Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙΙ

Παγκόσμιο σενάριο – αρχικές σημειώσεις

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙΙ

Μερικές φορές βλέπω Startrek, Babylon ή Stargate και τα βρίσκω τρομαχτικά.

Πρέπει να έχεις πολύ ισχυρή κεντρική διοίκηση για να εμπιστεύεσαι τόσο ανομοιογενείς ομάδες ανθρώπων, να τις στέλνεις στην άκρη του κόσμου για μάχες ή διαπραγματεύσεις και να υποθέτεις ότι τα μέλη τους θα παραμείνουν αδέκαστα κι αφοσιωμένα, ότι θα έχουν τις ίδιες ή παρόμοιες πολιτικές αντιλήψεις και ότι θα παραδέχονται τις ίδιες αλήθειες.

Τέτοιου είδους διοίκηση την πετυχαίνεις με μόνο με ομοιόμορφη κουλτούρα και ιστορία’ πολλή εξομάλυνση για τα γούστα μου.

Δε θέλω τα παιδιά μου ν’ αποστηθίζουν αποστειρωμένη, προκατασκευασμένη Ιστορία και να ζουν με τις προσεχτικά επιλεγμένες, διπλοελεγμένες, κατασταλαγμένες και νομικά προστατευμένες αλήθειες της.
Δεν υπάρχει αθώα χώρα. Δεν υπάρχει ένοχη χώρα.

Υπάρχει μόνο ιστορική συγκυρία.

Μια ευχή ακόμη…

Δεν ξέρω αν έφταιγε το σκληρό τέλος στο DVD, οι σαββατιάτικες εφημερίδες, το βαρύ δείπνο ή απλά η διάθεσή μου, που ήταν χάλια. Ξύπνησα μισώντας τους πολέμους. ‘Οχι συγκεκριμένους, αναγγελθέντες ή επικείμενους πολέμους. Ξύπνησα μισώντας την ιδέα γενικά.

Δε γνωρίζω τίποτα για βίαιους θανάτους κι ελπίζω ειλικρινά να μη μάθω ποτέ. Κανείς από τους γύρω μου δεν είχε βίαιο τέλος κι έτσι δεν ξέρω τι να γράψω για αδικοχαμένους. Ελάχιστοι από τους ανθρώπους που νοιάζομαι έκαναν επικίνδυνο επάγγελμα – και δε μ’ άφησαν ποτέ να το νιώσω. Έκαναν την καθημερινή μου ζωή να μοιάζει κανονική και χαρούμενη.

Δεν θέλω να επιλέγω πλευρές. Πως να υποσχεθώ ότι θα μισήσω ‘αυτόν’, ‘εκείνη’, ‘τα πράγματα’ που αγαπώ τώρα τόσο πολύ; Εκεί καταλήγουν όλα: στο μίσος. Και είναι τόσο εύκολο να μη νιώθεις τύψεις, να πιστεύεις ότι διαφέρεις κι ότι δεν έχεις σφάλλει, ότι δεν τους χρωστάς τίποτα. Αρκούν λίγες πληροφορίες, λίγες δακρύβρεχτες ιστορίες και η βεβαιότητα ότι και η άλλη πλευρά έχει τις ίδιες ανασφάλειες με σένα. Γενικά δεν κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους και δεν τους κολλάω ταμπέλες, όμως εκεί καταλήγουμε όταν δυο πλευρές είναι πρόθυμες να πατήσουν τα κουμπιά. Από μακριά, βέβαια κι αποστασιοποιημένα. Η σκανδάλη, τουλάχιστον, απαιτεί κάποια εγγύτητα, μια αμεσότητα. Μπορείς να ελπίζεις ότι θα τους στοιχειώσει κάποτε η ανάμνηση.

Οι γλώσσες μου δίδαξαν πολλά για τους διάφορους πολιτισμούς. Έμαθα να τους σέβομαι. Θαυμάζω την αρχιτεκτονική τους, τη μουσική τους, τα φαγητά, τα βιβλία, τα αστεία τους. Τα πρόσωπα των ανθρώπων τους μου είναι οικεία: ένα άτακτο παιδί που σου χαμογελάει σαν να ‘ναι το πιο αθώο πλασματάκι, ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ξεφυλλίζει περιοδικά γάμου, ένας έφηβος που μόλις κέρδισε το σχολικό βραβείο, κάποιοι γείτονες που δεν καταφέρνουν να ησυχάσουν τα σκυλιά τους να κοιμηθούμε, ένας άγνωστος στα φόρουμ που βοηθά έναν άλλο άγνωστο να προχωρήσει στο βιντεοπαιχνίδι του, ένας φοιτητής που μόλις έχυσε καφέ στο πληκτρολόγιο (με γάλα, που κολλάει), μια κουρασμένη νοικοκυρά που έσπασε το βάζο με τη ζάχαρη στο φρεσκοσφουγγαρισμένο πάτωμα, ένας περήφανος μπαμπάς που στηρίζει τα χεράκια του πιτσιρικιού του πάνω στο ποδήλατο…

Όλοι αυτοί οι οικείοι μου άνθρωποι θα γίνουν επικίνδυνοι. Θα ξεχάσω τα κόλπα που χρησιμοποιούν στο ψάρεμα, τις συνταγές που αγαπούν, τη μουσική που σιχαθήκαμε κι οι δυο. Θα ξεχάσω ότι είναι φίλοι μου και συγγενείς μου και θα γίνουν ο απροσδιόριστος “εχθρός”, κάποιος για τον οποίο δε θα λυπηθώ αν υποφέρει και πεθάνει.

Ο πραγματικός μου φόβος είναι μη χάσω τα μικρά, ασήμαντα πράγματα. Θέλω να μείνω σπίτι, να κοιτάω τον ήλιο που διαπερνά την κουρτίνα μου και γεμίζει το χώρο με το πορτοκαλί της χρώμα. Θέλω να μαγειρέψω κάτι παχυντικό, να καθίσω να δω ταινίες με αιθέριες ντίβες και να μου υποσχεθώ ότι θα αυξήσω τους κοιλιακούς – από Δευτέρα. Θέλω να ξεχαστώ με τα ψώνια, να ανησυχώ για τα χρυσόψαρά μου και μετά να συναντώ φίλους μου και να αργώ ακόμα περισσότερο. Θέλω οι διπλανοί μου να βάζουν δυνατά μουσική κι ας μ’ ενοχλεί: σημαίνει ότι κάποιοι λίγο πιο κει ζουν κι αισθάνονται κάτι, είτε καλό είτε κακό. Θέλω να ξενυχτήσω με το βιβλίο μου και το πρωί στη δουλειά να προσποιούμαι πως είχα βγει και μόλις συμμαζεύτηκα.

Δε θέλω να έχω πολύτιμες αναμνήσεις από ανθρώπους που έχασα. Θέλω να τους δω να μεγαλώνουν, να μοιράζομαι αυτές τις αναμνήσεις μαζί τους, να παιδεύουμε το μυαλό για να μην πάθει αλτσχάιμερ, να γελάμε με άσχετα πράγματα και να παίζουμε στα χαρτιά τα φάρμακά μας.

Κι ας ξέρω ότι με την κατάλληλη αιτιολογία τους κατανοώ τους πολέμους και τους αποδέχομαι.