military blogs για το Ιράκ)
-μπλογκς στα οποία σχολιάζω πάνω από πέντ’ έξι φορές το εξάμηνο
-μπλογκς σχετικά με ένα θέμα που παρακολουθώ τη συγκεκριμένη εποχή (χρυσόψαρα…)
-μπλογκς που δεν παίζουν μουσική ώστε να μου κόβουν αυτά που ακούω όταν σερφάρω (σημαντικότατος λόγος, κυρίες και κύριοι!!)
-μπλογκς με ωραίο template
-όλα τα παραπάνω
Κριτήριο ποιότητας υπάρχει (φυσικά), αλλά είναι εντελώς προσωπικό.
Έχω δικαίωμα να μη μου αρέσει η Γκουέρνικα κι ας είναι αριστούργημα. Βίτσια είναι αυτά! 
Over and out II
Σήμερα σκεφτόμουν καλοκαίρια.
Θυμόμουν τη στιγμή που αφήνω την άμμο του βυθού, που τα δάχτυλά μου σημαδεύουν το όριο μεταξύ νερού και βαθιάς ανάσας, που νομίζω πως θα το φτάσω με μια απλωτή κι όμως αγκαλιάζω πάλι θάλασσα, που ξεχνάω να θυμηθώ αν φτάνει ο αέρας μου ή να φοβηθώ αν βούτηξα πολύ βαθιά, που στρέφομαι με ανοιχτά, αλατισμένα μάτια προς την πιο φωτεινή γραμμή, που υπάρχει μόνο το νερό, το κενό και το ένστικτο κι εγώ κολυμπάω προς την επιφάνεια με την ορμή του ελατηρίου που μόλις ελευθερώθηκε.
Over and out
53 μήνες πριν..
Τώρα…
Χωρίς αυτό το βήμα…
που μπορεί φυσικά να καταλήξει…
η κατάσταση…
θα γινόταν…
-
.....
