28/12/06

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Έχεις τσατιστεί μαζί μου και το καταλαβαίνω. Δε σε κατηγορώ. Δε χρειάζεται να νιώθεις τύψεις. Μη μου εξηγείς, μη μπλέκεις τη δουλειά με την αγιοσύνη. Μη μου φέρεις τίποτα, δεν πειράζει. Είμαι μεγάλη τώρα πια, θα το αντέξω

Το σπίτι μου παραμένει ανοιχτό για σένα. Πέρνα όποτε θες, να πιείς την κόκα-κόλα σου και να ξεκουραστείς. Δε θα σε ενοχλήσω καθόλου. Θα κοιμάμαι.  

Αλλά, να χαρείς τη γενειάδα σου, πάψε πια να μου φέρνεις αυτά που σου ζητάω και μετά να μου τα παίρνεις πίσω!

Φιλικά

passer-by

Μηδέν;

Έχω πάρει αποφάσεις που είχαν άσχημες συνέπειες, πολύ δύσκολη περίοδο προσαρμογής και προεκτάσεις που δεν προβλέπονταν ούτε στο σχέδιο Β΄.

Μετάνιωσα μόνο γι’αυτές που δεν πήρα μόνη μου. Πρακτικά δε θ’ άλλαζα κάτι, γιατί θα ‘πρεπε να αλλάξω κι εγώ μαζί, διδάχτηκα όμως.

Ο αυθορμητισμός και τα όνειρα είναι ωραία, αλλά έχουν κι επακόλουθα που θα τα βρεις στο δρόμο σου και θα σε γυρίσουν πίσω στο μηδέν. Από κει θα χρειαστεί πολύς κόπος για να φτάσεις στο ένα και πολλά κότσια για να ξαναφτάσεις στο σημείο που ήσουν. Δεν είναι εύκολο και δεν είναι πάντα εφικτό. Μπορεί εσύ να κάνεις ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να προχωρήσεις κι η ζωή να στα φέρνει αλλιώς.

Στο δρόμο σου για το ένα θα έχεις τη δύναμή σου, την αποφασιστικότητά σου, ανθρώπους να σου σταθούν, ένα γενικό πλάνο, τις γνώσεις και τις εμπειρίες σου, τις ξαφνικές ευκαιρίες, την επιμονή και  τα θέλω σου. Η ζωή θα σου στέλνει την ασθένεια, το χρέος, τις βλάβες, την κακή πλευρά των ανθρώπων, τις συγκυρίες, την απελπισία και τις πόρτες που κλείνουν για σένα.¨

Για ν’ αποφασίζω να ξαναμπώ στη διαδικασία ενώ ξέρω τι θα ακολουθήσει, κάποιο λόγο θα’χω…

12/12/06

Τρεις ερωτήσεις  που απεχθάνομαι σε συνέντευξη υποψηφίου:

“Πως βλέπετε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια;”

(Με περισσότερα λευκά μαλλιά, προσεχτικά βαμμένα)

“Τι θα κάνατε αν σας προσλαμβάναμε και κατόπιν ο ανταγωνιστής μας σας πρόσφερε καλύτερες συνθήκες εργασίας;”

(Αν σκοπεύατε να τηρήσετε το δικό σας μέρος της σύμβασης δε θα με ρωτούσατε τέτοιες κουταμάρες…)

“Ποιο ιστορικό ή φανταστικό πρόσωπο θα θέλατε να συναντήσετε;”

(Να σας δώσω περίληψη της έκθεσης που έγραψα στην δευτέρα Γυμνασίου και που αναπαράγω κάθε φορά που μου κάνουν αυτήν την ερώτηση;)

Έχω γεμίσει σελίδες και σελίδες με την κλασσική, σχολική, τυποποιημένη ανάπτυξη αυτού του θέματος και “ήρωα” τον πιο πρόσφατο διάσημο της διδακτέας ύλης.  Ποτέ δεν έγραψα αυτό που σκεφτόμουν στ’αλήθεια: “Διερμηνέα θα μας έχετε; Το θέμα δεν είναι ποιον θέλω να συναντήσω αλλά το πως θα συνεννοηθώ!” Πολύ θα ήθελα να πω δυο λογάκια στη Regan και τη Goneril, αλλά αμφιβάλλω ότι θα τα κατάφερνα με αγγλικά επιπέδου elementary.

Φαντάσου να συνταξιδεύεις με το Μέττερνιχ και να μη μπορείς να του πεις τι σκεφτόσουν όταν αποστήθιζες όλες αυτές τις σελίδες της Ιστορίας Δέσμης που γράφτηκαν εξαιτίας του! Να σου χαρίζει ο Μανόλο Μπλάνικ ένα ζευγάρι θεϊκά πέδιλα κι εσύ να μην καταλαβαίνεις τι λέει και να χαμογελάς σαν αλλοδαπός τουρίστας! (Εντάξει, αλλοδαπός τουρίστας θα είσαι, άλλο είναι το θέμα μας τώρα…) Να περιμένεις δυο χρόνια να βγει το Lost σε DVD επειδή σου είναι άχρηστο χωρίς υπότιτλους! Nα συντρώς με τον Κολόμβο στα Κέιμαν και να προσπαθείς να του εξηγήσεις με νοήματα ότι δε βρίσκεστε στη Βομβάη!

Αν δε φοβόμουν μήπως καταλήξω στα ζεστά με τον Φάουστ να λιώνει μέταλλα στο διπλανό καζάνι ή μήπως χρειαστεί να κρύβομαι από τον κόσμο και να βλέπω τους φίλους μου να χάνονται όπως ο΄Άνταμ στον Χαϊλάντερ, θα ευχόμουν να είχα το χρόνο να μάθω όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Επειδή όμως κυκλοφορεί και το βαρήκοο (δες κακιασμένο) τζίνι, που αλλιώς του τα ζητάς κι αλλιώς στα παρουσιάζει, δεν εύχομαι τίποτα. Απλά μελετάω κι απολαμβάνω τη στιγμή που διαβάζω ένα μυθιστόρημα στο πρωτότυπο και συνειδητοποιώ οτι έχω ολοκληρώσει την ξενόγλωσση φράση στο μυαλό μου πριν γυρίσω τη σελίδα στην οποία συνεχίζεται.

11/12/06

Κάποια στιγμή θα αποφασίσω να κάνω αυτό που θέλω και δε θα θυμάμαι πως…