Αληθινό βράδυ Παρασκευής.

Αύριο είναι κάποια τοπική αργία, ποτέ δεν ξέρω ακριβώς… Κι εγώ, που δουλεύω τα Σάββατα, νιώθω σαν να πήγα πάλι διακοπές.

Οκέι, για λίγο μόνο. Μετά μου περνάει.

Οργώνω το ίντερνετ για ειδήσεις, ελληνικές και διεθνείς. Πάει καιρός που δεν είχα το χρόνο. Εκτυπώνω και μαθαίνω στίχους τραγουδιών σε γλώσσες που δε μιλάω και ακούω τα παλιά μου μιξ που έφερα μέσα στο λεξικό των γαλλικών.

Επειδή ουδέν μονιμότερον, ξαναπιάνω τα παρατημένα γερμανικά μου μήπως και εντυπωσιάσω σε κάποια συνέντευξη πρόσληψης. Είπαμε να κάνουμε παραχωρήσεις σε μια δουλειά που έχουμε ανάγκη, αλλά όχι να μας *εχμ* κιόλας.

Στη βαλίτσα μου έβαλα όλα τα ‘ουσιώδη’ πράγματα που είχα αφήσει στην Ελλάδα και προσπαθώ να τους δώσω θέση στο σπίτι. Μια κουρτίνα εδώ, το ρολόι τοίχου εκεί, ένα δώρο αποφοίτησης στο ραφάκι.  Αν είχα και τα βιβλία μου…

Έχω απλώσει τις φωτοτυπίες και τα τετράδια μπροστά στο λάπτοπ και προσπαθώ να κάνω τις ασκήσεις γραμματικής για εξάσκηση. “Νυχτερίδες μούχλιασαν στον ύπνο;” Χμ.

Τι πτώση παίρνει το “μένω”; Όπως λέμε “μένω με τους γονεις μου”; Εντελώς γερμανικό ρήμα, ‘mit’ για ένα μικρό παιδί, ‘bei’ για μένα, σαν ξένη. Καφές με μια κουταλιά σοκολάτα ρόφημα, για την έξτρα μελέτη συντακτικού.

Αν δεν είχα το ‘cancao do mar’ στα ακουστικά, μπορεί να σηκωνόμουν να βάλω και σαντιγύ.

Τα ταξί

Τις μέρες που δεν ήταν όλα ρόδινα και σκεφτόμουν σοβαρά να επιστρέψω στην Ελλάδα, με κράτησαν δυο πράγματα: ο εγωισμός μου και τα ταξί.

Σήμερα απεργεί το ένα μέσο, αύριο το άλλο κι εγώ στη μέση να πληρώνω 70-80 ευρώ ταξί για να μπορέσω να πάω για δουλειά. Μην ακούσω το ανέκδοτο “συμπαράσταση στους αγωνιστές”, γιατί θα σας ταχυδρομήσω τους λογαριασμούς μου. (Αν ήξερα πως φτιάχνουν ανώνυμο γκάλοπ στα μπλογκς, θα έβαζα το ερώτημα πόσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν απεργήσει).

Η Αθήνα δεν είναι μόνο Τέχνες και Γράμματα, Γεύση και Μουσική. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για μια πόλη στην οποία ώρες ώρες είναι αδύνατον να ζήσεις ανθρώπινα. Πόσο μάλλον όταν η δουλειά σου απέχει 35-40 ευρώ με ταξί.

Κάτι ακόμα: πίστευα ότι το τραμ είναι αργό. Τελικά, νομίζω ότι φταίνε οι ρυθμίσεις στα φανάρια. Δεν μπορεί το τραμ να χρειάζεται να περιμένει πέντε λεπτά ακίνητο! (Πχ διαδρομη Ζάππειο – Λ.Βουλιαγμένης)

Στη Γερμανία, όλα μου τα προβλήματα ξεκινάνε από το Κράτος. Πχ, δε βρίσκω λόγω να δηλώσω τη μετακόμισή μου στο δημαρχείο απ΄τη στιγμή που δεν ενημερώνονται παράλληλα ο ασφαλιστικός μου φορέας, το ταχυδρομείο, οι εταιρίες γαι το τηλέφωνο και την ηλεκτροδότηση και πάει λέγοντας. Μέχρι στιγμής δεν έχω πέσει σε απεργία, αλλά τώρα με την οικονομική κρίση θα το μάθω κι αυτό, φαντάζομαι.

Στην Ελλάδα, τα προβλήματα απλά δεν ξέρω από που μου έρχονται.

I’m outta here…

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Κάποια μέρα , το χειμώνα, πηγαίνοντας για δουλειά, δεν σταμάτησα να κοιτάξω και να ακούσω τίποτα.

Η διαδρομή με το τραμ, επιβάτες που ανεβοκατέβαιναν, περαστικοί που καλημερίζονταν, νοικοκυρές που ψώνιζαν νωρίς… Μια φυσιολογική μέρα, από αυτές για τις οποίες αδιαφορείς γιατί σου είναι οικείες.

Τότε έμαθα ότι συνήθισα, ότι αισθάνομαι άνετα στο εξωτερικό, ότι εκεί είναι το σπίτι μου. Συνειδητός συλλογισμός, που έμεινε για λίγο στο μυαλό μου μέχρι να τον χωνέψω.

Το αντίθετο μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες. Απ΄όταν πάτησα στην Ελλάδα, περπατάω αφηρημένα έχοντας στο μυαλό μου χίλιες έννοιες κι όμως όλα είναι όπως ήταν, βρίσκω τα πάντα εκεί που τα ψάχνω κι όλες οι κινήσεις γίνονται αυτόματα, γιατί “πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι”;

Σαν να μην έφυγα καθόλου, σαν να είχα παέι ολιγοήμερες διακοπές και τώρα ξαναγύρισα στα γνώριμα. Είναι φυσιολογικό που δεν ένιωσα τίποτα επιστρέφοντας στα πάτρια μετά από ένα χρόνο, παρά μόνο το ότι όλα είναι σαν να μην έφυγα ποτέ; Σαν τη συνεχεια της Πέμπτης το πρωί της Παρασκευής;

Αναρωτιέμαι αν θα νιώσω την ίδια οικειότητα γυρίζοντας στο σπίτι σε λίγες μέρες.

Τα γιατί και τα πως

Να δώσω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα, μήπως και καταλάβεις. Οι συζητήσεις τελικά δεν οδηγούν πουθενά.

Οι επιλογές στη ζωή σου είναι σαν  διετές συμβόλαιο DSL,  με υψηλές ταχύτητες, δωρεάν τηλεφωνήματα, απεριόριστο σερφάρισμα, ασύρματη σύνδεση και όλα τα καλούδια.

Οι δικές μου είναι  DSL με 5GB το μήνα, δηλαδή μιλάμε στο Skype ή ακούω ραδιόφωνο τις νύχτες κι έχω το μάτι μου στην ογκοχρέωση.

Αλλά εγώ τώρα κάθομαι με  το λάπτοπ αγκαλιά σε μια ακροποταμιά, χιλιόμετρα από το σπίτι μου.

Νομίζω πως ταξίδεψα πίσω στα 50΄s, αλλιώς δεν εξηγείται…

Πρέπει να έχω πολύ παράξενη στάση ζωής, τελικά.

Δεν υπάρχει άτομο στον εδώ περίγυρό μου που να κατανοεί την ανάγκη ενός ανθρώπου να ξοδεύει τα χρήματά του σε μουσεία, εκδρομές και βιβλία, αντί να αποταμιεύει για σοβαρό σκοπό (πχ αγορά σπιτιού, άνοιγμα εστιατορίου και φυσικά καλή προίκα).

Λόγω φοβερής έλλειψης χρόνου, η πλησιέστερη “κουλτουριάρικη” εμπειρία που έχω να επιδείξω για φέτος είναι φυλλομέτρημα στον δεύτερο όροφο ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Η δήλωσή μου ότι αυτό πρέπει να διορθωθεί asap, συναντά έκπληκτα βλέμματα και την πεποίθηση ότι είμαι τρελή που δεν εκμεταλλεύομαι την άδειά μου για να βγάλω τίποτα έξτρα λεφτά (κουζίνα, καφετέρια, καθάρισμα, σιδέρωμα), αντί να παριστάνω την “πρωτευουσιάνα” (sic) και τι ήρθα να κάνω στη Γερμανία αν είναι να χάνω τέτοιες ευκαιρίες και πως θα ανοίξω σπίτι έτσι που έχω τα μυαλά στις μούμιες και στα ερείπια και στις εφημερίδες (sic).

Βρε παιδιά, δε θέλω να καταλήξω χούφταλο με πέντε οροφοδιαμερίσματα και τρεις θυρίδες κοσμήματα, να αναρωτιέμαι που πήγε η ζωή μου!

Και διερωτώμαι: γίνεσαι  μισάνθρωπος με έφεση στις γλώσσες,  για δε γίνεσαι;

Κι όμως…

Πόσο θα το ήθελα, όταν κάποια στιγμή γυρίσω, να βρω μια χώρα ανοίκεια και άγνωστη σε μένα…

Click

Click

Click

Click

Click

…κι ας νιώσω και τον φόβο του μη ανήκειν, που ο περιπλανώμενος σκεπάζει με την περιέργειά του και τη συνεχή του κίνηση.

Όπου και η απλή επικοινωνία σε εξαντλεί

Δεν ξέρω πως γίνεται να μη μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους άλλους, να μη μπορούμε να στερηθούμε αγάπες, φιλίες, κουβέντες ή την ανακουφιστική αίσθηση πως βρίσκονται πάντα κάπου κοντά μας και κάποιος από όλους μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας ανά πάσα στιγμή. Από δική του ανάγκη επαφής, ή από δική μας, δεν έχει σημασία.

Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να μη ζούμε φυσιολογικά χωρίς την αλληλεπίδραση με ανθρώπους, όταν είναι τόσο φανερό πως ακόμα και οι πιο κοντινοί μας, οι πιο αγαπημένοι, οι πιο ανιδιοτελείς, προκαλούν αυτά που αποκαλώ “προβλήματα του μυαλού” με όλα τα πράγματα που περιμένουν από μας. Συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία.

Όλες οι ανασφάλειες, όλες οι συγκρούσεις με τον εαυτό μας, όλες οι αβεβαιότητες, οι δισταγμοί, οι βεβιασμένες κινήσεις, οι εσωτερικές πληγές, οι φυγές, οι αρνήσεις, οι υποχωρήσεις, ξεκινούν από τα λόγια ή τη ματιά κάποιων ανθρώπων. Φίλων, συγγενών, εραστών, δεν έχει σημασία.

Αναρωτιέμαι γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που παίρνουμε σε αντάλλαγμα αξίζουν τον κόπο και βάζουμε τη ζωή μας σε παγοκύστη για χάρη τους. Κι αυτοί για χάρη μας, εξυπακούεται.

Να χαρώ έξυπνο ίντερνετ…

…που σπαταλάει το μισό μου online χρόνο για απλές κινήσεις.

Θέλω να διαβάσω κάποιο άρθρο στο yahoo. Με πηγαίνει αυτόματα στη γερμανική έκδοση. Για να διαβάσω σε άλλη γλώσσα, πρέπει να κάνω αντιεμπορικά κλικ. Πίσω στο παλιό, καλό BBC λοιπόν.

Δεν έχω βρει τρόπο να γυρίσω το Ρaypal μου στα αγγλικά. Αν λάβατε απρόσμενο δωράκι, χαλάλι.

Συμπληρώνω μια τεράστια φόρμα εγραφής σε κάποια online υπηρεσία και όταν φτάνω στη σελίδα με τους όρους, φρενάρω στα γερμανικά. Τις πιο πολλές φορές δεν έχω καν πρόσβαση σε αλλόγλωσση έκδοση. Προφανώς η εγγραφή μου αποσύρεται και ένα website με δυνατότητες απορρίπτεται. Αποτελεσματικότατο τμήμα μάρκετινγκ, τι να πω.

Διαλέγω το λινκ “για έλληνες χρήστες” και το παραθυράκι με πληροφορεί ότι δε βρίσκομαι στην Ελλάδα. Έτσι εξηγείται το γερμανικό εισιτήριο αστικού που κρατάω στα χέρια μου. Σ’ευχαριστώ, παραθυράκι!

Αν πρόκειται για απλό σερφάρισμα, δε με πειράζει. Εκνευρίζομαι όταν υπάρχουν οικονομικά ή νομικά θέματα που πρέπει να τακτοποιήσω online.

Ό,τι και να κάνω, το έξυπνο ίντερνετ λαμβάνει υπόψιν την ΙΡ μου και όχι το IQ μου. Μπορεί και να έχει δίκιο, δε λέω, αλλά…

Όταν ακούω για βελτιωμένη εμπειρία χρήστη και τεχνολογίες που θα μου προτείνουν περιεχόμενο και άλλα τέτοια φαντασμαγορικά, ταράζομαι.

Homesick?

Διαβάζω όσα γράφετε στα email σας για νησιά, για διακοπές, για τους ρυθμούς στο γραφείο, για την κίνηση στους δρόμους, για τα πολιτικά, για τα πολιτιστικά, για ένα πρωί που ξυπνήσατε στραβά και σας έφταιγε ο κόσμος όλος.

Διαβάζω τα μπλογκς, τις ειδήσεις στο ίντερνετ, καμιά ξεχασμένη εφημερίδα σε κάποιο ελληνικό μαγαζί.

Έχω τα γράμματά σας, άλλα εκτυπωμένα, άλλα γραμμένα παραδοσιακά σε χαρτί αλληλογραφίας, άλλα εντελώς αυθόρμητα σε σελίδα τετραδίου ή στα περισσεύματα του εκτυπωτή.

Θυμάμαι ότι ποτέ δεν αγαπούσα τον Αύγουστο. Διάλεγα να κάνω διακοπές το Μάιο και το Σεπτέμβρη. Λιγότερα παιδάκια στις παραλίες, λιγότερες μαμάδες που τσιρίζουν, λιγότεροι δήθεν με ρακέτες, λιγότερα χρήματα γαι καλύτερες υπηρεσίες. Λιγότερη ζέστη. Σας σκέφτομαι στην άδεντρη Athens City καθισμένη στο δροσερό μπαλκόνι μου. Ζήλειες! Ποτέ δε μπορούσα να λειτουργήσω στη ζέστη. Ο διακόπτης στο OFF.

Σκέφτομαι παραλίες, καρπούζια, απενοχοποιημένους φραπέδες, ξεφλουδισμένους ώμους, συγγενείς που συναντάς μια φορά το χρόνο και πολύ είναι, χιλιοπερπατημένες περιοχές, παγωτό σ’έναν καφενέ στη μέση του πουθενά σε μια απροσχεδίαστη βόλτα με το αυτοκίνητο, “αυτός ο δρόμος λες να βγαίνει στην εθνική;”, απλές συνήθειες όπως το να μπαίνεις στο φούρνο και να μην έχει μόνο ψωμάκια και πράγματα με κασέρι ή το να πετυχαίνεις τη θεία πρακτορέιο Reuters τη μοναδική φορά που δε φορούσες ταιριαστά παπούτσια.

Ο απογευματινός καφές ήταν πάντα κομμάτι ενός πάζλ φτιαγμένου από μουσική στον υπολογιστή, τηλέφωνο για τα νέα της ημέρας, εφημερίδα και την αρχή ενός βιβλίου που πιθανότατα θα με κρατούσε μέχρι το πρωί.

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να αποχωρίζομαι τα πράγματά μου, αλλά να, σκέφτομαι κάτι που διάβασα, απλώνω το χέρι μου στο ράφι και το βιβλίο δεν είναι εκεί.

Προσπαθώ να φανταστώ πως θα είναι όταν θα έρθω για διακοπές. Ποιον να πρωτοσυναντήσω, ποιος θα με πρωτοβαρέσει που έφυγα πάνω σ’ένα καπρίτσιο χωρίς να πω ούτε “γεια”, σε ποια υπηρεσία να πρωτοταλαιπωρηθώ, σε ποια αγαπημένα στέκια να πρωτοπάω…

Παρ’όλα αυτά, η επιστροφή μετά την άδεια είναι δεδομένη στο μυαλό μου. Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα αφήσω το σπίτι που μόλις νοίκιασα, τις παρέες που μόλις άρχισα να κάνω, την περιοχή που μόλις άρχισα να γνωρίζω, την ευκαιρία να ταξιδέψω κάποια στιγμή σε όλη τη χώρα.

Μου λείπει η αίσθηση του θαλασσινού νερού και του απογευματινού ήλιου καθώς χαλαρώνω πάνω στην άμμο. Μου λείπουν τα αγκαθιασμένα μονοπάτια, τα βουνίσια ποταμάκια, οι αραιωμένοι καφέδες, η μυρωδιά των ξερών χωραφιών, η πίσσα της Μεσογείων που κολλάει στα παπούτσια, το απότομο κρύο από το αιρκοντίσιον ενός καταστήματος στη ζεματιστή Πατησίων, τα προϊόντα που διάλεγα στα τυφλά στο σουπερμάρκετ.

Όμως κάτι μετακινείται μέσα μου.

θα μου έλειπαν χαζά πραγματάκια, αν έφευγα. Ένα όμορφο παρτέρι, ένα καθαρό συντριβάνι, το συνηθισμένο στέκι μετά τη δουλειά, τα τετράγωνα με τα παλιά κτίρια που συναντάω στο δρόμο μου. Θα μου έλειπε το τσίμπημα του εγωισμού κάθε μέρα που περνάω έξω από το απλησίαστο για μένα θέατρο και μου υπόσχομαι να μάθω τη γλώσσα.

θα μου έλειπε η συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι γύρω μου δε βουίζουν πλέον σαν τις μύγες, αλλά εκφέρουν λόγο κατανοητό σε μένα.

Θα μου έλειπαν κάποιες μικρές, απλοϊκές σκέψεις για τον κόσμο που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Ένα αγχωμένο κοριτσάκι στο τρένο που λέει στη μαμά του την προπαίδεια του ένα, ανακατωτά, είναι το ίδιο κι εδώ κι εκεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Θα μου έλειπαν πολλά καθημερινά πράγματα, θα αχρηστευόταν σχέδια-έστω και τα δικά μου, πραγματικά ρευστά σχέδια.

Δεν θέλω να ξαναγυρίσω πίσω εξαιτίας μιας γλυκιάς νοσταλγίας. Όλα όσα μου λείπουν την ώρα που δε βρίσκω το σωστό βιβλίο να πάρω στο μπαλκόνι μου, θα είναι εκεί και θα με περιμένουν.

Τα υπόλοιπα, από τα οποία έφυγα, θα με πισογυρίζουν για τόσο λίγο, όσο κρατάνε κάποιες διακοπές.

Κι αν η σκιά τους με ακολουθήσει κι αλλού, με λένε ‘περαστική’ και ‘περιπλανώμενη’ και σπίτι μου είναι εκεί που ηρεμώ και ονειρεύομαι.

Μόνο η ζωή είναι μικρή. Ο κόσμος είναι τεράστιος.

Και δεν κλαίω. Πίνω καφέ, ακούω τα cd σας και διαβάζω ένα από τα βιβλία που βρήκαν το δρόμο τους μέχρι το σπίτι μου.

Σας ευχαριστώ, και ξέρετε ποιοι είστε

9/7/08

@ όλους όσους έχω αφήσει στην Αθήνα

Ξέρω ότι θα το μετανιώσω μόλις αρχίσουν να καταφτάνουν οι φωτογραφίες από τις διακοπές σας, αλλά…

…εδώ όλα τα στραβά μπορεί να τα έχουμε, όμως σαρανταπέντε βαθμούς υπό αιρκοντίσιον δεν έχουμε! Χα!

Εχει ζεματιστό ήλιο, κρύο αέρα και μια μπόρα στη μέση της ημέρας για επιπλέον δροσιά.

Πόσα δέντρα σας δροσίζουν εσάς εκεί είπαμε;

7/7/08

Αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν καλύτερα να κόβεις μια και καλή τα φτερά ενός παιδιού από πολύ νωρίς, παρά να το στηρίξεις μέχρι να ανακαλύψει το δρόμο του και μετά να του ζητάς να γυρίσει πίσω και μάλιστα στο δικό σου ξεκίνημα.

Τόσο οικείο…

Πρόσφατα μετακόμισα. Ο κανονισμός λέει οτι πρέπει να το δηλώσω στο Δημαρχείο μέσα σε δέκα μέρες. Ως κλασσική Ελληνίς, πήγα σήμερα. Τελοσπάντων.

15:25 παίρνω νουμεράκι 402 με τρέχον το 368. Η υπηρεσία που ήθελα έχει 20 γκισέ, από τα οποία λειτουργούσαν τα έξι ή εφτά (πίσω από την κολώνα δεν έβλεπα, σόρυ).

Οι υπάλληλοι της ΙΖ Αθηνών, εχμ, λάθος του δημαρχείου ήθελα να πω, διεκπεραίωναν τα αιτήματα και καλούσαν το επόμενο νουμεράκι. Στις 15:45 ψιλοβαριόμουνα και είπα να συμπληρώσω τη φόρμα δήλωσης μετακόμισης με τη βοήθεια μιας Πολωνέζας που συμπλήρωνε τη δική της. Για το επίπεδό μου στα γερμανικά τα έχουμε πει, να μην επαναλαμβανόμαστε… Απ’όλα τα λάθη τακτικής που έχω κάνει, η διακοπή των μαθημάτων ήταν το τραγικότερο. Καλύτερα να ημιαπασχολούμουν ένα μήνα ακόμα παρά να μην έχω πάρει ούτε τη βεβαίωση για 200 ώρες. Ευγενέσταστη η κυρία. Ωραίο παπουτσάκι. Κλείνει η παρένθεσις.

Στις 16:05 έχω καταγράψει όλα τα στυλιστικά λάθη των πολιτών στην ουρά καθώς και όσα έβλεπα μέσα από τα γκισέ. Μπλε μαρέν φούστα, άσπρο νοσοκομειακό καλσόν. Νουμεράκι στον πίνακα, 389. Δεν κάνω πλάκα. Στις 16:10 παρατηρώ τα δικά μου στυλιστικά λάθη. Αποφασίζω ότι δεν είναι λάθη, είναι προσωπική άποψη για τη μόδα, το στυλ και την επιβίωση της καρέτα καρέτα.

Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν καθαρίσω την κυρία που μπούκωνε ένα μπόμπιρα με γάλα για να σταματήσει να κλαίει, με αποτέλεσμα το μικρό να πνίγεται και να ουρλιάζει χειράτερα, ανάβει το νούμερό μου στο γκισέ 5. Γιες γιες γιες.

Πλησιάζω με τη φορμίτσα μου συμπληρωμένη, κάνω χρήση της πλήρους γκάμας των γερμανικών μου, τελειώνουμε τη δουλειά μας μέσα σε μισό λεπτό και μετά χρειάζεται να εξηγήσω κάτι που δεν ξέρω πως το λένε.

Κλασσική λύση “Sprechen Sie Englisch?” (Μιλάτε αγγλικά;)
Απάντηση, αντί για το σύνηθες “Leider nicht”(Δυστυχώς όχι)

“Aber nicht hier. Wir sind in Deutschland” (Οχι εδώ όμως. Είμαστε στη Γερμανία)

Καμία αντίρρηση, φίλε μου, αλλά η ξένη γλώσσα δε μαθαίνεται σε μια βδομάδα. Ξέρω τι λέω, έχω μάθει δυο τρεις. Εσύ; Μέρος της δουλειάς σου είναι να βοηθήσεις τον ξένο πολίτη να ενσωματωθεί στη γερμανική πραγματικότητα, όχι να τον εμποδίσεις και να τον καταστήσεις απρόθυμο να προσαρμοστεί(άρα εχθρικό και προσκολλημένο στη “φάρα” του κλπ κλπ κλπ μην ανοίξω θέμα τώρα)

Ναι μεν έχω όλη την καλή διάθεση να παίξω με τους όρους των Γερμανών σε διαδικαστικά θέματα, αλλά να μην το παρατραβάμε κιόλας.

Απ΄τη στιγμή που δέχομαι να γίνω πολίτης με ενσωματωμένο GPRS, μη μου τη λες κι από πάνω.

Μη γελάς, είναι σοβαρό !!

Το απόλυτο σοκ, ο εξευτελισμός και η ταπείνωσις:

δε θυμάμαι πως γράφαμε εκφραστικά κείμενα πριν την εποχή του του του :Ρ και του lol

Θυμάμαι οτι μπορούσα να πετύχω το εφέ του σηκωμένου φρυδιού και του κακού χαμόγελου, χωρίς να χρησιμοποιώ

(σηκωμένο φρύδι) και διάφορα σημεία στίξης
αλλά δε θυμάμαι πως…

Κάποια πράγματα που -νομίζω πως- έχω δει

Στην περιοχή που μένω, οι μετανάστες είναι πιο πολλοί από τους Γερμανούς. Αυτό δεν είναι ορατό μόνο στους δρόμους, όπου κυκλοφορούν είτε σαν να μην έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους, είτε σαν κακέκτυπα των Γερμανών και ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα.(Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω, απλά δεν ξέρω πως με κρίνουν οι άλλοι)Το διακρίνεις επίσης στις βιτρίνες των μαγαζιών, στα μενού των εστιατορίων, στα ονόματα των καφετεριών.

Υπάρχει κάτι που έχω παρατηρήσει, αλλά δεν το έχω διασταυρώσει επαρκώς:

Στις γειτονιές που κυριαρχούν Γερμανοί, βλέπεις σπίτια, σπίτια, σπίτια και ένα σουπερμάρκετ ανά χίλια χιλιόμετρα. Ε, καλά κι έναν δυο φούρνους και δυο φαρμακεία. Όσο πιο πολλοί είναι οι μετανάστες, τόσο πιο πολά μαγαζιά υπάρχουν στους δρόμους.

Στις περιοχές των Ελλήνων, Ιταλών, Ισπανών και λοιπών “δυτικών”, περνάω από μαγαζιά με ρούχα, παπούτσια, γυαλικά, οπτικά. Και φυσικά από φούρνους και φαρμακεία,έτσι; Οι Βραζιλιάνοι και οι Αμερικανοί αποτελούν αντικείμενα ξεχωριστής έρευνας. Στις γειτονιές των Τούρκων, Ινδών, Ρώσσων και λοιπών “ανατολικών”, βρίσκεις μανάβη, μπακάλη, φούρνο και φαρμακείο(οποία έκπληξις!), κομμωτήριο, καθαριστήριο, συνεργείο, ραφείο, φούρνο (sic), σουπερμάρκετ και εννοείται ρουχάδικα, παπουτσάδικα κλπ.

Για τις γειτονιές με Κινέζους και Νοτιοαφρικανούς δεν υπάρχουν στοιχεία, είναι εκτός του δρόμου μου

Εγώ, που δεν έχω ούτε άπλετο χρόνο, ούτε Φιλιππινέζα, ούτε αυτοκίνητο, μαντέψτε σε ποια από τις παραπάνω περιοχές μετακόμισα πρόσφατα.

ΠιΕς: Σε όποια από τις παραπάνω γειτονιές κι αν πας, θα δεις ποδήλατα.
Ω, ναι, ακόμα και οι Ελληνες αφήνουν το αμάξι σπίτι, όταν έχει λιακάδα!

Fear

… is that little darkroom where negatives are developed.

Χωρίς αυτό το στάδιο όμως, το άλμπουμ της ζωής μας δε θα γέμιζε ποτέ.

Γερμανία , έιτ και κάτι μάνθς λέιτερ…

Το επίπεδο προσαρμογής μου στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να το περιγράψει, στο περίπου και όχι επαρκώς, η κατάσταση που επικρατεί με τα πληκτρολόγια.

Τυφλό δεν ξέρω. Δακτυλογραφώ γρήγορα, αλλά “κλέβοντας” στην κάτω σειρά. Έχω συνηθίσει το αγγλικό πληκτρολόγιο, που το γυρνάω μετά στα ελληνικά. Έτσι ήταν πάντα και στη δουλειά και στο σπίτι. Σε κάτι αρχαίες εποχές που χρειαζόμουνα γαλλικά, τα έγραφα στα αγγλικά και έκανα copy paste τους τόνους.

Το πληκτρολόγιο της δουλειάς έχει γερμανικό layout, που το γυρνάμε στα αγγλικά και στα ελληνικά κατά περίπτωση. Το οποίον σημαίνει ότι γράφω τα Υ για Ζ. Στη διάρκεια της ημέρας όμως, συνηθίζει το χέρι και το μυαλό και δακτυλογραφούν σωστά. Τα Ü και τα Ö στη θέση τους, τα Υ για Υ και πάει λέγοντας. Κοινώς, το μυαλό λειτουργεί με βάση την πραγματικότητα του τόπου που ζω κι εργάζομαι, με εξαίρεση κάτι τιμολόγια που στελνονται σε Ζ αντί για Υ :Ρ

Στο σπίτι, έχω το ελληνικό λάπτοπ, που σημαίνει το παλιό, καλό, αγγλικό layout, που το γυρναώ στα ελληνικά… Που σημαίνει επίσης ότι μετά από μια εργάσιμη μέρα άνισης μάχης με το γερμανικό, έρχομαι σπίτι και γράφω τα Υ για Ζ στο αγγλικό και λοιπά και λοιπά. Κοινώς, το μυαλό και το χέρι είναι μια σαλάτα και μισή και δεν ξέρουν τι τους γίνεται πλέον…Και δεν αποφασίζουν και να γυρίσουν του σπιτιού μια και καλή στο γερμανικό, γιατί μετά θα έπρεπε να κολλήσουν από πάνω τα διαφορετικά γράμματα :Ρ

Επειδή γράφω μονίμως με λατινικούς χαρακτήρες, συνήθισα na stelno ta email mou se greeklish, κάτι που ο Σύλλογος Συγγενών και Φίλων Παραληπτών Μηνυμάτων απεχθάνεται. Και καταλήγουμε να γράφω κάτι ιστορικές ατάκες στο msn, τοθ τλυποθ αθτολθ, ποθ μοιλαζοθν σαν να τα λεγραπσε μαιμολθ και είναι και άτονα.

Νομίζω οτι είχα διαβάσει κάπου κάτι για τους ξιφομάχους που τραυματίζονταν στο καλό χέρι και κατάφερναν να εκπαιδεύσουν άριστα το άλλο, όμως αυτό επηρρέαζε το μυαλό τους… :Ρ

Όλα αυτά τα άσχετα, δείτε τα υπό το σωστό πρίσμα και θα έχετε μια αρκετά παραμορφωμένη, δηλαδή ακριβέστατη εικόνα του πως κινούμαι εδώ πέρα…

Τυπικές απαντήσεις…

…δίνω σε συνεντεύξεις και σε εξεταστές.

ΟΚ, και στη δουλειά, συνήθως.

Όταν με ρωτάς όμως τι θα έκανα αν ήξερα ότι έχω μόνο μια μέρα ζωής και σου απαντάω ότι θα προσπαθούσα να βρω κι άλλη μια, παρακαλώ να το δεχτείς ως απάντηση πιθανή.

Περίμενες τι; Ότι θα δοκίμαζα κάτι που δεν έχω δοκιμάσει; Ότι θα τακτοποιούσα τη διαθήκη μου; Ότι θα έτρωγα το αγαπημένο μου φαγητό, θα έπινα μέχρι λιποθυμίας, θα ομολογούσα όλων των ειδών τα αισθήματα;

Θα προσπαθούσα να κερδίσω άλλη μια μέρα.

Μιλάμε για μάχη, δηλαδή.

Που θα απαιτούσε να ξαναστηριχτώ στους φίλους μου, να τους ξαναμάθω, να τους αφήσω να ξαναστηριχτούν πάνω μου. Θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσω εχθρούς με ένα θάρρος που ίσως δεν είχα ποτέ πριν, να κάνω πράγματα για πρώτη ή για τελευταία φορά. Να ξεκαθαρίσω καταστάσεις. Να σιγουρέψω συμμαχίες με το να μοιραστώ πολύτιμες στιγμές. Ένα αγαπημένο γεύμα ίσως, ή αλήθειες ανείπωτες. Να συζητήσω ώρες ατέλειωτες για χιλιάδες θέματα. (Δεν κερδιζεις μια μέρα ζωής αν δεν αναλύσεις το σχέδιο μάχης από χιλιάδες πλευρές!)

Να το παλέψω μέχρι τελευταία στιγμή, ελπίζοντας ότι θα το φτάσω μέχρι τα πέναλτυ.

Ουσιαστικά, θα κυνηγούσαμε απελπισμένα τα ίδια πράγματα, μόνο που ένας από τους δυο μας δε θα έφευγε με την πίκρα της απώλειας στα χείλη.

21/5/08

Με τον καιρό, τα αδύνατα γίνονται δυνατά.

Ή,

έτσι μας αρέσει να παριστάνουμε μετά από τόση προσπάθεια.

Ονομάζουμε “επιθυμίες” τα δυνατά.

Θα περάσει…

Αφού κλέβουμε που κλέβουμε και αφού είμαστε που είμαστε σε παρατεταμένο mood γενεθλίων ακόμη…

Αφιερωμένο @ ξέρετε ποιοι είστε (κι ας μη με διαβάζετε ποτέ! )

I’m really a cat you see
And it’s not my last life at all
Hey, hey
So don’t bother
I won’t die of deception
I promise you won’t ever see me cry
Don’t feel sorry
Don’t bother
I’ll be fine

(Shakira)

Για την αντιγραφή
passer by

17/5/08

“Tomorrow and tomorrow and tomorrow creeps in this petty pace from day to day to the last syllable of recorded time. And all our yesterdays have lighted fools the way to dusty death. Out, out brief candle. Life’s but a walking shadow, a poor player that struts and frets his hour upon the stage and then is heard no more. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.”

MacBeth, Act V

Μ’ένα στραβό χαμόγελο αφήνω πίσω μου τα 32.

If this were played upon a stage now, I could condemn it as an improbable fiction.

Δεν έχω βρεθεί ποτέ στη ζούγκλα.

Αναρωτιέμαι αν θα κουλουριαζόμουνα στα μουσκεμένα φύλλα κλαίγοντας, ή θα χαιρόμουνα τις γρατσουνιές και τα λαχταρίσματα κάποιας που κινείται ακολουθώντας τις μυστικές οδηγίες στα βρύα των δέντρων.

Με σκέφτομαι σκληρή οδοιπόρο.

Με ξέρω φοβισμένο παιδί.

*Twelfth Night. Act iii. Sc. 4

Αν πέσω, έπεσα.

Υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα, μετά από καιρό.

Περπάτησα πολύ, ώρες, από το πρωί. Η πόλη μου είναι πολύ μικρή, αλλά και πολύ πυκνοδιακοσμημένη.

Κάτι τέτοιες στιγμές, μου λείπει η Αθήνα. Λόγω ενός μπουκαλιού νερού, που δε βρίσκω Κυριακές. Λόγω της ερημιάς της πόλης, που ξυπνάει νωρίς αλλά δεν περπατάει. Περίπτερα κλειστά, καντίνες κλειστές, καφετέριες που σκουπίζονται και ξεσκονίζονται στις δέκα και μισή το πρωί. Ένας παππούς με σκύλο και δυο έφηβοι με πατίνι.

Ο ήλιος καίει κι ο αέρας είναι δροσερός. Η συγκοινωνία είναι αραιή τις Κυριακές, έχω τρία τέταρτα μπροστά μου για περπατήσω, όπως έκανα παλιά, στην Αθήνα. Πρωί, πριν ξυπνήσει η πόλη. Εδώ, βέβαια, δε χρειάζεται καν να ξυπνήσω πρωί. Η πόλη κοιμάται γενικώς, εκτός αν αγαπάς τα φλιπεράκια.

Το τραμ είναι γεμάτο ποδήλατα. Λογικό. Ποδηλατόδρομοι παντού, γρασίδι και δέντρα παντού. Βγάζω ηλιόλουστες φωτογραφίες του ποταμιού με την απαίσια κάμερα του κινητού μου.

Αύριο έχουμε αργία, δεν ξέρω ποια γιορτή ακριβώς. Περπατάω στον ήλιο και χαλαρώνω.

Για σήμερα, κλείδωσα τα προβλήματά μου στο σπίτι. Το βράδυ, που η διάθεση γίνεται σκοτεινή, θα πάω να τα συναντήσω και πάλι.

Περπατάω σε τεντωμένο σκοινί; Ίσως. Αλλά έχω διασχίσει το μισό.

Και δεν κοιτάω κάτω.

Μετακόμιση μπλογκ

Το μπλογκ μεταφέρθηκε πλέον εδώ.

Το παλιό website έκλεισε τον κύκλο του και καταργήθηκε.

Επαναφορά με δόσεις

Update: Επαναδιατύπωση του κειμένου, γιατί μόλις ανακάλυψα ότι ήταν σαν copy paste ενός κειμένου αλλού. Sorry.

Είπα κι εγώ τώρα που ξαναβρήκα σύνδεση ίντερνετ να διαβάσω λίγα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο, να ενημερωθώ.

Eχω χάσει επεισόδια και δε μπορώ να παρακολουθήσω τις εξελίξεις με τον τρόπο που έχω συνηθίσει.

Πάλι καλά που δε βλέπω τηλεόραση γενικώς και ειδικώς.

Δε μπορώ να βρω σε ποιο σιντί είχα σώσει το φάκελο με τα “αγαπημένα” και πρέπει να ξαναψάξω όλα τα ενημερωτικά σάιτς από την αρχή.

Δεν θέλω να καθίσω να τα σκεφτώ τώρα αυτά που διάβασα. Δεν έχω την αντοχή.

Ή εγώ έχω πάθει στέρηση ενημέρωσης, ή η θεματολογία των εφημερίδων είναι περιορισμένη και των ερασιτεχνών πιο περιορισμένη από ότι ήθελα να θυμόμουν. Σε διεθνές επίπεδο.

Άστο καλύτερα, αύριο πάλι.

Feb updates IV

Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να ξεχνάει τα πιεστικά προβλήματα. Εγώ το καταφέρνω απασχολώντας το μυαλό μου με καινούρια. Αλάνθαση πατέντα και κανείς δε γύρισε να μας πει τι έγινε στο τέλος :-Ρ

Οι διάφορες αλλαγές δεν διορθώνουν απαραίτητα κάτι, δημιουργούν όμως σημεία ελέγχου για το που μπορεί να με οδηγήσει η κάθε κατάσταση κάθε φορά.

Η αλλαγή χώρου δεν έλυσε κάποιο από τα υπάρχοντα θέματα, άλλαξε όμως την καθημερινότητά μου, τη διάθεσή μου, τον τρόπο που αντιμετωπίζω αυτά τα θέματα και τη ζωή που τα συμπεριλαμβάνει.

Έχω σταθεί τυχερή, γιατί μέχρι στιγμής, όλα μου τα σοβαρά προβλήματα είναι χαζά κι ασήμαντα. Στα δικά μου μάτια όμως, είναι αρκούντως σοβαρά και, όχι, ευχαριστώ, δε θέλω να γνωρίσω σοβαρότερα. Τα έχω τοποθετήσει με δικό μου κώδικα, στη δική μου κλίμακα. Με βάση αυτά που ζητάω από τη ζωή και που εκείνη μου κάνει παιχνιδάκια και δε μου τα αφήνει, τα προβλήματα μου είναι σημαντικά.

Κάποιοι νοιάζονται για τα εργασιακά, άλλοι για τα ερωτικά, άλλοι για τα πολιτικά, τα θεολογικά, τα κοινωνικά, για την υγεία τους, για τα οικονομικά, για τη ροή του κόσμου και το σχήμα του σύμπαντος. Μερικοί προβληματίζονται για όλα αυτά μαζί και κάποιοι δε σκοτίζονται για τίποτα.

Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στο μυαλό του καθενός και το πως αυτός μεταφράζει το παραμικρό περιστατικό που του συμβαίνει, την παραμικρή φράση που θυμάται από ένα βιβλίο, τον παραμικρό στίχο που ακούει περνώντας έξω από ένα παράθυρο, την παραμικρή πικρή λέξη που του λένε, την παραμικρή γλυκιά λέξη που κερδίζει. Κανένας απλός παρατηρητής δε μπορεί να υπολογίσει τι συγκρατεί ψυχικά όρθιο τον κάθε άνθρωπο και τι μπορεί να τον κομματιάσει.

Όσοι έκαναν τον κόπο να ακούσουν τις εξηγήσεις, ή με ξέρουν αρκετά ώστε να μη χρειάζεται, μπορεί κάποια στιγμή να δουν τη λογική πίσω από το «σηκώθηκα και έφυγα». Την ψυχολογική πλευρά, τουλάχιστον.

Στα αδιέξοδα, τολμάω να γυρίσω πίσω. Κι όταν ο δρόμος είναι κλειστός, να προσπαθώ να σκαρφαλώσω. Δε θα κάθομαι να κοιτάω τον τοίχο μέχρι να γεράσω και να πεθάνω. Όλοι οι άνθρωποι των οποίων τη γνώμη εκτιμώ, είναι από αυτούς που προχωράνε. Έστω και στα γόνατα, στην αρχή, αλλά προχωράνε.

Η ζωή δεν έχει ούτε quick save ούτε «αποθήκευση ως» (Σοφία αποκτημένη μετά από πολύωρο παίδεμα στα computer games. )

Λάθη; Λάθη. Χίλιες φορές λάθη παρά ακινησία και παλάτια στην άμμο.

Έχετε διαβάσει εκείνες τις λίστες με τα πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει στα δεκαοχτώ, στα εικοσιπέντε, στα τριάντα και πάει λέγοντας; Ε, δεν τις έγραψα εγώ.

Feb updates III

Όταν, μετά από μια απίστευτα κουραστική μέρα, χάνεις το τρένο για λίγα δευτερόλεπτα, προσπαθείς να βρεις την επόμενη γρηγορότερη διαδρομή για το σπίτι. Δεν μπαίνεις να χαζέψεις βαζάκια με σάλτσες στο κινέζικο σουπερμάρκετ.

Το να σκας χαμόγελα σε ταχυδρόμους, τροχονόμους, ταμίες, μηχανοδηγούς κλπ για να σε εξυπηρετούν, δεν είναι λύση. Λύση είναι να τσακιστείς να μάθεις τη γλώσσα επιτέλους.

Το να ασχολούνται τρεις υπάλληλοι μαζί σου για να σε βοηθήσουν να ξετρυπώσεις το χυμό που προτιμάς, δεν έχει πλάκα. Έχουν και δουλειές. Κι έχεις κι εσύ δουλειές.

Μετά από πολύωρη υπερωρία, σε ‘δύσκολες’ συνθήκες, για πράγματα που δεν είναι στα καθήκοντά σου, για πολλοστή φορά, δεν κάνεις πλακίτσα με τους συναδέλφους και δεν ακουγόσαστε σαν νηπιαγωγείο, αλλά ζητάς ή έξτρα λεφτά ή έξτρα άδεια.

Το να μπαίνεις στο τραμ και να περιμένεις να δεις την πόλη που βλέπεις κι όχι κάποια που έβλεπες παλιά, σημαίνει ότι αυτή είναι πλέον η καθημερινότητά σου κι αυτή η πόλη σου. Οτι κάτι μετατοπίστηκε στο μυαλό σου. Δεν είναι κάτι ‘φρέσκο’, είναι κάτι που ήρθε και σου έκλεψε χώρο από το παλιό.

Ένα πακέτο φαγητό από κάθε έθνικ εστιατόριο δε σημαίνει άνοιγμα σε ξένους πολιτισμούς. Σημαίνει ή ότι βαριέσαι να μαγειρέψεις ή ότι βαριέσαι να πλύνεις τα πιάτα μετά.

Το να προσπαθείς να συνεννοηθείς σε άθλια γερμανικά με πωλητή που μιλάει σπασμένα αγγλικά και μετά να ανακαλύπτεις ότι είναι Έλληνας, δεν είναι αστείο, είναι πηγή άγχους.

Το να μην μπορείς να ενημερωθείς από την τηλέοραση και το ραδιόφωνο, γιατί δεν καταλαβαίνεις τι λένε, να μην έχεις εύκολη πρόσβαση στο ίντερνετ και να κάνεις κύκλους στην πόλη μέχρι να βρεις καμιά αγγλική ή καμιά γαλλική εφημερίδα να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο, δεν έχει πλάκα, είναι καταπιεστικό.

Εγώ γιατί δεν τα βλέπω έτσι όλα αυτά; Γιατί έχω χαλαρώσει; Γιατί γουστάρω; Δεν θα ωριμάσω ποτέ;

Θα μου πεις «Όλα αυτά δεν τα είχες, δε μπορούσες να τα έχεις στην Αθήνα;»

Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι. Στην Αθήνα υπήρχε παντού ομίχλη γύρω μου, εδώ και χρόνια. Και δεν μιλάω για το νέφος.

Feb updates II

Δεν είπα ότι όλος ο κόσμος πρέπει να είναι σαν εμένα, που παρατάω ασυλλόγιστα ο,τιδήποτε νομίζω πως είναι σπατάλη ενέργειας και χρόνου για όντα θνητά. Ούτε όμως και να παραμένει σε ένα βάλτο από υποχρεώσεις, συνήθειες και δεσίματα που δεν διάλεξε, ή που δεν ήξερε ότι διάλεξε.

Μια μεγάλη περιουσία και δυο τρία ευγενικά παιδάκια είναι πολύ θεμιτά και ανθρώπινα όνειρα, μόνο που πρέπει να τα κυνηγάς με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι, όχι από πάνω.

Όχι πχ με το να ανοίγεις μια επιχείρηση σε έναν τομέα που δεν καταλαβαίνεις, που δεν αγαπάς και απ’όπου δεν ξέρεις πότε και πως να αποχωρήσεις, μόνο και μόνο για να κάνεις ζήλειες στους γνωστούς σου, ότι εσύ και καλά είσαι τώρα πια επιχειρηματίας και αφεντικό και να βασανίζεις τους υπαλλήλους σαν κομπλεξικός επιστάτης.

Ούτε με το να κάνεις οικογένεια με κάποιον άνθρωπο που δεν καταλαβαίνεις και δεν αγαπάς, επειδή είναι ο μόνος που συναντάς συχνά κι επειδή σε βολεύει που δε θα συνεννοείστε και θα γίνει κάποια στιγμή ο φταίχτης για όλα τα πράγματα που δεν κυνήγησες.

Ούτε και με το να ξέρεις τι ακριβώς φταίει και στην δουλειά και στη ζωή σου, αλλά να μην τολμάς να αλλάξεις έστω τη μάρκα της μαρμελάδας στο πρωινό.

Η πρώτη αποτυχία είναι πολύ βολική δικαιολογία για όσους δεν έχουν τα κότσια να ρισκάρουνε και δεύτερη. Τα βαρίδια μιας χρεωκοπίας ή ενός παιδιού που ήρθε καταναγκαστικά είναι πολύ βολική δικαιολογία όταν θέλεις να λες ότι προοριζόσουν για μεγάλα πράγματα, που όμως τα κυνηγάς μόνο στα όνειρά σου.

Δε μιλάω για την περίπτωση που η ζωή τα φέρνει αλλιώς και πρέπει να συγκεντρώσεις το μυαλό σου και να πιεστείς ψυχικά και οικονομικά, αλλά για τη στιγμή που λες «Α, να ένας σιχαμερός βάλτος γεμάτος κόσμο μισοπνιγμένο, ας πάω να βουτήξω κι εγώ μέσα μιας και πάνε όλοι!» Και μετά να λες «Οκ, βουλιάζω, αλλά αφού το εγκρίνουν οι γείτονες…»

Καλύτερα να παιδεύομαι στα ρεύματα, παρά να σαπίζω στα νερά του βάλτου από δική μου επιλογή και να μου φταίει μετά η ξενιτιά και ο Ερμής ο ανάδρομος. Αφού μ’ακολουθούν που μ’ακολουθούν κάποια προβλήματα, ας μ’ακολουθούν εκεί που τα πάω εγώ κι όχι εκεί που με πάνε εκείνα.

Feb updates I

Γιατί αποφεύγω τα ελληνικά εστιατόρια της περιοχής:

- Επειδή κονσέρβα ντολμαδάκια στο φούρνο μικροκυμάτων τρώω και στο σπίτι μου.

- Επειδή νομίζουν ότι πάω να κατασκοπεύσω συνταγές, τιμοκαταλόγους, πρόσωπα και πράγματα και να τα μαρτυρήσω μετά σε κάποιον πιο «δικό μου» εστιάτορα.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού που είχαν και πριν από είκοσι χρόνια.

- Επειδή έχουν όλοι το ίδιο cd με mpouzouki από το Μοναστηράκι.

- Επειδή σπάνια έχουν ψάρι ή κοτόπουλο.

- Επειδή αλλάζουν προσωπικό στην κουζίνα κάθε πέντε με έξι εβδομάδες και δεν ξέρεις τι να περιμένεις.

- Επειδή είτε γνωριζόμαστε είτε έχουμε κοινούς γνωστούς και είναι λίγο άβολο.

- Επειδή όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν και σε άλλα «έθνικ» εστιατόρια, αλλά εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι, γιατί δε μπορώ δω τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια κάποιας κουλτούρας με την οποία δεν είμαι εξοικειωμένη.

- Επειδή μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων δεν ξεκόλλησε ποτέ από τις βεβαιότητες και τα στεγανά των ΄50s και ενοχλείται από αυτούς που ξεκόλλησαν.

- Επειδή, όταν έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις και κάτι παραπέρα από αυτό που ξέρεις, είναι κρίμα να μην την εκμεταλλεύεσαι.

- Επειδή στο τέλος οι μόνες μου συναναστροφές θα είναι Έλληνες και θα έχουν όλοι σχέση είτε με εστιατόρια είτε με σχετικές επιχειρήσεις. Πολύ μονόπλευρο. Κινδυνεύεις να θεωρείς διασκέδαση το κανάλι της Βουλής στη δορυφορική.

Δεν τα έχω με τους εστιάτορες ούτε με τους Έλληνες γενικά, μην παρεξηγηθούμε. Με αυτούς που ανοίγουν εστιατόριο όπως θα άνοιγα εγώ ένα διεθνές αεροδρόμιο τα έχω.

4/3/08

Κατά καιρούς έχω κι εγώ κόλλημα με τα εθνικιστικά, αλλά όχι σε ξένο γήπεδο.

Δηλαδή όχι όπως μερικοί που μένουν στο εξωτερικό, που τα παιδιά τους δε μιλάνε λέξη ελληνικά ή που την έχουν κοπανήσει ποικιλοτρόπως από τον ελληνικό στρατό, οι οποίοι όμως λένε “οι κακοί Γερμανοί, οι κακοί Τούρκοι, Ρώσοι, Πολωνοί” και πάει λέγοντας και φωνάζουν να κάνουμε πόλεμο (λες και ο πόλεμος είναι ματς κυπέλλου με δυο μπουφάν και κάτι αμάξια απώλεια).

Εκ του ασφαλούς, σε ξένη χώρα και ξέροντας ότι δε θα παίξω άμεσα το κεφάλι μου αν γίνει κάτι, λέω κι εγώ πολλά. Όλοι μισουν την τάδε και την τάδε εθνότητα κι όλοι ψωνίζουν και τρώνε και ντύνονται και ζουν ο ένας από τον άλλο.

 Όλοι αυτοί οι τζάμπα μάγκες μιλάνε εκ του ασφαλούς και την Ελλάδα την έχουν μόνο για διακοπές, μην αρχίσω πρωί πρωί και έχουμε και δουλειές.

:(

:(

Eixa grapsei ena soro post, alla ta cd mou arnountai na anoixtoun se allon ypologisti ektos apo ton diko mou, opote tha perimeno mexri na syndethei to internet, giati sta Cafe den exo empneusi….

Note to self

Την άλλη φορά που θα μεταναστεύσω, να θυμηθώ να πάω κάπου τροπικά και να δουλεύω σε ζεστή παραλία.

Σεπτέμβρης ΄07 – Γενάρης ‘08

Αύριο κλείνω τέσσερις μήνες εδώ.

Για πόσον καιρό ακόμα επιτρέπεται να κάνω κριτική στους  Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, χωρίς να μου γυρίζει μπούμερανγκ;

Update: 

Απορυπαντικά, στρωσίδια, ενοίκιο, διακοσμητικά, μπαλαντέζες… 

600 ευρώ

Τρόφιμα, κουζινικά…

200 ευρώ

Αρωματικός καφές και βιβλίο στο πρώτο πραγματικό ρεπό στο δικό μου σπίτι…

Priceless

Λίγες απορίες

Λίγες απορίες για το πως σκέφτεται η ελληνική κοινότητα εδώ πέρα…

Το βρίσκουν λογικό να υπάρχουν έντεκα ελληνικά εστιατόρια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο; Όλοι οι Έλληνες που συναντάω είτε είναι εστιάτορες είτε δουλεύουν σε εστιατόριο. Εμένα και να με πληρώνανε, εστιατόριο στη σημερινή Γερμανία δε θα άνοιγα. Και όσο μπορώ ακόμα, αποφεύγω και να δουλέψω σε εστιατόριο μετανάστη ή σε ανάλογη επιχείρηση, γιατί μερικοί νομίζουν ότι έχουν φυτείες στο Μισσισιπή και φέρονται ανάλογα.

Το έχουν καταλάβει πως και στην Ελλάδα έχουμε πλέον ευρώ; Οτι δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από οικογενειάρχες με δυο τρία παιδιά να δουλεύουν υπερωρίες για 500 ευρώ το μήνα ανασφάλιστοι; Αυτά τα δέχονται μόνο οι απελπισμένοι και οι Πολωνοί, άρα συγγνώμη παιδιά, αλλά θα δουλεύετε με απελπισμένους (αλκοολικούς, τεμπέληδες, κοπανατζήδες, άσχετους και κάποιους που θα την κάνουν στην πρώτη ευκαιρία) και Πολωνούς, που θα σας φεύγουν κάθε δυο μήνες και όλο θα εκπαιδεύετε κόσμο που δε θα μένει για να σας ανεβάσει τον τζίρο.

Βλέπω κάτι άτομα που ούτε ξέρουν, ούτε προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα, που νομίζουν πως αν πλύνουν πιάτα δυο μήνες μετά θα ανοίξουν δικό τους εστιατόριο, που είναι τρομερά ρατσιστές με τους άλλους μετανάστες και δε μπορούν να συνεργαστούν, που κάνουν παρέα μόνο με Έλληνες και πηγαίνουν μόνο σε ελληνικά μαγαζιά, που απελπίζονται μετά από δυο – τρεις μήνες και τους φταίνε οι Γερμανοί και η Γερμανία. Παιδιά, γυρίστε σπίτι, δεν είναι για σας τα εξωτερικά. Βλέπω άτομα που ανοίγουν επιχειρήσεις στις οποίες δεν επενδύουν (πχ εξοπλισμός, στοκ, διαφήμιση, επαφές με τους πελάτες, κύκλος γνωριμιών) και περιμένουν να πλουτίσουν κόβοντας από τους μισθούς. Γίνεται; Δε γίνεται.

Δεν  καταλαβαίνω επίσης τη φάση ‘κατεβαίνω από το αεροπλάνο, κλείνω φτηνό ξενοδοχείο και μετά παίρνω τους δρόμους για δουλειά μέχρι να μείνω άφραγκη και να μην ορίζω τίποτα’. Εγώ όταν ξεκίνησα να έρθω στη Γερμανία, ήξερα ότι πλέον έχουμε ευρώ και δεν ισχύει το παίρνω σκτ μισθό στην ξενητιά, αλλά χτίζω αυθαίρετο στον Κηφισό. Και φυσικά είχα σκεφτεί τι πράγματα δεν είναι εφικτό να κάνω εδώ (να γίνω καγγελάριος στη θέση της κας Μέρκελ, ας πούμε). Προς το παρόν είμαι και ασφαλισμένη και με ωράριο. Αν παραστραβώσει η κατάσταση, δε θα γυρνάω άστεγη κι άφραγκη για μήνες. Θα γυρίσω πίσω ή θα πάω κάπου αλλού.

Η ζωή είναι για να κάνουμε δοκιμές και να προχωράμε. Όχι για να κολλάμε σε μια λάθος επιλογή και να κλείνουμε τα μάτια προσποιούμενοι ότι δεν έγινε τίποτα.

Επεισόδιο 17, 8η σαιζόν

Κι άμα πεις τίποτα για τις συμπτώσεις, σε λένε συνομωσιολόγο.

Βέβαια η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία, αλλά κάτι τέτοιες “αυτοκτονίες” κρατήσανε εφτά σεζόν CSI.

Ονόματα και πλευρές δεν έχουν σημασία, για όλους τα ίδια θα έλεγα.

Πάω τώρα να διαβάσω την υπόθεση απ΄την αρχή, γιατί την είχα αγνοήσει ως συνήθη περίπτωση.

2008

Και κυρίως δε διανοούμαστε να κάνουμε ερωτήσεις όπως “έλα μωρέ,  πόσο πιο χάλια από το ‘07 μπορεί να πάει το ‘08″, σύμφωνοι;

Καλή χρονιά!

Απολογισμός για τη χρονιά που φεύγει;

Καμιά φορά  τον κάνω κι εγώ τέλη Δεκέμβρη, αλλά πιστεύω ότι τον απολογισμό για τις χρονιές της ζωής μας πρέπει να τον κάνουμε στα γενέθλια, όχι σε ημερομηνίες που έτυχε να είναι συμβολικές. Τέλοσπάντων.

Αν πρέπει να πω κάτι για το 2007 είναι το εξής, το ίδιο με το 2006, το 2005 κλπ:

Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε με πολύχρονες δοκιμές κι η ζωή των άλλων είναι πολύ πολύτιμη για να τη χρησιμοποιούμε ως επιβεβαίωση. Τίποτα δεν είναι σωστό όταν το εγκρίνει μόνο το μυαλό και τίποτα δεν είναι λάθος όταν μας ξαναδίνει το χαμόγελό μας.

Το ακολούθησα το 2007 και ελπίζω να το ακολουθήσω και το 2008.

30/12/07

Τι κάνεις όταν είσαι δρομέας στην εκκίνηση, τα παπούτσια σου είναι μαζί δεμένα απ’τα κορδόνια και δεν προλαβαίνεις να πάρεις τα χέρια σου από το έδαφος;

(Τι θα πει “ποια εκκίνηση, τωώωωρα εκκίνηση;” )

Υπάρχει πυξίδα, απλά την αγνοώ

Μείον έξι με μείον τέσσερις βαθμούς σταθερά. 

Οχτώ παρά κάτι, ξεκινάω με τα μάτια μισόκλειστα ακόμα για το τραμ (τρένο; ). Κάθε χρόνο μου υπόσχομαι να μην κάνω δυο δουλειές και κάθε χρόνο το ξεχνάω.  Η θερμότητα των φορτηγών δημιουργεί περίεργα σχέδια στο χιόνι, έτσι όπως το ξεσηκώνει και το παραπετά. Ο πάγος στέκεται κάθετα κάθετα στα κάγκελα, οι σταγόνες κοιτούν προς τα έξω. Η γέφυρα φαίνεται σαν κι εμένα, παγωμένη και αναμαλλιάρα. Χτες αγόρασα τρεις σκούφους και δε με νοιάζει αν τονίζουν τους μαύρους κύκλους της διπλοβάρδιας. Ψάχνω να αγοράσω ακόμα έναν, με κοτσίδια, σαν Βίκινγκ. Δέκα με δώδεκα πάπιες κολυμπάνε κοντά σε ένα νησάκι με παγωμένα δέντρα. Καμιά δεν τολμάει να ανοιχτεί περισσότερο. Εγώ που τρέχω πρωί πρωί με σπορτέξ και τρία μακρυμάνικα;

Δε μου αρέσει να διαβάζω στις αστικές συγκοινωνίες.  Δε μπορώ να συγκεντρωθώ, δε βρίσκω πάντα θέση, πρέπει να έχω το νου μου στις στάσεις. Καλύτερα μουσική. Οι άνθρωποι που διαβάζουν στο μετρό και το αστικό, έχουν πάνω τους μια ταμπελίτσα που γράφει είτε ”Τρομερή έλλειψη χρόνου” είτε “Δε με απασχολούν τα βιβλία στο σπίτι”. Ακούω όποιο τοπικό ραδιόφωνο έχει καλό σήμα στο βαγόνι μου. Πιάνω σκόρπιες εκφράσεις, αλλά τα γερμανικά μου θέλουν πολλή δουλειά ακόμα. Ίσως όταν μετακομίσω. Σύντομα λέω, αργά θα το πετύχω.

Σκέφτομαι πως θα διακοσμήσω το καινούριο μου σπίτι. Σκέφτομαι πόση ενέργεια σπαταλάω σε κάθε μετακόμιση και σβήνω το “σπαταλάω”, βάζω το “αφιερώνω”.  Έχω τρέξει κι έχω κουραστεί κι έχω ξενυχτήσει πολύ όλους αυτούς τους μήνες, αλλά δεν έχω βαρεθεί. Αισθάνομαι όπως αυτοί που θα μπορέσουν να ξεκινήσουν τις διακοπές τους μόνο όταν φτάσει η ώρα που αναχωρεί το πλοίο. Δε μπορείς να περιμένεις από το πλοίο να φύγει νωρίτερα, ούτε μπορείς να κανονίσεις πολλά πράγματα όσο περιμένεις. Ή μόνη λογική κίνηση είναι να μην στήνεσαι από το πρωί στην πόρτα με τις βαλίτσες, μέχρι να έρθει το ραδιοταξί σου το απόγευμα.

Το τραμ (τρένο; ) για την ανταπόκριση περιμένει το δικό μας. Δεν το έχω χάσει ποτέ. Όταν αργεί να έρθει το πρώτο, στέλνουν ένα εφεδρικό να μας μαζέψει από το δεύτερο σταθμό. Κινούμαι σε ένα σύννεφο ατμού, η ανάσα μου ξεχωρίζει στον παγωμένο αέρα.  Δίπλα στις γραμμές τρέχουν διάφοροι φανατικοί με το άθλημα. Μπουφάν, σκούφος, γάντια, i-pod… Χιόνι; Ποιο χιόνι; Πίσω τους ακολουθούν οι ιδιοκτήτες σκυλιών και διάφοροι άλλο πρωινοί τύποι. Δεν πήρα ποδήλατο γιατί φοβόμουν τον πάγο, αλλά βλέπω ότι ακόμα και με τα σπορτέξ δε γλιστράω. Στο πρόγραμμα λοιπόν κι αυτό, μαζί με τα μουσεία, τα κάστρα και τη Legoland. Και το κουκλοθέατρο. Σχέδια που δίνουν κάποιο νόημα σε αυτά που κάνω.

Το γνωμικό που ποτέ δεν ακολούθησα είναι “τα λουλούδια ανθίζουν εκεί που βρέθηκαν να φυτρώνουν”. Ή κάπως έτσι. Η ζωή είναι μικρή κι ο κόσμος μεγάλος. Δεν αισθάνομαι ότι το σκάω από κάτι ή ότι κάτι πήγαινε πριν πολύ στραβά. Η αλλαγή κι εγώ είμαστε παλιές γνώριμες, ίσως γιατί κάποια πράγματα παραμένουν βασανιστικά σταθερά. Άλλωστε τα στραβά πάντα καταφέρνουν να χώνονται σε κάποια πτυχή της βαλίτσας μας. Σημασία έχει το ότι εγώ φροντίζω να ξεχειλίζω αυτή τη βαλίτσα με καλοδιπλωμένα και φρεσκοσιδερωμένα τα θετικά, τα ανεξερεύνητα και τα συναρπαστικά. Είναι και η μόνη περίπτωση που βάζω εθελοντικά σίδερο, εδώ που τα λέμε…

Οκέι, δε θα ανοίξω πάλι τον παγκόσμιο χάρτη απόψε. Θα ψάξω στο ίντερνετ πληροφορίες για τα τρία μουσεία που κάνω πως δε βλέπω κάθε πρωί που περνάω από μπροστά τους με το τραμ (τρένο ; )

:(

:(

Αντί να μάθω πως γιορτάζονται τα Χριστούγεννα εδώ, εγώ ουσιαστικά δε θα κάνω καθόλου. Και δε μιλάω για μπουζούκια και σκι και τρελλά ψώνια και οικογενειακές στιγμές και τραπεζώματα και θρησκευτική κατάνυξη. Και στην Ελλάδα τα απέφευγα αυτά (το κατά δύναμιν) .

Η μόνη μου επαφή με το πνεύμα των ημερών είναι οι στολισμένες βιτρίνες που βλέπω από το παράθυρο του τραμ. Τα μόνα έθιμα που έμαθα είναι αυτά που ξετρύπωσα στο ίντερνετ και μια κούπα Gluhwein σε κάποιο χριστουγεννιάτικο παζάρι όπου πήγα σκαστή.

Συνειδητοποιώ ότι θα στερηθώ  την καθιερωμένη μικρή βόλτα στην πόλη τη μέρα της γιορτής, το να βάλω τα τακούνια μου μετά από μήνες, το να κοιμηθώ λίγη ωρίτσα παραπάνω, το να αναρωτηθώ τι σημαίνει το κάθε έθιμο και να διαβάσω για αυτό, το να κατακρίνω τον καταναλωτισμό πίνοντας τον καφέ μου σε κάποιο υπερστολισμένο εμπορικό κέντρο.

Ώρες – ώρες σκέφτομαι πως έχω τόσα πολλά να δω ακόμα που λέω να μείνω και του χρόνου εδώ και να μην την κάνω για Γαλλία.

(Πλάκα κάνω, μη βαράς). (Για τη Γαλλία, φυσικά).

12/12/07

Δεν έχω πάψει να σκέφτομαι σαν τουρίστας.

Συλλαμβάνω όμως τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις τοπικές εφημερίδες και να διαβάζει πια μόνο δυο τρεις online ελληνικές.

Το ραδιόφωνο είναι συντονισμένο στους τοπικούς σταθμούς. Φυσικά και παίζει το Last Christmas!

Η τηλεόραση αγνοείται συστηματικά (μεταγλωττισμένα προγράμματα). 

Συνήθισα να πίνω νερό με ανθρακικό και μη-βιταμινούχους χυμούς μακράς διαρκείας. Συνήθισα να έχω πάντα γάντια και κρέμα χεριών στην τσάντα μου. Συνήθισα να μου απευθύνονται γιαγιούλες στα γερμανικά. Συνήθισα να μη με αφορά πια η κίνηση στην Κατεχάκη και οι άνεμοι στον Πειραιά.

Συνήθισα τις βραδινές εξόδους στις οχτώ, τις θέσεις για ποδήλατα, τα χοντρά πουλόβερ, την πάχνη κάθε πρωί, τις μέρες που πετάμε τα πλαστικά σκουπίδια, τις πάνινες τσάντες που κουβαλάω στο σουπερμάρκετ, τα απορρυπαντικά με οδηγίες στα πολωνέζικα, την έφιππη αστυνομία, τα δρομολόγια του τραμ,  τους δρόμους που μου θύμιζαν videogame.

Η Ελλάδα μου λείπει, αλλά όχι σαν κάτι που άφησα, ούτε σαν κάτι που δεν μπορεί να πορευτεί χωρίς εμένα. Ή εγώ χωρίς αυτό.

Και κυρίως όχι σαν κάτι που πρέπει να μείνει παγωμένο στο χρόνο επειδή έτσι θέλω εγώ να το θυμάμαι.

Μέχρι νεωτέρας, το σπίτι μου είναι εδώ και σκοπεύω να το εκμεταλλευτώ.

Το κείμενο. Fwd: all

Προσέχω πολύ μικρά, καθημερινά πράγματα, το παραδέχομαι, αλλά η μοναδική προηγούμενη εμπειρία μου στο εξωτερικό είχε διάρκεια μιας εβδομάδας σε συγκεκριμένο περιβάλλον και με πλεονέκτημα την άνεση στη γλώσσα.

Μην περιμένεις λοιπόν ποστ για την τοπική αρχιτεκτονική, ας πούμε, γιατί κι αν ήξερα κάποτε πως να σου την περιγράψω, δεν το θυμάμαι πια. Μπορώ όμως να σου πω ποια σπίτια σχεδιάστηκαν με κεραμοσκεπή και ποια ξεπέταξαν δυο κεραμίδια λόγω του νόμου. Μπορώ να σου πω ότι κατάφερα να χαθώ ακόμα και στο Mannheim. Μη ρωτάς πως  είναι δυνατόν να χαθείς στο κέντρο μιας πόλης χτισμένης σε αριθμημένα τετραγωνάκια. Μπορώ να σου πω ότι οι δήμαρχοι του Ladenburg θα είχαν μέσο όρο θητείας στην Ελλάδα 38″. Μπορώ να σου πω ότι είδα την ωραία, πολύβουη Χαϊδελβέργη σε μια πολύ ήσυχη, γκρίζα κι ερημική στιγμή της και σκέφτηκα ότι δε θα ήθελα να ζήσω εκεί. Με τρόμαξε. Η Πάργα το χειμώνα, στο πιο μεσαιωνικό και χωρίς τη θάλασσα.

Κάθε μέρα παρατηρώ το ποτάμι. Έχει καταπιεί το δείκτη για το ύψος του νερού κι έχει εξαφανίσει όλα τα μικρά νησάκια που μπορώ να θυμηθώ. Υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν στην όχθη, που κάνουν ποδήλατο, που βγάζουν βόλτα το σκύλο αλλά κανείς δε φωνάζει “που είναι το κράτος”, γιατί κανείς δε χτίζει (απ΄όσο βλέπω) στο “φιλέτο” που πλημμυρίζει. ‘Ασχετο, αλλά τι βίτσιο είναι αυτό να τρέχει ο κόσμος εφτά η ώρα το πρωί μες στην καταχνιά με σορτς και φανελάκι;

Υπάρχει λόγος που τα θρίλερ γυρίζονται σε γοτθικές εκκλησίες. Τις κοιτάς από τη στάση του τραμ πρωί πρωί και αγριεύεσαι. (ναι, έχω διαβάσει όλα τα λάθος βιβλία και είμαι ευεπηρρέαστη)  ( @  irrelevant: sic )

Ρωτάς τους Γερμανούς  ”Sprechen Sie Englisch?” (Μιλάτε αγγλικά) , σου απαντάνε “ein bischen” (λίγο) . Ψέμα. Όλοι τα μιλάνε μια χαρά. Απλά κομπλάρουν, λες και υπάρχει περίπτωση να τους σταματήσεις στο δρόμο για να αναλύσετε Καντ. Tip από Αυστραλέζα που ήρθε δυο μήνες νωρίτερα από εμένα και ξέρει: δεν τους ρωτάς, επιτίθεσαι κατευθείαν με αγγλικά και τους ρίχνεις στο φιλότιμο.  Μια λεπτομέρεια: στο μπακάλη της γειτονιάς μιλάνε, στο κατάστημα οπτικών δε μιλάνε. Αντίστροφα τα περίμενα, λόγω αντικειμένου.

Λένε ότι από Φρανκφούρτη και κάτω η Γερμανία είναι συντηρητική, καθολική και αυστηρά τουριστική…εχμ…ιστορική ήθελα να πω. Βιομηχανοποιημένη μεν, όχι τόσο όσο η υπόλοιπη χώρα δε. Εγώ έχω παρατηρήσει μόνο τη διαφορά στην προφορά.  Εμ δεν τα μιλάω που δεν τα μιλάω, εμ μου ζητάνε και μιλτς αντί για μιλχ (γάλα), άντε μετά να δικαιολογηθείς στο αφεντικό. Τέλος πάντων. Σαν να μην ξέρεις ελληνικά και να προσγειώνεσαι στην Κρήτη ένα πράγμα.

Σταμάτησα να βγάζω φωτογραφίες με το κινητό, αφ’ενός γιατί έχει κακή ανάλυση και αφ’ετέρου γιατί παρατήρησα ένα γκρουπ τυπικών Γιαπωνέζων στο Ladenburg.

Όταν θα δουλεύω με πλήρες ωράριο και θα έχω πιο πολύ ελεύθερο χρόνο  (έχει νόημα η φράση, αλλά μην το ψάχνεις), θα καθίσω να σκεφτώ όλα αυτά που θέλω να σου πω και να σου περιγράψω, θα τα ξαναδιαβάσω και θα σου τα γράψω σωστά.

Τα υπόλοιπα μετά. ‘Ισως αύριο. Την ξέρεις την κατάσταση με τα ρεπό μου. Προς το παρόν φαντάσου τον τυπικό κιτς χριστουγεννιάτικο στολισμό και το γνωστό τρόπο επένδυσης του δέκατου τρίτου μισθού.

Θα έρθει και το κείμενο…

 Heidelberg,  

 

 Ladenburg,

Mannheim,

 

 Neckar

Δυόμισι μήνες…

Μόλις που αρχίζω να το συνειδητοποιώ.

Σήκωσα το τηλέφωνο μια Παρασκευή και την  Πέμπτη το πρωί προσγειώθηκα στη Φρανκφούρτη. (Χείριστο παράδειγμα προσεχτικού σχεδιασμού και υπολογισμού ρίσκου). 

“Τρεις ώρες από Ελλάδα, τρεις ώρες και προς Ελλάδα, αν χρειαστεί”.

Δε βλέπω τα προβλήματα σαν προβλήματα, αλλά σαν παροδικές συνέπειες μιας ρευστής κατάστασης που μπορώ να διορθώσω με τον καιρό. Δε μπορώ να πω πως πάνε τα πράγματα, γιατί δεν έχω κάνει ακόμα αυτό που ήρθα να κάνω, ώστε να μπορώ να κρίνω αν πέτυχε.

Με λίγα λόγια, δε μετανιώνω.

Το μόνο που θα κέρδιζα αν έμενα  θα ήταν το εισιτήριο της πτήσης και το ταξί για το Ε. Βενιζέλος.  Τη μια στιγμή σκέφτομαι ότι έκανα βλακεία που ήρθα στη Γερμανία χωρίς να μιλάω γερμανικά και την άλλη σκέφτομαι πως και στη Γαλλία να πήγαινα το ίδιο θα ήτανε. Σε καμιά χώρα δεν  περιμένουν εμένα για μάνατζερ της BMW. Το Παρίσι, βέβαια, είναι τέσσερις ώρες με το τρένο, οπότε…

(Κλασσική passer by, μόλις αρχίζω κάτι ονειρεύομαι το επόμενο.)

Υπάρχουν μείον.

Δε μπορώ να κάνω σοβαρή συζήτηση όταν η παρέα δεν ξέρει έστω και λίγα αγγλικά ή γαλλικά.  Ή ελληνικά, εννοείται, αλλά βαριέμαι να μιλάω για ξεπερασμένες τραγουδιάρες των 80’s και για την ορθόδοξη εκκλησία. Στο φαρμακείο ευτυχώς ξέρουν τι είναι το sore throat, αλλά στα οπτικά συνεννοούμαι με νοήματα. Δεν ξέρω πως να ζητήσω το σωστό ψωμί.  Δε βρίσκω το σωστό ψωμί. Τα εισιτήρια παραείναι ακριβά για μια διαδρομή είκοσι λεπτών. Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι 23:00 με όσο πάρει.  Προς το παρόν κάνω baby sitting, δηλαδή αυτό που  δεν αντέχω: να είμαι κλεισμένη στο σπίτι με ένα παιδί και γύρω μου να συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα. 

Με τους γονείς μου, στο τηλέφωνο μιλούσα και πριν στο τηλέφωνο μιλάω και τώρα. Δεν βλέπω διαφορά. Τους στέλνω παραδοσιακά γράμματα με το ταχυδρομείο (δεν ξέρουν ούτε να ανοίγουν τον υπολογιστή) και η μαμά μου στέλνει την ανορθόγραφη απάντηση σε χαρτί από μπλοκ με αρκουδάκια. Τη φοβερίζω με μια υπερβολική περιγραφή του νόμου για τις αποσκευές, ώστε να μην ξημεροβραδιάζεται στα ταχυδρομεία. Ο μπαμπάς είναι τυπικός μπαμπάς, χωρίς συναισθηματισμούς. Απλά κοιμάται δίπλα στο τηλέφωνο   Τώρα με τα κρύα θα την έχει αράξει στον καναπέ με τα βιβλία μου κι εγώ κάθομαι και νομίζω (ελπίζω) πως στεναχωριέται.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας (αδέρφια, σκυλιά, χρυσόψαρα) έκαναν τρελό πάρτυ για την αναχώρησή μου, έμαθα. Έχουν τη μουσική μου, έχουν τα βιβλία μου, δεν έχουν τη γκρίνια μου, σιγά μην τους λείπω κιόλας…

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Ξέρω τα νέα τους, αλλά από μακριά. Δεν είναι το ίδιο. Υπάρχουν πράγματα που λες από το τηλέφωνο και πράγματα που λες πάνω από ένα φλυτζάνι καφέ.  Κι αυτά είναι πάντα τα πιο ουσιαστικά.

Διαβάζω μόνο γερμανικά. Έχω να ανοίξω μυθιστόρημα 77 μέρες.

Τώρα που έχω σύνδεση ίντερνετ, ξανάρχισα κάποιες παλιές συνήθειες (εφημερίδες, ραδιόφωνο) και νιώθω πως έχω και πάλι επαφή με την πραγματικότητα. Ωραία τα λέγκο, αλλά πιο ωραίο να ξέρεις τι γίνεται στον κόσμο την ώρα που σιδερώνεις.

Αλλά τα συν λέω να τα βάλω σε χωριστό ποστ.

Το ξέρω ότι είναι Δευτέρα και σε τσατίζω, αλλά…

@ irrelevant

Καλημέρα.

Η γερμανική γραμματική περιέχεται στη λίστα με τα κινέζικα μαρτύρια. Κάνει κρύο. Γίνονται περίπου δυο εκδηλώσεις τη μέρα σε ακτίνα 40 χιλιομέτρων. Τις χάνω και τις δυο. Έχω να διαβάσω μη εκπαιδευτικό βιβλίο τρεις μήνες. Τα μέρη που πρέπει να επισκεφτώ έχουν γεμίσει δυο τετράδια εκατόφυλλα. Κάνω πράγματα που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια. Έχω κατααγχωθεί. Είμαι καλά, καλύτερα από πέρσι τέτοιον καιρό, αν με εννοείς.

Irrelevant, μάθε ιταλικά, ή ότι άλλο αποφάσισες  όσο λείπω  και φύγε.

Μαθαίνεις να εκτιμάς χαζούλια πράγματα, όπως ένα sudoku στα ελληνικά ή το να ξέρεις τι στο καλό έχει μέσα το κάθε  βιτάμ.  Παρατηρείς ότι κουτσά στραβά όλοι σέβονται τους κανονισμούς της πολεοδομίας. Θυμάσαι κάτι διατηρητέα στην Αθήνα που τα αχρηστεύουν για πολυκαταστήματα και σου ανάβουν τα λαμπάκια. Μετά θυμάσαι κάτι άλλα που έγιναν δημόσιες υπηρεσίες και σκέφτεσαι ότι σου τελείωσαν τα μήλα και το τυρί.

Έχεις χρόνο μόνο για υγιείς προβληματισμούς (λεφτά, χρόνος, λεφτά). Ερωτήσεις του τύπου “Ποια είμαι, από που έρχομαι και που πάω” δε χωράνε. Βέβαια, τις δυο πρώτες δεν τις έκανα και ποτέ, αλλά για την τρίτη σου έχω και απάντηση: έλα ντε!

Σου λείπουν οι φίλοι σου αλλά όχι τα παλιά σας στέκια. Σας φαντάζεσαι σε ένα φοβερό καφέ που ανακάλυψες τυχαία κοντά στο καινούριο σου σπίτι και που ανυπομονείς να τους δείξεις. Εάν τα είκοσι πιο αντιπαθή σου άτομα σε πετύχουν να αγοράζεις τσίχλες και πατατάκια σ’ ένα σοκάκι στην ξένη χώρα, τότε τι να πω, είσαι αδιόρθωτη περίπτωση. 

Το ξέρω ότι αγχώνεσαι για τις αλλαγές όπως κι εγώ. Δηλαδή, εικοσιτρία περίπου λεπτά μετά. 

Στείλε μου email για το που θα βρίσκεσαι

Διάφορα άσχετα

Τελικά κάνει κρύο.

Έχετε δοκιμάσει να συμπληρώσετε αίτηση για δουλειά με τη βοήθεια λεξικού; Έχετε δοκιμάσει να διαβάσετε αγγελίες για εργασία με τη βοήθεια λεξικού και του altavista babelfish; Οχι, ε; Το ‘ξερα πως δεν ήταν σοφή κίνηση.

Δεν είχα που δεν είχα χρόνο για διάβασμα, βρήκα και σύνδεση ίντερνετ και ήρθε κι έδεσε. Η δικαιολογία μου είναι ότι ψάχνω ιστοσελίδες με πρακτικές ασκήσεις για τα άρθρα και τις μετοχές. Στα μπλογκς μπαίνω καταλάθος, ψάχνοντας online λεξικά στο google, αλήθεια λέω!

Απ΄τα τεστ που δείχνουν πως τα πας με τα παιδάκια, αυτό με το ζωντανό, τσαντισμένο χταπόδι που πρέπει να το βάλεις σε ένα αραιό δίχτυ και να μείνουν όλα τα πλοκάμια μέσα, χωρίς να χρησιμοποιήσεις βία, είναι το πιο ρεαλιστικό.

Τελικά το ευρώ έχει μπίιπ όλη την Ευρώπη, ή είναι ιδέα μου; Νόμιζα πως εγώ χάνω το λογαριασμό γιατί έχω συνηθίσει στις τιμές τις Ελλάδας, αλλά και οι ντόπιοι τα έχουν παίξει τελείως με τα σουπερμάρκετ και τέτοια βασικά.

Εταιρία κινητής (ελληνική) με είχε δέκα μέρες στο περίμενε για ένα πρόβλημα στο κινητό (και αφού τουτς πήρα καμιά τετρακοσαριά φορές) και μου τηλεφώνησε μια βδομάδα μετα την αποκατάσταση να με ενημερώσει για… την αποκατάσταση!

Καφές ελληνικός (ή τούρκικος, όπως σας βολεύει) φτιαγμένος στο μπρίκι και όχι ξεπεταγμένος στη μηχανή, κοστίζει 1.90 ευρώ με θέα σε κάτι σαν το Λευκό Πύργο στο πιο καλοδιατηρημένο. Πόσο είπαμε ότι κοστίζει ένας της μηχανής στη μέση της Κατεχάκη; Τριάμισι; Τέσσερα;

Κάτι ακόμη: αν ποτέ μοιάσω στο είδος του Έλληνα μετανάστη με τη χοντρή χρυσή καδένα και τον τεράστιο χρυσό σταυρό (στο γυναικείο ανάλογο, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ), που μένει δίπλα σε παγκοσμίως γνωστά αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία, αλλά δεν έχει διανοηθεί ποτέ να τα επισκεφτεί μέσα σε είκοσι χρόνια, γιατί άμα δεν είναι ελληνικά είναι βλακείες (βάλτε μόνοι σας τη γνωστή κατάλληλη λέξη), που είναι φουλ ρατσιστής με τους Γερμανούς αλλά περισσότερο με τους άλλους ξένους μετανάστες, που παρανομεί (πχ στο πάρκιν) για να αποδείξει ότι  είναι Ελληνάρας και που οδηγεί απλήρωτη μερσεντές,  μπορείτε να με πυροβολήσετε.

19/11/07

‘Οτι θα ερχόταν ο καιρός που θα έβρισκα παραμελημένα βιβλία κάτω από τα πουλόβερ, αντί για ξεχασμένα πουλόβερ κάτω από τα βιβλία, δεν το περίμενα…

update

Τίνος ιδέα ήταν να έρθω να μείνω σε χώρα της οποίας δε μιλάω τη γλώσσα; Δική μου; Α, οκέι.

Για να είμαι ειλικρινής δεν το έχω μετανιώσει ακόμα. Από την Αθήνα θα έφευγα έτσι κι αλλιώς και προσπαθούσα να βρω δουλειά στην ελληνική επαρχία. Αχαχαχα! Και μετά μετανάστευσα. Δεν έχει «γιατί» και «με ποιο σκεπτικό» και «πάνω σε ποια βάση» και «με τι προοπτικές». Κλασσική passer by, κάνω ένα σχέδιο και μετά ακολουθώ πιστά το αμέσως μεθεπόμενο.

Αντί για ένα σωρό γαλλόφωνες και αγγλόφωνες χώρες λοιπόν, εγώ επέλεξα τη Γερμανία.

Διαπίστωση πρώτη: η περιοχή που μου είχαν περιγράψει ως βιομηχανική είναι μεν βιομηχανική αλλά όχι σε στυλ Πτολεμαϊδας ή Ασπρόπυργου, ας πούμε. Εχει καλοδιατηρημένα κάστρα, καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά σπίτια και έχει και δέντρα! Πολλά δέντρα! Μετά την Αθήνα και ειδικά μετά το φετινό χάλι με τις φωτιές, εγώ αισθάνομαι ότι είμαι στον παράδεισο κι ας ξεφυτρώνει και καμιά καμινάδα στη μέση του πουθενά σαν το κέρατο.

Διαπίστωση δεύτερη: δεν κάνει τρομερό κρύο (ακόμα). Mου έχουν υποσχεθεί όμως ότι σε λίγο καιρό καμιά κρέμα χεριών δε θα είναι αρκετή κι ότι η ομίχλη τύπου θρίλερ που έχει κάθε πρωί στο ποτάμι is not the real thing.

Διαπίστωση τρίτη: πρέπει να μάθω γερμανικά asap, γιατί αλλιώς … Συμπλήρωσα τις πρώτες εκατό ώρες εντατικών μαθημάτων και μου έδωσαν ένα χαρτί που πιστοποιεί ότι δεν καταλαβαίνω γρι απ’ όσα μου λένε αλλά καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέλθω.

Δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν κάνω τουρισμό. Είμαι σαν το παιδάκι: «Κοίτα, ένας κανονικός ποδηλατόδρομος!» «Κοίτα, το λεωφορείο είναι στην ώρα του!» «Κοίτα, ένα κάστρο αγκρέμιστο!» «Κοίτα, βρήκα τη μάρκα του σαμπουάν μου!» κι άλλα τέτοια ώριμα.

Οι μεταφορικές και τα κούριερ είναι ξεδιάντροποι κλέφτες. Τα ΕΛΤΑ επίσης. Δυο περιουσίες για να μεταφέρουν το φτερό της πεταλούδας. Δέκα μέρες για να παραδοθεί αλληλογραφία στην Ελλάδα (τρεις μέρες για να παραδοθεί από εκεί εδώ). Δεν έχω ίντερνετ. Σχολές έχουμε, κολυμβητήριο έχουμε, ενα ρημαδοϊντερνετ καφέ δεν έχουμε.

Από την Ελλάδα μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι, ένας οποιοσδήποτε φούρνος με τυρόπιτες και ζεστό ψωμί, η μεγάλη κούπα μου του καφέ, τα dvd μου και τα βιβλία μου.

Just to let you know

Sorry gia ta greeklish, alla grafo apo internet cafe kai den exei ellinika to pliktrologio.

Den eixa pei oti tha fygo? E, efyga…

Pou, pos, giati… Otan tha exo ena normal PC kai mia normal syndesi, esto kia dial up.

An exete kanei i an kanete sxolia de tah mporo na apantiso, sorry.  Na pernate kala.

Oi ektos internet filoi tha exete nea mou tilefonika kai me to paradosiako snail mail asap

Ta leme

Η πραγματικότητα των πολιτικών και η πραγματική πραγματικότητα

Τους λένε οι ίματζ μέικερς τους να πάνε κοντά στις πυρκαγιές κι αυτοί κάθονται και τους ακούνε!

Μα ποιος θέλει να βλέπει φάτσες πολιτικών και λοιπών αρριβιστών την ώρα που καίγεται ο τόπος;

Οχι τίποτα άλλο, αλλά απασχολούν και κόσμο που θα μπορούσε να προσφέρει από πιο χρήσιμα πόστα.

Άσε πια όλους αυτούς τους γλοιώδεις τοπικούς κομματαρχαίους που τους ακολουθούν σαν τα σκυλάκια και μου θυμίζουν τον Σταρένιο στις παλιές ταινίες… 

Ασε και τους (λέμε τώρα) καλλιτέχνες και τους λοιπούς (λέμε τώρα) σοφούς που τρέχουν να βγάλουν τα μούτρα τους live στην τηλεόραση και δεν τολμούν να πουν κακιά κουβέντα για τους  άρχοντες του τόπου, αν δεν υπάρχει προσωπική σκοπιμότητα. Αν άκουγαν και τι κοτσάνες λένε…

Οι μόνοι που ικανοποιούνται από τέτοιες παρουσίες, είναι κάτι ένοχοι που χτίσανε πάνω σε ρέματα και μέσα στα δάση και μόλις φτάσει η ώρα της “πληρωμής”, φωνάζουν “που είναι το Κράτος”. (Εκεί ακριβώς που το άφησες δωροδοκημένο την τελευταία φορά, άνθρωπέ μου, εκεί ακριβώς).

Παρένθεση:

Θα ήθελα η πλειοψηφία των τηλεοπτικών παρουσιαστών να κατέβει στη Γη ή τουλάχιστον να μην ακούγεται σαν ντουμπλαρισμένη σαπουνόπερα και να αφήσει  τους ανταποκριτές της να μας ενημερώσουν για το τι συμβαίνει στο χώρο που κάνουν ρεπορτάζ. Όσους θυμούνται πως γίνεται, δηλαδή. Αλλά φοβάμαι ότι αυτό είναι άλλο ένα από τα πράγματα που δε θα δω σε αυτήν τη ζωή.

Τέλος παρένθεσης.

Δεν έχω δει πολιτικό να πλησιάζει περισσότερο απ’όσο είναι ασφαλές και συγχρόνως ωραίο στην κάμερα.  Αφού λοιπόν δεν πρόκειται να πιάσουν καμιά μάνικα ή να προσπαθήσουν να βοηθήσουν, με όποιον τρόπο τους υποδειχθεί, δε μας αδειάζουν τη γωνιά λέω εγώ;

Ή μήπως οι βαρυσήμαντες δηλώσεις τους θα φέρουν πίσω τα δάση και τους νεκρούς;

θα γεμίσει ο τόπος σιχαμερά ενσταντανέ με σκονισμένους υποψηφίους που χτυπούν με κλαδιά θάμνους σχεδόν σβησμένους πια, ενώ κάποιος επαγγελματίας παρακολουθεί διακριτικά μήπως και πεταχτεί στ’ αλήθεια καμιά σπίθα και αρπάξει η γραβάτα ή καταστραφεί η γόβα των ψηφοθήρων μας.

Δεν είναι πιο λογικό να κρατάμε ελεύθερους τους βασικούς δρόμους, ώστε να μπορούν να εκκενωθούν οι περιοχές, αντί να τους πνίγουμε με αυτοκίνητα και πούλμαν των πολιτευτών και των παρατρεχάμενών τους; Δεν είναι πιο λογικό να αποφεύγονται  τα έξοδα μεταφοράς, διαμονής και σίτισης κάποιων που δεν προσφέρουν τίποτα στην περιοχή και τα χρήματα αυτά να δίνονται κατευθείαν για την περίθαλψη και τη στέγαση όσων το έχουν πραγματικά ανάγκη;

Δεν είναι πιο λογικό οι αξιωματικοί των διαφόρων Σωμάτων και οι συντονιστές των εθελοντών να ασχολούνται με τις πυρκαγιές καθεαυτές και με το πως θα στήσουν καλύτερα τις πυροσβεστικές επιχειρήσεις, αντί να ποζάρουν από κάμερα σε κάμερα ή να δίνουν αναφορά σε κυβερνώντες ή wannabe κυβερνώντες, όλων των αποχρώσεων, οι οποίοι ούτε σκοπεύουν, ούτε ξέρουν πως να βοηθήσουν;

Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι βέβαια, που ξέρουν από διαχείριση κρίσεων ό,τι έχουν δει σε εξομοιωτή (κι άμα), μπορούν να παραμείνουν στο γραφείο τους.  Με το αιρκοντίσιον σε μια λογική θερμοκασία, εννοείται.

Έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται σε ισχυρογνώμονες πολίτες να πλησιάζουν τη φωτιά, όση κι αν είναι η καλή τους διάθεση, γιατί καταλήγουν να δυσκολεύουν τους επαγγελματίες, αντί να τους βοηθούν. Οσο τεμπέλης και μλκς και να ‘ναι  ο εκπαιδευμένος, κάτι ξέρει παραπάνω όταν λέει “μην πάς από κει θα σε πετύχει καμιά αναζωπύρωση”.

Εδώ δε μετράει το ποιος είναι ο πιο μάγκας και ο πιο έξυπνος ή ποιανού το κόμμα είναι το καλύτερο και το ομορφότερο. Μετράει να σβήσουν οι γαμοφωτιές πριν απομείνουν μόνο ψάρια και φύκια σ’αυτή τη χώρα.

Και κάτι ακόμη:

Ο διορισμός δεν είναι το παν στη ζωή.

Πιο πολύ κι από τους πολιτικούς, τα έχω βάλει με όσους πουλάνε την ψήφο τους για να διορίσουν τα παιδιά τους. Τα “χώνουνε” λοιπόν σε μια θεσούλα τα παιδιά, χωρίς καμία κλίση προς το επάγγελμα, χωρίς τα τυπικά προσόντα και ξέροντας ότι δε θα λάβουν ποτέ την τυπική εκπαίδευση και τον τυπικό εξοπλισμό, τα “βολεύουνε” σε λιμενικά, αστυνομίες, αγροφυλακές, πυροσβεστικές και πάει λέγοντας, μέχρι που έρχεται η ώρα να δουλέψουν στη θέση που διορίστηκαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΥΓ. Δε θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους  που δεν εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους παρά μόνο όταν είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν οι ίδιοι, τους ανθρώπους που χαζεύουν τη φωτιά στο μπαλκόνι τους με πίτσες και μπύρες ώσπου να είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν, τους ανθρώπους που πέφτουν να καούν (ή να πνιγούν, ανάλογα το μήνα) μαζί με τα υπάρχοντά τους και παίρνουν στο λαιμό τους και όποιον πάει να τους σώσει και τους ανθρώπους που συνεχίζουν να πάνε διακοπές στα καμμένα, σα να μη συνέβη τίποτα.

Στοκ για τις διακοπές

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα…

Φοράω μεγάλο καπέλο, σκούρα γυαλιά ηλίου, ψηλό γιακά.

Μπαίνω σε ένα ήσυχο, μικρό, συνοικιακό βιβλιοπωλείο, πολύ μακριά από τις περιοχές που έχω φοιτήσει, κατοικήσει ή εργαστεί.

Διαλέγω δυο λεπτές ποιητικές συλλογές κι ανάμεσά τους, με τις ράχες στραμμένες προς τα μέσα, στοιβάζω τα κομμάτια που ήρθα να αγοράσω.

Πληρώνω μετρητά κι εξαφανίζομαι μέσα στο πολύβουο πλήθος, κουβαλώντας τα δακτυλοδεικτούμενα βιβλία.

Πως να ομολογήσω ότι διαβάζω έργα που έγραψαν μπλόγκερς ή που οι συγγραφείς τους ξέπεσαν σε αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι του ίντερνετ;

Αν με πιέσουν, θα πω ότι αγόρασα Γκράχαμ Γκριν, που τα ‘χουν ξαναδεί και τα ‘χουν συνηθίσει…

Χεχεχε  

(smiley καταχθόνιου χαμόγελου)

19/8/07

Έχω κόψει τις ειδήσεις εδώ και χρόνια, έχω κόψει πια και τις περισσότερες εφημερίδες…

Τώρα με τις εκλογές θα πρέπει να κόψω και τα μπλογκς για λίγες εβδομάδες, ώστε να φτάσω σωστά ενημερωμένη μπροστά στην κάλπη.

(Να συνεχίσω να διαβάζω ξένο Τύπο ή να τον κόψω κι αυτόν;  )

11/8/07

Η “πλήρης ζωή” έχει διαφορετική έννοια για τον κάθε άνθρωπο.

Διαφορετικά “πρέπει”, διαφορετικά “θέλω”, διαφορετικά όνειρα, διαφορετικά οδόσημα, σελιδοδείκτες σε διαφορετικά σημεία.

Δεν υπάρχει άσπρο- μαύρο σ’αυτά τα πράγματα.

Ευτυχώς.

Οπότε, όσοι το κατανοούν, αναζητούν το δικό τους ορισμό του πλήρους κι όσοι δεν το κατανοούν παιδεύονται να εφαρμόσουν  τους ορισμούς άλλων.

Είναι καλύτερα να δίνεις τη λάθος ερμηνεία και να ξαναπροσπαθείς, παρά να ζήσεις τη λάθος “πλήρη ζωή”  και μάλιστα εν γνώσει σου.

Κι όπως έχω ξαναπεί, δε θέλω να είμαι υπερωκεάνειο. 

Ωκεανογραφικό θέλω να ‘μαι.

8/8/07

Δεν έχω αλλάξει.

Απλά τα πράγματα που αρνιόσασταν να δείτε βαρέθηκαν να σας γνέφουν κι άρχισαν να σας πετάνε μολύβια και μαξιλάρια μπας και τα προσέξετε.

Έπιασε.

Και τώρα που βεβαιωθήκατε πως μιλάω σοβαρά, πως πάντα μιλούσα σοβαρά, πάμε πάλι από την αρχή…

Όνειρα

Αν έφευγα μόνιμα από την Αθήνα, το μόνο που δε θα έβρισκα τοπικά είναι το adsl, το οποίο δεν είναι και καμιά σοβαρή καταστροφή εδώ που τα λέμε.

Για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει το λεωφορείο.

Πάλι;

Πάλι Τσαγκαροδευτέρα; Την περασμένη βδομάδα δεν ήτανε; Κάθε βδομάδα αυτή τη δουλειά θα έχουμε;

Αντε πια!!!

Αυτήν την εικόνα θα τη βάλω ταπετσαρία να έχω κάτι ευχάριστο να κοιτάω στο γραφείο…

29/7/07

 Όταν η ζωή τα φέρνει αλλιώς, δεν καταπιέζω τον εαυτό μου να πει:

“Κέρδισα αυτό που είχα στόχο να κερδίσω και θα το κάνω  εγώ να μοιάζει μ’αυτό που ήθελα, γιατί αφού το βρήκα μισοτιμής στις εκπτώσεις της πραγματικότητας και άρεσε και στους πάντες,  πρέπει να είναι το σωστό!”

Αναγνωρίζω ότι κάτι πάει στραβά και λέω:

“Δεν έκανα αυτό που είχα στόχο να κάνω και  αυτό που πήρα δεν είναι αυτό που ήθελα, αλλά θα το κάνω εγώ να μοιάζει μέχρι να ξαναπροσπαθήσω για το αυθεντικό. Η ζωή δεν τελειώνει στην τετάρτη δημοτικού και δέχομαι να μπαίνω μόνο σε κουτάκια που έφτιαξα εγώ για μένα. Κι ας είναι τα πιο άτεχνα. Τουλάχιστον είναι στο νούμερό μου.”

28/7/07

Μόνο εμένα με τσατίζει το καλοκαίρι και η ζέστη του;

Νεοαποκτηθέν πρόβλημα κατόπιν ενασχολήσεως με το ίντερνετ

Επειδή έχω πια συνηθίσει τα φόρουμ και τα μπλογκς, όπου κατά 95% μπορείς να σχολιάσεις και έχεις και απάντηση στην αντίρρησή σου, μου φαίνεται εξωπραγματικό που όταν παίρνω εφημερίδες και περιοδικά και θέλω να πω τη γνώμη μου για κάποιο άρθρο τους, δε βρίσκω ούτε καν το email επικοινωνίας κάποιων συγκεκριμένων αρθρογράφων.

Καταλαβαίνω ότι η φύση των δυο μέσων είναι διαφορετική, ότι η αποστολή τους είναι επίσης διαφορετική και ότι το κείμενο των εντύπων είναι το τελικό προϊόν και δεν το χειριζόμαστε όπως ένα ανανεώσιμο ποστ.

Αλλά απορώ: ούτε καν την περιέργεια να μάθουν τι αντιδράσεις προκαλεί το άρθρο τους πέρα από το στενό επαγγελματικό τους κύκλο δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι;

Επόμενος σταθμός

Στις προηγούμενες ζωές μου πρέπει να ήμουνα βράχος, δέντρο, τείχος, πυραμίδα, πολυκατοικία… κάτι τελείως ακούνητο τελοσπάντων. Δεν εξηγείται αλλιώς η τωρινή.

Στατιστικά στις επόμενες θα είμαι βάζο που πέφτει, νερό που κυλάει, άμμος που παρασύρεται, άνεμος που δε μένει πουθενά;

15/7/07

Είναι πολύ αστείο.

Τολμάς να λες στους γονείς σου ένα σωρό συνταρακτικά πράγματα (χρεωκόπησα, παντρεύομαι περιπλανώμενο σαξοφωνίστα, θα κάνω μαύρο παιδί, έβαλα βόμβα στο μετρό) ενώ πρέπει μηχανεύεσαι χίλιους σωσίβιους τρόπους να ξεστομίσεις απλές φρασούλες όπως:  δεν έρχομαι για διακοπές, δε δίνω ΑΣΕΠ,  ξαναμετακομίζω, ξαναπαραιτήθηκα.

14/7/07

Ο μόνος που μπορεί να κρίνει τι είναι σωστό για μας, είναι ο χρόνος.

12.413 μέρες ως τη σύνταξη

Έχετε καλέσει την εταιρεία ΤΑΚΑΝΕΙΟΛΑ-ΚΑΙΣΥΜΦΕΡΕΙ. ΟΕ

Για το σέρβις, πατήστε το 1

Για τις πωλήσεις, πατήστε το 2

Για το λογιστήριο, πατήστε το 3

Για τη διεύθυνση, πατήστε το 4

Εαν έχετε ξανακαλέσει τις τελευταίες 24 ώρες για το ίδιο θέμα, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει αλλά θέλετε να ξαναρωτήσετε, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι το παράλογο αίτημά σας είναι χρονοβόρο, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει πως οι γραμμές του τμήματος που θέλετε είναι απασχολημένες, μην παίρνετε τη Δ/ση, θα είναι απασχολημένες για πολύ περισσότερο. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι γραμμές του τμήματος που θέλετε είναι απασχολημένες όλη μέρα, μην τις απασχολείτε κι εσείς. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι θα προγραμματίσουμε επίσκεψη μόλις υπάρξει διαθέσιμος συνεργάτης, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι θα προγραμματίσουμε επίσκεψη μόλις υπάρξει διαθέσιμο ανταλλακτικό, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν δεν έχετε παραλάβει ανταλλακτικό, προφανώς δεν το εχουμε παραλάβει ούτε κι εμείς. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν μας έχουν καλέσει τρεις συνεργάτες σας, για το ίδιο θέμα, τις τελευταίες τέσσερις ώρες, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι συνεργάτες μας βρίσκονται σε πελάτη εκτός πόλεως, η Δ/ση δε μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό σήμερα. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι συνεργάτες μας βρίσκονται σε πελάτη, δε θα τον αφήσουν για σας. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν ζητήσατε να σας επισκεφτούν οι συνεργάτες μας αλλά δε δεχτήκατε καμιά από τις ώρες που σας πρότειναν, τότε προφανώς τους στείλαμε σε κάποιον που δέχτηκε. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν ζητήσατε προϊόν με ειδικά χαρακτηριστικά, δεν θα το παραλάβετε πριν τροποποιηθεί ή κατασκευαστεί εκ νέου. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν έχετε στείλει πάνω από δυο φαξ και δε σας έχουμε απαντήσει, το αίτημά σας παραμένει στάσιμο επειδή η Δ/ση μας απασχολεί με τα φαξ και τα τηλεφωνήματά σας. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν θέλετε ν’ αλλάξετε μια μεγάλη παραγγελία την οποία πιέσατε να λάβετε άμεσα, την έχουμε ήδη στείλει. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν είστε συνάδελφος με λογικό αίτημα, καλέστε το εσωτερικό ή φωνάξτε.

Εάν είστε συνάδελφος με παράλογο αίτημα, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν είστε κατοικίδιο που πάτησε καταλάθος τα πλήκτρα, κάντε ό,τι θέλετε, προφανώς σας έχουν παρατήσει στο διαμέρισμα.

Εάν δεν ανήκετε στις πρώτες τέσσερις κατηγορίες και επιμένετε να μιλήσετε με κάποιον εκπρόσωπό μας, μάλλον είστε από αυτούς που ζαλίζουν τη Δ/ση για να επιβεβαιωθούν, οπότε πατήστε το 4.

Εάν είστε ακόμη στη γραμμή και δεν ανήκετε στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες, παρακαλούμε λάβετε υπ’όψιν ότι πιθανόν να μας καθυστερείτε από τη διεκπεραίωση του δικού σας αιτήματος και αφήστε μας να εργαστούμε.

Έχετε καλέσει την εταιρεία ΤΑΚΑΝΕΙΟΛΑ-ΚΑΙΣΥΜΦΕΡΕΙ. ΟΕ

Για το σέρβις, πατήστε “

30/6/07

Όσοι έχουμε μια ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα, ξέρουμε και για τα προβλήματα μεταξύ Δασικής, Πυροσβεστικής και Αγροφυλακής και για τα κακοσυντηρημένα οχήματα και για τις περιοχές που χρήζουν προστασίας και δεν την έχουν.  Το πρόβλημα δεν προέρχεται από το Κράτος, γιατί απλά το Κράτος βρίσκεται πολύ μακριά, Μίζας και Ψήφου γωνία, στο δήμο Αρπαχτής. Το πρόβλημα και οι αντιδράσεις προέρχονται από μας τους ίδιους, που κλαίμε για τα ελαφάκια αλλά τα ξεχνάμε στο γραφείο του αρχιτέκτονα ή στο υπερλούξ ξενοδοχείο που κάνουμε τις διακοπές μας. Ή όταν το δάσος γίνεται χαμηλή βλάστηση που μας εξυπηρετεί στη βοσκή και αφήνει και χώρο για δυο ρίζες ελιές και μερικά ενοικιαζόμενα δίπλα στην παραλία. Ή που αδιαφορούμε για φωτιές που δε βρίσκουν το δρόμο τους στα δελτία των οχτώ.

Η ενημέρωση, όπως την εννοώ εγώ, δεν περιλαμβάνει πολιτικάντικες κορώνες ενεργών ή wannabe κυβερνητών, ούτε τα κλάματα των καταπατητών που βλέπουν την παράνομη βιλίτσα τους να καίγεται. Συγκινητική η οικογένεια που έχασε το βιός της και απέμεινε με ό,τι χωράει στο πορτ-μπαγκάζ μιας Καγιέν, αλλά ας μην έχτιζε παράνομα, σόρι κι όλας.

Αδιαφορώ για τις ”αυθόρμητες”  δηλώσεις των πολιτικών και των τσιρακιών τους, όλων των παρατάξεων, σχετικά με τις φωτιές που καίνε τη μισή Ελλάδα.  Δεν τους έμαθα σήμερα  τους πολιτικούς και τους υπευθύνους των διαφόρων Οργανισμών και Σωμάτων. Ούτε και περιμένω ουσιαστική βοήθεια από αυτούς.

Να ‘ναι καλά οι επαγγελματίες που μας προστατεύουν και οι εκπαιδευμένοι, έμπειροι εθελοντές που παλεύουν μαζί τους στην πρώτη γραμμή (σε όλα τα θέματα, όχι μόνο στις φωτιές).   Στους εθελοντές που ευγνωμονώ δε συμπεριλαμβάνονται οι ξεροκέφαλοι, αυτοκτονικοί τύποι που θέλουν  να περάσουν τα μπλόκα απλά και μόνο από περιέργεια ή για να τραβήξουν βίντεο, ούτε αυτοί που βλέπουν το σπίτι τους να καίγεται, έχουν χάσει την ψυχραιμία τους  και θα προκαλέσουν περισσότερα προβλήματα απ΄όσα θα λύσουν.

Δε με νοιάζει τι  λέει ο κάθε κομματάρχης. Να μάθω τι έγινε και τι μπορώ να κάνω  γι’αυτό θέλω. Όχι συμβουλές του συρμού, αλλά επιστημονικά πορίσματα και λύσεις ελεγμένες εμπειρικά.

‘Ενα ρεπορτάζ που να με πληροφορεί για τις φωτιές συγκεκριμένα (έκταση, μέτωπα, συνέπειες, κατάσταση, μέτρα, προτάσεις κλπ που δεν προέρχονται από πολιτικούς) υπάρχει; Τα γεγονότα, απλά και καθαρά, μπορεί να μου τα δώσει κάποιος; Μια εκπομπή που να μην με πρήζει με τους αργόσχολους της Βουλής και αυτούς που θέλουν να πάρουν τη θέση τους, υπάρχει;

Για τη φυσική καταστροφή ίσως σχολιάσω αν καταφέρω να γράψω δυο γραμμές χωρίς βρισίδια.

update 11/7/07

Να, αυτό το άρθρο , ας πούμε, γιατί χαραμίζει οχτώ από τις δεκαεννιά παραγράφους του για δηλώσεις;

(Τυχαία η επιλογή του in.gr)

25/6/07

(Απ΄το να κάνω copy -paste το σχόλιο εδώ κι εκεί… )

.

Η διαφορά του ανώνυμου και του επώνυμου στα μπλογκ, είναι όπως και στην εκτός μπλογκ ζωή. Η πλειοψηφία είμαστε “ανώνυμοι”.  Χρησιμοποιούμε το όνομά μας στην τράπεζα, αλλά στο βενζινάδικο όχι.  Αν πω το όνομά μου στην κυρία στα εισιτήρια του μετρό, θα μου πει “Μπράβο, χάρηκα, ο επόμενος παρακαλώ”. Αν περνάω κάθε μέρα και λέω “καλημέρα”, θα με αναγνωρίζει, θα θυμάται και κάνα δυο πράγματα για μένα, με την επιλεκτική μνήμη εκείνου που δουλεύει σε πέρασμα κι αυτό είναι όλο.  Αν περάσει η πιο πρόσφατη μις Κάτω Κληματαρίτσας, η κυρία όχι απλά θα την αναγνωρίσει, αλλά θα ξέρει και τι γαλάκτωμα πατουσών χρησιμοποιεί η μις και ποιον τρώει για πρωινό. (Οχι, δε λείπει λέξη).

Αν περνάω από την ίδια στάση για καιρό, μπορεί να γνωριστώ με την υπάλληλο και να πούμε και ονόματα, αλλά δεν πρόκειται και να σταθώ να το φωνάξω και στους υπόλοιπους στην ουρά για τα εισιτήρια. Δεν τους αφορά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω υπόσταση, ούτε ότι δεν κουβαλάω δίπλωμα και ταυτότητα με το ονοματεπώνυμό μου.

Το αληθινό όνομα εξυπηρετεί αυτούς που είναι ήδη γνωστοί, ξεκίνησαν ψευδώνυμα αλλά θέλουν την επωνυμία τους πίσω, αυτούς που ξεκίνησαν μπλογκ για να γίνουν γνωστοί (καλλιτέχνες κλπ) , αυτούς που τους προέκυψε αναγνωρισιμότητα και θέλουν να τη χαρούν, αυτούς που είχαν ήδη εκτεθεί δημοσίως και δεν τους έκανε ούτε κρύο ούτε ζέστη κι αυτούς που λειτουργούν με τη λογική επαγγελματικού εντύπου “τόσα φύλλα φύγανε σήμερα”.

Και μερικούς άλλους που ούτε καν υποψιάζομαι, φυσικά.

Πολλοί θέλουμε να παραμείνουμε ανώνυμοι.

Θέλουμε να ψωνίζουμε, να αλλάζουμε δουλειά, να ταξιδεύουμε, να τσακωνόμαστε, να περπατάμε, να φιλιόμαστε, να αρρωσταίνουμε, να πασαλειβόμαστε,  να σκουντουφλάμε, να χορεύουμε και γενικά να ζούμε χωρίς να μας κυνηγάνε οι παπαράτσι και οι κάμερες.  Άμα μας δει ο γείτονας ή η θεία Ευλαμπία, μισή ντροπή δική τους και μισή δική μας.

Περίπου ίδια νοοτροπία κουβαλάμε και στα μπλογκ μας.

Δε γράφω ελεύθερα ως ανώνυμη, γιατί κάποια πράγματα αξίζει να τα λες επώνυμα κι άμα τα πω εδώ μέσα είτε χάνουν το νόημά τους είτε είναι σαν να βάζω φαρδιά πλατιά την υπογραφή μου από κάτω, τόσες φορές που τα έχω πει σε εκτός μπλογκ περίσταση.

Γράφω πράγματα που όποιος με ξέρει και δε γνωρίζει για το μπλογκ μπορεί να τα συνδυάσει. Για ποια ανωνυμία μιλάμε;

Οι μόνοι γνωστοί μου που εκπλήσσονται είναι αυτοί που αποφεύγουν μαζί μου κάποια θέματα συζήτησης.  Οι υπόλοιποι όχι απλά τα ‘χουν ξανακούσει αλλά τα έχουν εμπλουτίσει κι όλας. (Nαι, εμπλουτίσει το λέμε, κόφ’ το εσύ )

Στο μπλογκ μου δεν μπορώ να παρουσιάσω κάτι που δεν είμαι. Κι άμα γράψω ότι είμαι στους γιατρούς χωρίς σύνορα, βουλευτής επικρατείας ή ανορεξική πρωταγωνίστρια στο Χόλιγουντ, θα το διαβάσουν οι προ μπλογκ άνθρωποί μου( που φυσικά και τους έχω δώσει το λινκ, τι λέμε τώρα!) κι όταν βρεθούμε θα με ταράξουν στο δούλεμα. Και στο βρισίδι. Κυρίως. Και τους ντρέπομαι πολύ σε κάτι τέτοια.

‘Ασε που είμαι και ψωνάρα και πιστεύω ότι δε χρειάζεται να εφεύρω κάτι για μένα, αφού διαθέτω ένα σωρό.

Ακόμα κι αν ζωγράφιζα τη νέα Γκουέρνικα (ήρεμα με τις ντομάτες), αν έγραφα τον νέο Αμλετ (κι άλλες ντομάτες), αν συνέθετα τη νέα Ενάτη (σφαλιάρες από το κοινό) ή γινόμουνα η νέα Χέιγουορθ (το κοινό τα μαζεύει και την κάνει με ελαφρά), πάλι ψευδώνυμο θα χρησιμοποιούσα. Και μάλιστα όχι το νικ του μπλογκ αλλά κάτι αγνωστότερο.  Όχι για να κρυφτώ, αλλά για να κλέψω. Γνώμες. Αν έδινα το όνομά μου, ελάχιστοι θα έκριναν αυτό που τους παρουσιάζω κι όλοι θα έκριναν εμένα. Έτσι και στο μπλογκ.

Το νικ προστατεύει εμένα από τη βαρεμάρα και τους άλλους από το να ψειρίζουν τα γραπτά μου ψάχνοντας να βρουν μέσα σ’αυτά την άποψή μου για τον εαυτό τους.

ΣουΚου

Θα έπρεπε να είμαι εδώ… 

αλλά είμαι εδώ…

 

Ακόμα Ιούνιος;

Μετακομίζω το λάπτοπ από τραπέζι σε κρεβάτι κι από πάτωμα σε καναπέ, μαγείρεψα σοβαρό βραδινό (φέτα μαρμελάδα) ακούω σοβαρή μουσική (Ροζ Πάνθηρα σε loop), διαβάζω σοβαρό βιβλίο (13η νύχτα, Γκόρντον), λέω να δω σοβαρή ταινία σε dvd (Το Κεντρί , ’70s )  - τηλεόραση δεν παίζει- κι είναι επιτέλους Παρασκευή και εγώ Αθήνα με τον καύσωνα και θα ‘θελα να μουν διακοπές κάπου που να μη βλέπω μπροστά μου με χανγκόβερ και παρεό την  πόλη που νόμισα ότι άφηνα πίσω μου στο λιμάνι του Πειραιά και στο ΚΤΕΛ του Κηφισού κι όταν θα γυρίζα να μη μετρούσα μέρες σαν το βαρυποινίτη μέχρι την επόμενη άδεια και να ‘χα μάθει να παίρνω λίγο λιγότερο πάνω μου τα στραβά όλου του κόσμου και  ένα κούρεμα να αρκούσε να τα σβήσει και να με νοιάζουν μόνο τα “πρέποντα” και να μην αποζητούσα το βιβλίο μου, τη μουσική μου και τις ταινίες μου, παρά ν’ αγόραζα μπλουζάκια και να γινόμουν αυτό που γράφει στην ετικέτα έξω από το κουτάκι μου, γιατί πολύ στενάχωρα είναι εδώ κι άλλο κουτάκι δε βλέπω τριγύρω για να μετακομίσω.  Και μετά θα με στεναχωρούσα απίστευτα και θα με ήθελα πίσω.

22/6/07

 

Εάν το αγνοήσουν κι αυτό, τότε τι να πω…  

20/6/07

Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει στη ζωή του και πως και να μη μπορεί τίποτα να τον “ξεστρατίσει”;

Άμα δηλώσω ποτέ κάτι τέτοιο, παρακαλώ να με συνεφέρετε.

Μετακομίζω!

Πως χαρακτηρίζετε τους γείτονες που γυρνάνε δώδεκα παρά  νύχτα Κυριακής από σαββατοκύριακο εκτός Αθηνών κι επειδή βρήκαν το μπαλκόνι τους λερωμένο αρχίζουν και βρίζουν ουρλιάζοντας τους γείτονες και ο ένας τον άλλον, ξυπνάνε όλες τις διπλανές πολυκατοικίες, λες και θα δε υπάρξει ξημέρωμα, φωνάζουν σ’αυτόν που λέρωσε να ‘ρθει να δει τι καταστροφή τους έκανε (σκόνη από υλικά οικοδομής ήταν,  πιστέψτε με) , βγαίνει και ο γείτονας και ουρλιάζει “δεν το ΄κανα εγώ”  κι αντί να φωνάξει αστυνομία κάποιος από μας που δουλεύουμε πρωί και θέλουμε να κοιμηθούμε, φέραν και περιπολικό να “καταγράψει το συμβάν” μην και φυσήξει και καθαρίσει το μπαλκόνι και χάσουμε το στυγνό εγκληματία από τα χέρια μας;

Εγώ δεν τους χαρακτήρισα τόσο κομψά.

Αν υποψιαστώ ότι θα βάλουν και λάστιχο να πλύνουν, θα τσιρίξω!

ΥΓ. Έπρεπε να βγω την ώρα που ήταν η αστυνομία να παραπονεθώ για διατάραξη κοινής ησυχίας, αλλά έχε χάρη που ήταν το μαλλί τζίβα και το μάτι σαν του δράκουλα τα χάραματα.

ΥΓ2. Οι συγκεκριμένοι, είναι υπότροποι, κάνουν φασαρία κάθε φορά που είναι ώρα κοινής ησυχίας, σαν full time job το έχουν δει.

17/6/07

Βρε μπας και μας συνηθίζουν στο να κυκλοφορούμε από δω στο περίπτερο με τζιπ κι άλλα τέτοια τερατένια αυτοκίνητα επειδή το κλίμα θα * μπιπ* πιο γρήγορα απ’ οτι υπολογίζουμε και θα χρειαστούμε λίαν συντόμως 4Χ4?

Βρε μπας και το κάνουν για το καλό μας;

Γιατί άμα γίνει ο Μαραθώνας έρημος,  ρέμα η Αττική οδός και παγετός η Πάρνηθα να μας δω πως θα κυκλοφορήσουμε με τα smartάκια και τα αεροδυναμικά κουκλιά μας.

Plan B

Τα πιο δύσκολα σχέδια, με την πιο απογοητευτική αποτυχία, είναι τα βραχυπρόθεσμα.

Τα μακροπρόθεσμα, όταν έρθει η ώρα τους, ούτε που τα θυμάσαι πια.

15/6/07

Παρασκευή.

13/6/07

Ίσως η πραγματικότητα να είναι πεζή.

Ίσως να ΄μαι σαν τα φεριμπότ Ρίου-Αντιρρίου δίπλα στη νέα γέφυρα. Ισως το μόνο που μένει, είναι να κρίνουν πως το σκαρί μου αντέχει ακόμη για κανένα βοηθητικό δρομολόγιο στη γραμμή Ηγουμενίτσα – Κέρκυρα.  Εστω και τρέμοντας και κροταλίζοντας δίπλα στα high speed.

Στα όνειρά μου,  πάντως, δεν είμαι υπερωκεάνιο.

Ωκεανογραφικό είμαι.

11/6/07

“A ship in port is safe, but that’s not what ships are built for.” 

(Grace Murray Hopper)

.

.

… and I’m in port.

10/6/07

 @ Ελ

Θέλω οι άνθρωποι που εκτιμώ  να προχωρούν, να χαμογελούν, να λάμπουν, να ανθίζουν.

Και χαίρομαι που ήμουν εκεί για να το δω να συμβαίνει σε σένα.
 

Μόνο χαρές.

3/6/07

Αν άξιζε που άλλαξα τρείς δουλειές σε τρεις μήνες; Που άφησα την “καλή δουλίτσα” μου για το άγνωστο; Που τραβάω τα λινά και τα μάλλινα στην καινούρια;

Χμμμ, για να δούμε… Ξανάρχισα να κατεβαίνω πέντε στάσεις πιο πριν, να κανονίζω ξαφνικές εξόδους,  να σκιτσάρω ανθρωπάκια στο σημειωματάριο. Ξαναπλησίασα τη βιβλιοθήκη που είχα να αγγίξω μήνες, τελείωσα μισό βιβλίο μέσα στο σαββατοκύριακο. Ξαναψωνίζω περίεργες κούπες και διακοσμητικά, θυμάμαι την κρέμα χεριών, θυμάμαι να τηλεφωνήσω σε συγγενείς, ξυπνάω πάλι τις Κυριακές για εφημερίδα.

Απάντηση: Όου, γιές!

1/6/07

Τώρα; Κατόπιν εορτής, σαν συγχωροχάρτι; Όχι.

Πολεμιστές στον κόσμο του κίντερ-έκπληξη.

Γυρνάω αργά.

Προσπερνώ βιαστικά τα περίπτερα για να μην αγοράσω παγωτό.  Θυμάμαι ένα λογαριασμό που λήγει και κάνω μια στάση στο ταχυδρομείο του Συντάγματος. Τσεκάρω την ημερομηνία για τις δόσεις. Προλαβαίνω ακόμη. Κουραστική μέρα, κουραστική ζέστη, κουραστική πολυκοσμία στο αστικό, που πάντα αργεί και στο συρμό, που πάντα φεύγει νωρίτερα. Τα πόδια σέρνονται, η τσάντα βαραίνει διπλά, τα ακουστικά γλιστράνε συνεχώς από τα αυτιά μου. Το πρωί θυμήθηκα να μη βάλω τακούνια. Δεν αντέχω να μη γυρίσω σπίτι, δεν αντέχω και να γυρίσω. Η Σκόνη θα τρώει ξαναζεσταμένο το χτεσινό  μεσημεριανό μου μπροστά στον υπολογιστή και τα Πιατικά θα έχουν φέρει τους κολλητούς τους από τα γύρω εστιατόρια να παίξουνε “σάλτσες”.

Μικρά προβλήματα, που όμως όλα μαζί σου ρουφάνε την ενέργεια και σε αφήνουν με ένα βαρύ κι ασήκωτο σώμα, που οφείλεις να  πλύνεις, να  ταϊσεις  και να το σωριάσεις στο κρεβάτι.

Ύπνος. Πρωινό ξύπνημα. Τρελή δουλειά. Διεκπεραιωτικές κινήσεις από το αστικό στο μαξιλάρι. Ψώνια, καφές, ξεσκονόπανο, λογαριασμοί, δόσεις, οικογένεια, φίλοι. ‘Υπνος. Πρωινό ξύπνημα.

Και στο ενδιάμεσο λίγες θεραπευτικές τύψεις.

Στεναχωριέμαι για τα φτωχά παιδάκια, τα κυνηγημένα τιγράκια, τα ξεθεμελιωμένα σπίτια.  Μπορεί να κλάψω και λιγάκι στην πολυθρόνα μου, με την εφημερίδα στα γόνατα.

Όλα τα θύματα έχουν πρόσωπο. Για λίγο.

Ο Αλεξ είχε πρόσωπο για λίγο. Το ίδιο και η Μάντλιν. Και η Αμαλία. Και ένα κάποιο παιδάκι που μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι αγαπούσε τα παζλ και όχι ότι το φορτηγό το έκανε να μοιάζει το ίδιο με κομματάκια για συναρμολόγηση. Πρόσωπο είχαν και όσοι γλίτωσαν από σεισμό και πέθαναν γιατί δεν είχαν που να μείνουν μετά. Αυτοί που γλίτωσαν από πόλεμο και πνίγηκαν στα ειρηνικά νερά μιας πολιτισμένης, αφιλόξενης δύναμης. Αυτοί που στο δρόμο για τη δουλειά συνειδητοποίησαν οτι ξέσπασε πόλεμος. Αυτοί που έτρωγαν αμέριμνοι το μολυσμένο φαγητό τους. Που υποδέχτηκαν μ’ένα φιλί τον άνθρωπό τους στο αεροδρόμιο. Τον επιβάτη από την πτήση SARS-Αθήνα με ενδιάμεση στάση το H5N1.

Στο τέλος της μέρας, το μόνο πρόσωπο που αναγνωρίζω είναι αυτό το νυσταγμένο στον καθρέφτη, που θέλει να ξεκουραστεί.

‘Υπνος. Πρωινό ξύπνημα.

Στο τραπεζάκι, δυο τρία βιβλία που δεν έχω κούραγιο να διαβάσω.
Από το μαξιλάρι μου κοιτάω τον παραστολισμένο σελιδοδείκτη του ενός: λεπτό ξυλάκι του παγωτού, με ένα τυπωμένο καρτελάκι να κρέμεται από την κορυφή. Με εμπαίζει;

“Και μη επαναπαύεσαι που στη ζωή σου
περιωρισμένη, τακτοποιημένη και πεζή
τέτοια θεαματικά και φοβερά δεν έχει.”

(Κ.Καβάφης)

Παιχνίδι

Το υπό κατασκευή point and click παιχνίδι που θα απευθυνόταν σε αρχάριους μαθητές γαλλικών,  χάθηκε μαζί με το σκληρό μου δίσκο το Πάσχα.

Αυτό εδώ (που το σώζω κάθε τρεις και λίγο σε cd) αφορά τις 100 πιο απλές συνήθειες που μπορούμε να αποκτήσουμε ώστε να προστατεύουμε το περιβάλλον χωρίς να αλλάξουμε ριζικά την καθημερινότητά μας.

Προς το παρόν είμαι στις εφτά…   :/

(Ναι, φυσικά και το φτιάχνω με έτοιμο, εύχρηστο software, σιγά μην ήξερα να το γράψω από την αρχή)

Χαρτόδετο

Στο μυαλό μου υπάρχει ο διαχωρισμός των βιβλίων σε   “χάσιμο χρόνου” και “αξιόλογα”, αλλά όχι με κριτήριο “κουλτουριάρικο”.

Πολλές φορές σκέφτομαι πως μάλλον η πολιτική και κοινωνική συγκυρία δημιούργησε  το “αριστούργημα”  παρά ο συγγραφέας του. Ανατολικοί εκθειάζονται στη Δύση, Δυτικοί στην Ανατολή και πάει λέγοντας.

Καλογραμμένο είναι το προσεγμένο εκφραστικά, αυτό από το οποίο δε χρειάζεται τελικά να αφαιρεθεί το ένα τέταρτο των σελίδων. Ενδιαφέρον είναι αυτό στο οποίο ο συγγραφέας αφιέρωσε αρκετή ενέργεια και πολύτιμο χρόνο. Βαρετό είναι αυτό που προσπαθεί να πουληθεί μιλώντας για πράγματα που αγνοεί σε κοινό που δεν ενδιαφέρεται να μάθει.

Το βιβλίο πρέπει είτε να μου μαθαίνει κάτι που δεν ξέρω είτε να εμβαθύνει σε κάτι που ξέρω αλλά δε μπορώ να αναπτύξω με επάρκεια.  Ή, ακόμη, να αγγίζει μια χορδή που δεν υποψιαζόμουν ότι υπάρχει και να με κάνει να σκεφτώ και να αναθεωρήσω. Και κυρίως, να με πείσει να δεχτώ  αυτή τη χορδή και να μην την αγνοήσω.

Από αυτή την άποψη  καταλαβαίνω γιατί κάποιοι  “διανοούμενοι” και οι “ποιοτικοί” που δεν έχουν εργαστεί σε θέση κατώτερη του γενικού διευθυντού ενθουσιάζονται με όποιο βιβλίο περιέχει κοινωνικά μηνύματα τύπου Μπαλζάκ, Κάφκα, Κούντερα και Ανατόλ Φρανς.

Μου είναι όμως δύσκολο να δεχτώ ότι η “Δίκη” του Κάφκα είναι τόσο πολύ ανώτερη πια από κάτι καλογραμένα πολιτικά θρίλερ της σειράς που αγοράζουμε στα ΚΤΕΛ. Να μην ξεχάσω και διάφορα βαρύγδουπα ιστορικοφιλοσοφικά γραμμένα από καθηγητές που βαριούνται να εκδόσουν κάποιο σύγγραμμα της προκοπής και κλωθογυρίζουν μια θεωρία μέχρι τελικής πτώσεως (της θεωρίας).

Απ’ τα χέρια μου έχουν περάσει κάμποσοι “σοβαροί” συγγραφείς. Ομολογώ όμως ότι τα βιβλία που με ταρακούνησαν και που, αν υπήρχε μέσα μου μαχητής, θα τον είχαν στείλει στις απεργίες ή στην Κένυα, ήταν κατά πολύ “φτηνότερα” του Ουγκώ και του Στάινμπεκ.

Αναρωτιέμαι: αν έδινα σε κάτι “διανοουμενίζοντες” φοιτητές και μερικούς εξίσου “διανοουμενίζοντες” ημιμαθείς ένα προσεγμένο μπελ επιστημονικής φαντασίας και τους έλεγα ότι είναι, ας πούμε, Όργουελ, θα το καταλάβαιναν;

 Ή θα το εκθείαζαν με τα ανέμπνευστα τσιτάτα που έμαθαν στα  “εναλλακτικά” στέκια τους;
 

20/5/07

Όταν λέω ότι δε μου φτάνει το Σαββατοκύριακο, μου λέτε ότι γκρινιάζω.

Αφού δε μου φτάνει, τι να κάνω;

Περί blogme.gr

Απ΄τη στιγμή που το πρόβλημα παραμένει συνδεδεμένο με τον Λιακόπουλο, το Funel Blog, το ίντερνετ γενικά και αόριστα και παρουσιάζεται σαν θέμα που αφορά κυρίως τα μπλογκς και τους μπλόγκερς, δε νομίζω ότι θα βρεθεί αξιοπρεπής  λύση.

Επειδή εμείς κινούμαστε στο χώρο της “μπλογκόσφαιρας” και του ίντερνετ και γνωρίζουμε έστω δυο βασικά πράγματα περί υπολογιστών και περί μπλογκοκοκκορομαχιών, ξεχνάμε ότι αυτή η εξοικείωση δε χαρακτηρίζει όλους όσους θα ασχοληθούν με τη γνωστή δίκη και τους οποίους καλούμαστε να πάρουμε με το μέρος μας.

Μπορεί το θέμα να βρίσκει μεγάλη απήχηση στον κόσμο των μπλόγκερς, ο κόσμος όμως στον οποίο κρίνεται  ο Τσιπρόπουλος είναι “εκεί έξω” κι αποτελείται από ανθρώπους που αγνοούν εντελώς όχι απλά τα τεχνικά θέματα, τα ονόματα ή τις περσόνες των εμπλεκομένων, αλλά και το πως λειτουργεί το άσχημο μηχάνημα που πιάνει χώρο στο παιδικό δωμάτιο (ή στη γραμματεία).

Αυτούς τους θυμηθήκαμε; Υπάρχουν για μας; Προσπαθήσαμε καθόλου να τους προσεγγίσουμε (και να τους δραστηριοποιήσουμε) ή είμαστε όντως τόσο απορροφημένοι στο μπλογκοσύμπαν μας όσο μας καταμαρτυρούν;

Αν δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω, δείτε  εδώ κι εδώ.

…

…

Fairytale Gone Bad lyrics

17 Μαϊου

Ήρθαν καλεσμένες,  με κομψό γλυκό σε κουτί με κορδελάκια.

Μερικές κουβαλήσανε λίστες με τα  πράγματα που πρέπει να κάνω  και τις στερεώσαν με το φθαρμένο μαγνητάκι του road runner στο ψυγείο μου.  Δίπλα στον  υπολογιστή κόλλησαν ποστ-ιτ με τους στόχους μου.  Στον καθρέφτη του μπάνιου γράψαν με το θαλασσινό γκρι μολύβι των ματιών τα σχέδια μου.  Οι αγαπημένες καρτ-ποστάλ στον πίνακα φελλού καλύφθηκαν από τα πενταετή πλάνα που οφείλω να ακολουθήσω.

Λίγες, οι χαμογελαστές, έφεραν από ένα πακέτο λευκές Α4, άγραφα ποστ-ιτ, κενά cd, κηρομπογιές και χρωματιστά στυλό-μαρκαδοράκια, από εκείνα τα αδιάβροχα που μ΄αρέσουν. “Να ‘σαι υγιής να τα γεμίσεις”, γράφει το καρτελάκι.

Άφησαν τις τσάντες  τους, σκόρπισαν στο καθιστικό, μουρμούρισαν στα χρυσόψαρα… Ελάχιστες ξέρουν πως να βολευτούν σε σπίτι χωρίς επώνυμο coffee table και σκαλιστά φλιτζάνια του τσαγιού.

Αυτές οι ελάχιστες, οι  αληθινές, απλώθηκαν στους καναπέδες,  φτιάξαν μόνες τον καφέ τους στηριγμένες στο τραπέζι της κουζίνας όσην ώρα προσπαθούσα να πείσω τα ζυμαρικά να συνεργαστούν, διάλεξαν σταθμούς (κι ακούμε τους ίδιους),  πηγαινόφεραν νερό στο δίσκο για κείνες που φέρθηκαν κυρίες στο σαλόνι, φυλλομέτρησαν τα καινούρια μου βιβλία, δοκίμασαν τα μανό και χασκογέλασαν μαζί μου όταν πασαλείφτηκα με τα σαπουνόνερα στην κουζίνα.

Οι άλλες, οι ευγενικές, δεν ήθελαν να ενοχλούν, δεν ήθελαν να επέμβουν.  Βοηθούν μόνο όταν τους ζητηθεί και μόνο όταν σιγουρευτούν ότι δεν θίγεται κάποιο ’δόγμα’ κοινωνικό. Είναι καλές, ειλικρινείς και φιλικές, απλά κινούνται μόνο μέσα στα πλαίσια του σωστού και του πρέποντος. Αγαπούν, αλλά  με την καρδιά που τους παραχωρήθηκε: εκπαιδευμένη και σαφής.

Η κουβέντα στο σαλόνι έχει ανάψει. Σβήνω τα περίσσια φώτα, στρώνω τα -φριχτά- μαλλιά μου και χαμογελώ.

Οι Ευχές των Γενεθλίων είναι μαζεμένες γύρω από την τούρτα με τα τριάντα ένα κεράκια.

Φαλτσάρουν λίγο και τραγουδούν η καθεμιά το τραγούδι εκείνου που την έστειλε, αλλά χαίρονται πολύ που είναι εδώ απόψε και τις αγαπώ γι’αυτό.

Σιγοντάρω εκείνες που τραγουδούν το δικό μου τραγούδι και μου εύχομαι χρόνια μου πολλά, υγιή, γεμάτα δίψα για ζωή και  περιθώριο για θράσος στις ‘δύσκολες’ επιλογές.

Νέα χρονιά, ίδια έμπνευση

Στις μαμάδες

Άλλη μια διεθνής “μέρα των κάτι”: γιορτάζουμε τη Μητέρα σαν φορέα ζωής. Είναι ιερή γιατί μας έφερε στον κόσμο και μας προστάτεψε μέχρι να μπορέσουμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα και να καταφέρουμε να πιούμε γάλα με το ποτήρι.   Είναι η αιτία που είμαστε ζωντανοί, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ή κακή μας προέκυψε η ζωή μας. Της χρωστάμε.  Αλλά δεν της ανήκουμε.

Η μητρότητα δεν αναιρεί τα ελαττώματα μιας γυναίκας.  Μια μητέρα μπορεί να είναι είτε καλή είτε  κακή,  είτε ηθική  είτε ανήθικη, είτε αδιάφορη είτε  στοργική, να γλυκαίνει αλλά και να πικραίνει, να υπερβάλλει και στην αγάπη και στην δυσαρέσκειά της.  Κάποιες μάνες θα σκότωναν για το παιδί τους, άλλες θα έβλαπταν ή θα σκότωναν το παιδί τους για τα βίτσια ή τα πλούτη τους. Κάποιες έκαναν παιδιά για να τα αγαπούν, άλλες για να αγαπηθούν – ή να τις εκτιμήσουν.

Το παιδί μοιάζει λίγο με το εργόχειρο: παίρνεις ένα κομμάτι ύφασμα και κάνεις θαύματα πάνω του. Βελονιά τη βελονιά το γεμίζεις σχέδια και χρώματα, μέχρι να φτιαχτεί ένα αριστούργημα. Αυτό το διακοσμημένο ύφασμα  πρέπει να σκεφτείς πολύ που θα το τοποθετήσεις : δεν το αχρηστεύεις για να στολίσεις το πλυντήριο, ούτε το αναιρείς στρώνοντάς το πάνω σ΄ένα πλουμιστό  τραπέζι.

Τα παιδιά δεν είναι προς επίδειξη. Μπορεί να τα έπλασες, αλλά η ψυχή τους είναι δική τους. Τα ‘θέλω’ και οι στεναχώριες τους δε μπορούν να γίνουν δικά σου,  παρά μόνο από αντανάκλαση. Τα παιδιά σου δεν είναι εσύ, είναι ο εαυτός τους.  Δεν είναι η προέκτασή σου, δεν είναι τα ανεκπλήρωτα όνειρά σου, δεν είναι τα σκαλιά της κοινωνικής σου ανέλιξης. Κυνήγα το δικό τους το σεβασμό, όχι των συγγενών σου.

Είναι κομμάτια από αυτό που θα μπορούσες να ‘σαι, από αυτό που είσαι, από αυτά που βιώνουν, από αυτά που βλέπουν και ακούν.  Ανήκουν στην οικογένεια, στην τάξη του σχολείου, σ’ενα μοναχικό τους όνειρο , σε μια φιλοδοξία. Μπορεί να έχουν το χρώμα των ματιών σου, αλλά στο βλέμμα διαφέρετε. Ζουν σε διαφορετική διάσταση κι αυτό δεν πρέπει να τους το στερήσεις.

Χρειάζονται όλες σου τις εμπειρίες, όλη σου τη βοήθεια και όσες συμβουλές μπορείς να σκεφτείς, αλλά δε χρειάζονται την παρακολούθησή σου.  Πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν λάθη, αλλιώς θα γίνουν άνθρωποι κενοί. Δεν είναι κτήμα σου, είναι παιδιά σου. Σου χρωστάνε μεν τη ζωή τους, αλλά υποτίθεται πως τους την έδωσες  για να κάνουν κάτι μ’ αυτήν, όχι για να γίνουν ο καθρέφτης της δικής σου – ή αυτής που δεν έζησες. Έχε δική σου ζωή. Κι αυτά θα ευτυχήσουν κι εσύ θα ευτυχείς και δε θα μετανιώνεις.

Ακου τα παιδιά σου, άκου τους φόβους τους. Προστάτεψέ τα, σε χρειάζονται. Στήριξε τα όνειρά τους. Μπορεί να κάνουν λάθος, αλλά μπορεί, ως νέα γενιά, να διακρίνουν κάτι που εσύ δε βλέπεις. Πες τους τί σκέφτεσαι για το άλλο τους μισό, αλλά μη διαλύεις ζευγάρια, δεν είναι δικό σου το κρεβάτι. Πες τους τη γνώμη σου για το επάγγελμά τους, αλλά μην τα κάνεις να ακολουθήσουν μια αξιοσέβαστη καριέρα που απεχθάνονται. Μην τους δίνείς παραπάνω ώθηση απ’ όσο πρέπει, γιατί θα τσακιστούν. Και θα φταις μόνο εσύ.

Είναι ωραίο να νιώθεις ότι τα παιδιά σου σε χρειάζονται, ότι είσαι η βάση τους, ο σύμβουλος και η κάλυψή τους.

Και  είναι απαίσιο να μεγαλώνεις παιδιά ανίκανα να σταθούν στα πόδια τους.

Α bird does not sing because it has an answer. It sings because it has a song.

Αυτά ως προς την ερώτηση:

“γιατί διατηρούν μπλογκς οι άνθρωποι που δεν έχουν  κάτι ιδιαίτερο, πρωτάκουστο και καλογραμμένο να παραθέσουν”;

Ταξίδια στο χρόνο

Πρέπει επειγόντως να ξαναγραφτούν  η μέρα που ξόδεψα τα πρώτα λεφτά για βιβλίο, η μέρα που αποφάσισα πως δε μ’ αρέσει να κλωτσάω γατάκια, η μέρα που είπα πως θα πληρώνω τις επιλογές μου για να τις έχω, η μέρα που διάβασα την πρώτη μου ξένη εφημερίδα, η μέρα που προτίμησα το Reservoir Dogs από τον Κύκλο των χαμένων ποιητών, η μέρα που σκεφτόμουν το παιδί στο φανάρι κι όχι το αμάξι που καθάριζε, η μέρα που διάλεξα να ταξιδεύω και όχι να κάνω διακοπές, η μέρα που τη σπατάλησα για να χτίσω τα όρια μου και μετά  σκόρπισα κλειδιά εδώ κι εκεί, η μέρα που ξεστόμισα τι δε θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω – στα λάθος αυτιά, η μέρα που άρχισε να με νοιάζει για πράγματα που δε μπορώ να αλλάξω,  ημέρα που αποφάσισα να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου μ’ όλα τα άσχετα  και η μέρα που τα συνειδητοποίησα αυτά και μου άρεσαν.

Βλέπω τι έχει γίνει και δεν παραδειγματίζομαι,  αντιλαμβάνομαι που οδηγεί και το αγνοώ.

Κάποιος να γυρίσει το χρόνο πίσω και να με επαναπρογραμματίσει, γιατί εγώ δύσκολα θα διαλέξω να το κάνω.

Ανάποδα

Εντάξει, ο γιαλός είναι αποδεδειγμένα ίσιος, εντάξει, όλοι αρμενίζουν με βάση το γιαλό και κανείς δε διαμαρτύρεται…

αλλά και πως να διαμαρτυρηθούν, βρε παιδιά, απ’ τη στιγμή που ακολούθησαν την πορεία τόσο πιστά που τους έριξε η φουρτούνα στα βράχια  και δεν έμεινε όχι ράδιο αλλά ούτε παγκάκι όρθιο ;

Επιτρέψτε μου λοιπόν να αρμενίζω στραβά, όταν το ζητάνε ο καιρός και τα ρεύματα.

Κλεμμένο

5/5/07

Μα τι στο καλό, δεν υπάρχουν γαλλόφωνοι μπλόγκερς που να γράφουν κάτι πέρα από τις (συγκεκριμένες) εκλογές,  τα ερωτικά τους,  και διαφημιστικά για εταιρείες φυσικών καλλυντικών;¨

Έχω ανοίξει εκατό λίστες και αποτέλεσμα μηδέν.

3/5/07

Εχουν βάλει μπλε σηματάκι – κατάλληλο για τα καλλιστεία των ανορεξικών “μις σιλικόνη 2007″ και μετά αναρωτιούνται γιατί γεμίζουν τα νοσοκομεία με υποσιτισμένα κοριτσάκια;

2/5/07

Δηλαδή τώρα με τους νέους νόμους για τα ποτά και τα τσιγάρα,  σουπερμάρκετ θα πηγαίνουν μόνο οι γονείς;

Πάει το  “Ξεκόλλα από τα μικιμάους  και πετάξου  να πάρεις μερικές μπύρες μέχρι να βάλω εγώ σκούπα και να απλώσω τα ρούχα”;

Που ήταν αυτοί οι νόμοι όταν ήμουνα ανήλικη ρε γμτ;

1/5/07

Μετά από πολλά καταστροφικά πειράματα με τη database και αμέτρητα εγκατέστησε-σβήσε  προγράμματα που είτε δεν τα σήκωνε το yahoo webhosting είτε δεν τα έβγαζα πέρα μαζί τους εγώ,  το εξερευνητικό ταξίδι στον πλανήτη μας  και τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν πάνω του ξεκινάει    –>    εδώ.

(Απομένει μόνο να πληκτρολογήσω το περιεχόμενο από καμιά δεκαριά σημειωματάρια που σέρνονται αναξιοποίητα  και να φτιάξω ένα αξιοπρεπέστερο logo… )

28/4/07

Μπορεί να μη σκοπεύουμε να γίνουμε χορτοφάγοι, αλλά οι διαταραχές του οικοσυστήματος αφορούν κι εμάς. Το θέμα δεν είναι αν θα εκλείψει η τίγρη, η φάλαινα, το πάντα  ή το δελφίνι, αλλά το τι θα επισύρει η εξαφάνισή τους: αχταρμά στην τροφική αλυσίδα. Τουλάχιστον.

Λιγάκι απίθανο να καταργηθούν το ψάρεμα και το κυνήγι ως δραστηριότητες λόγω μιας ψήφου. Θα τεθούν όμως όρια, οι έλεγχοι θα είναι πραγματικοί και τα μέτρα θα εφαρμόζονται αυστηρότερα. Αυτό μας συμφέρει πολύ γιατί δίνει παράταση ζωής στον κόσμο όπως τον έχουμε συνηθίσει. Αν δε θέλουμε να το κάνουμε για τις φάλαινες, ας το κάνουμε για τον τρόπο ζωής μας. Έστω.

Πιστεύουμε ότι το κυνήγι των φαλαινών είναι τόσο ζωτικό θέμα για μας όσο ένα γκράφιτι στη Ν. Υόρκη και δε σκεφτόμαστε με τι μούτρα θα ζητήσουμε την ψήφο των άλλων χωρών όταν θα κινδυνεύουμε να στερηθούμε τις τσιπούρες μας στην ψαροταβέρνα ή τα αγαπημένα μας ζυμαρικά με τόνο λόγω της περαιτέρω καταστροφής του οικοσυστήματος και της υπεραλιείας. 

Κάντε κάτι  εδώ κι εδώ.

25/4/07

Μη με ξυπνάς απ΄τις έξι

ξυπνητήρι κακό….

 

?!

?!

Το ότι άνοιξα το fortune cookie από το ντελίβερι κινέζικο και δεν υπήρχε καν το χαρτάκι μέσα, εγώ τώρα πως  να το πάρω;

Τόσο χάλια ήταν αυτή η πρόβλεψη πια;

Κοίτα να δεις που θα αρχίσω να παρακολουθώ και τα fortune cookies τώρα!

17/4/07

Λόγω σοβαρού κατασκευαστικού λάθους, αντί για ένας άνθρωπος με εφτά ζωές, καταλήξαμε εφτά άνθρωποι σε μια.

Μιλάμε για πολύ στριμωξίδι.

Ασε με να κάνω λάθη

Το έχω αυτό το δικαίωμα.

Ζωή μου είναι, εργασία μου είναι, λεφτά μου είναι, σπίτι μου είναι. Παιδιά, σκυλιά δεν εξαρτώνται από μένα, για να ανησυχείς μην πέσουν μαζί μου.

Λατρεύω το παρελθόν, αλλά δε θα ΄θελα να ζήσω εκεί. Υπάρχει ζωή εκτός συμβατικού γάμου, υπάρχει καριέρα εκτός δημοσίου, υπάρχουν ενδιαφέροντα εκτός πλεξίματος, υπάρχει ένας μαγικός κόσμος έξω και πέρα από την τηλεόραση και το στεγνωτήριο.

Εγώ είμαι ο άνθρωπος που πρέπει να κρατάω ευτυχισμένο, γιατί δίπλα σε μένα πορεύομαι και παρέα με μένα θα πεθάνω.

Κανείς καλοθελητής και καμιά καλοθελήτρα δε θα μου υποδείξει σε ποιους και με ποιο τελετουργικό θα χαριστούν ο κόπος, η δουλειά, τα χρήματα, τα ταλέντα, οι συνήθειες, ο σεβασμός, το γέλιο, η αγκαλιά μου,  η αγάπη μου, η ζωή μου η ίδια. 

Είναι δώρα που δεν προορίζονται για κανέναν εξ ορισμού. Μόνο εγώ και ό,τι ονομάζουμε Τύχη θα καθορίσουμε τον αποδέκτη και την ημερομηνία λήξεως.

Τα “ πρέπει” των άλλων είναι σχοινιά γερά και άσπαστα.  Η στιγμή που κάποιος δικός σου άνθρωπος νιώθει τόσο κουρασμένος κι αποκαρδιωμένος, που σκέφτεται πως δεν υπάρχει λόγος να μην αφεθεί να τον ακινητοποιήσουν, είναι στιγμή τρομαχτική.

Κι όμως, εσύ, τη λαχταράς  και την προετοιμάζεις!

12/4/07

 

Λοιπόν;

Μεγάλο Σάββατο

Επί της ουσίας
……………….

Κανονικά θα βάζαμε τα καλά μας για την Ανάσταση, αλλά λείπει ένα κουμπί και δεν κάνει να το ράψουμε γιατί ειναι αργία. Τα υπόλοιπα ρούχα δεν κάνουν για απόψε και αυτά που κάνουν είναι ασιδέρωτα ή άπλυτα. Σίγουρα θα τσακωθούμε γιατί εχτές που έπρεπε να βάλουμε πλυντήριο ήταν αργία σοβαρή και δε βάλαμε. Με ζόρια και με κλάματα θα διορθώσουμε όπως όπως κάτι για να το φορέσουμε και τη γκρίνια που θα ακολουθήσει όλο το σαββατοκύριακο θα τη φορτώσουμε στο ότι μας ανάγκασαν να ράψουμε ενώ είναι αργία και η αμαρτία αυτή μας έφερε γκαντεμιά.

Θα μαγειρέψουμε απίστευτες ποσότητες απο πράγματα που δεν τρώμε ή που δεν πετυχαίνουμε (αφού πειραματιζόμαστε με τη συνταγή τελευταία στιγμή), γιατί το έχουμε έθιμο κι αν δεν τα μαγειρέψουμε θα είναι γκαντεμιά. Μετά θα τα πετάξουμε, γιατί δεν ψοφήσαμε εμείς στην κούραση για να τα φάνε οι ξένοι.

Στην εκκλησία θα πάμε με το σόι μας, γιατί είμαστε δεμένη οικογένεια, μην κοιτάς που η θεία είναι μια “μπιπ” και ο θείος μας έφαγε τις ελιές και το οικόπεδο και η κόρη τους δε λέει να παντρευτεί και ποιος θα την πάρει, δηλαδή, και ο γιός τους είναι μαμόθρεφτο και ακόμα τον ταϊζουνε οι γονείς στην ηλικία του και η πεθερά είναι στρίγγλα και μας βάζει φιτιλιές και τσακωνόμαστε… αλλά δε λέμε τέτοια άγιες μερες, κολάστηκα… Δεμένοι είμαστε, σας λέω και να τώρα, τσατίστηκα και μου κόπηκε η αλυσίδα με το σταυρό που φοράω πάνω από την αλυσίδα με τον αστερισμό. Αχ, δεν πάνε τα σκουλαρίκια σκέτα και πως θα εμφανιστώ τώρα στην Ανάσταση λες και δεν έχουμε να φάμε.

Αν καταφέρουμε να ετοιμαστούμε έγκαιρα θα ξεκινήσουμε για την εκκλησία, αλλά θα ανακαλύψουμε ότι δεν είχαμε συνεννοηθεί σωστά για τα αυτοκίνητα και δε χωράμε και αφού καυγαδίσουμε θα κάνουμε δυο δρομολόγια. Όσοι μείνουν πίσω θα γκρινιάζουν ότι χάσανε τη μισή λειτουργία, που είναι κι όλη η ουσία του Πάσχα και τσάμπα νηστεύανε, ούτε στην Εκκλησία δεν πήγανε έγκαιρα κλπ. Όσοι φτάσουν πρώτοι θα γκρινιάζουν ότι ξεροσταλιάσανε να περιμένουν για να μπουν όλοι μαζί μέσα να προσκυνήσουν σαν οικογένεια.

Τελικά δε θα μπει κανείς, γιατί γίνεται το αδιαχώρητο κι αν είχαμε έρθει νωρίτερα θα προλαβαίναμε αλλά μας φάγανε τα κομμένα κουμπιά πασχαλιάτικα, λες και δεν είχαμε ρούχα να βάλουμε. Θα περιμένουμε όλοι μαζί έξω λοιπόν, όπως ήταν γραφτό να γίνει εξαρχής. Λαμπάδα θα έχουμε από τα Τζάμπο, με παιχνίδια. Δεν παίρνουμε στο δρόμο γιατί τις πουλάνε Πακιστανοί κι εμείς δε δίνουμε τα λεφτά μας στους Πακιστανούς αλλά στους φτωχούς.

Θα θέλαμε να ρίξουμε από ένα εικοσάρικο στο δίσκο για το καλό, αλλά μετά θα πέσει καυγάς. Οπότε, όποιος τολμάει το ρίχνει κρυφά για να είναι ευλογημένος και αν προκύψει θέμα στο σπίτι, θα πει ότι σίγουρα το κλέψανε κάτι βρώμικοι γύφτοι  που ήταν στην Ανάσταση. Το ΄χει πει ο Θεός: ακόμα και η οικογένεια θα προσπαθήσει να τραβήξει τους πιστούς από το σωστό δρόμο. Μας πήραν τα μυαλά αυτοί που θέλουνε να πάμε στην κόλαση και νομίζουμε οτι γίναμε ξύπνιοι αλλά κοιμόμαστε βαθιά κι όταν το μετανιώσουμε θα είναι αργά, αλλά το ΄χει πει ο Θεός ότι ο δρόμος είναι δύσκολος και γι’αυτό τον κοροϊδεύουν τον αρχιεπίσκοπο, επειδή τολμάει και λέει αλήθειες.

Κατά τις δώδεκα παρά δέκα, ο πιο επίσημος παπάς θα βγάλει λόγο περί ανέμων και υδάτων και ο Χριστός δεν πρόκειται να αναστηθεί αν δεν ακούσουμε ολόκληρο το εμφανώς πολιτικό λογύδριο, δηλαδή κατά τις δώδεκα και τέταρτο. Οι κροτίδες όμως θα έχουν αρχίσει απο τις δώδεκα, οπότε θα γίνεται πλέον πανζουρλισμός. Είτε κηρύττουν είτε ψέλνουν θα είναι ένα και το αυτό. Μόνο κάτι γιαγιές, που είχαν έρθει από το μεσημέρι και είχαν πιάσει θέση έξω από το ιερό θα ξέρουν να μας πουν τι λέγεται.

Αφού φιληθούμε καίγοντας τα μαλλιά μας και σπρώχνοντας τις λαμπάδες προς τους ανυποψίαστους συνεκκλησιαζόμενους, τους οποίους τσουρουφλίζουμε προκειμένου να προστατευτούμε εμείς, θα τρέξουμε να βγούμε από το πανδαιμόνιο και να πιάσουμε μια ήσυχη γωνιά χωρίς φλόγες και κροτίδες. Οι μισοί από μας αποφάσισαν ξαφνικά να ασπαστούν την εικόνα (εκεί που γίνεται το αδιαχώρητο, δηλαδή) και πρέπει να τους περιμένουμε. Δέκα λεπτά αργότερα τους βρίσκουμε να μαλλιοτραβιούνται δίπλα στην πόρτα, γιατί δε νοείται πιστός να μην τσαλαπατήσει και τσαλαπατηθεί, βρίσει και βριστεί ώσπου να καταφέρει να προσκυνήσει την εικόνα πριν την ακουμπήσουν τίποτα γριές ή μαύροι, αφού μετά θα βρωμάει και θα έχει αρρώστιες.

Επειδή δεν πρόκειται να μπουν μέσα πριν χαράξει και επειδή δεν πρόκειται να κάτσουμε να ακούσουμε το δεύτερο μέρος του κηρύγματος και τα ευχολόγια προς όλους τους πολιτικούς και τους αρχιεπισκόπους που πέρασαν, περνούν ή θα περάσουν απ΄αυτόν τον κόσμο, τους στριμώχνουμε στο αμάξι – σε δυο δρομολόγια- και πάμε πρώτα στο σπίτι μας, γιατί κάθε χρόνο πάμε κατευθείαν στα σπίτια των άλλων και δεν προλαβαίνουμε να φέρουμε άγιο φως στο δικό μας – να το αγιάσουμε με το άγιο φως του αναπτήρα της κυρίας με το μπέμπη που μας άναψε τις λαμπάδες, δηλαδή, αλλά δε βαριέσαι, στην εκκλησία το ανάψαμε, άγιο είναι. 

ύστερα πάμε να φάμε ό,τι αυγό, κρέας και γαλακτοκομικό στερηθήκαμε τόσες μέρες. Καλά που πήραμε κάτι σόδες χτες τελευταία στιγμή πριν κλείσουν τα μαγαζιά. Αφού φουσκώσουμε – όσο είναι δυνατόν να φουσκώσει άνθρωπος που δεν τρέφεται επί μονίμου βάσεως με καρότα, μήλα και μπρόκολα – σχολιάζουμε το φαγητό των άλλων, γιατί άγιες μέρες μπορεί να είναι, αλλά κι εμείς παιδευτήκαμε να μαγειρέψουμε και θα τα πετάξουμε πάλι. Τα παιδάκια του κόσμου δεν έχουν να φάνε και πήραμε τσάμπα τα κρέατα και μια φορά δεν αξιωθήκαμε να κάνουμε ανάσταση στο σπίτι μας αλλά τέλος πάντων τώρα, μην τσακωθούμε μ’ όλο το σόι πασχαλιάτικα.

Θα χορέψουμε καμιά δυο ώρες, θα ξαναφιληθούμε, θα ξαναευχηθούμε και θα πάμε να κοιμηθούμε λιγάκι ώστε να μην πέσουμε πάνω στη σούβλα από τη νύστα. Το μεσημέρι της Κυριακής θα κάνουμε τραπέζι σπίτι μας. Κι εμείς οικογένεια είμαστε. Μήπως δε μαγειρεύουμε ή μήπως δε σφουγγαρίσαμε απ’ άκρη σ’ άκρη; Δε θα φάμε σε ξένο σπίτι πάλι, γιατί αλλιώς θα είναι γκαντεμιά. Μέχρι και οι αλβανοί της πολυκατοικίας στο σπίτι τους γιορτάζουνε.

Αφού κουβαλήσουμε καλά καλά το συγγενολόι, θα θέλουμε να τους διώξουμε νωρίς, για να προλάβουμε να πλύνουμε τα πιάτα πριν πάμε στη δεύτερη ανάσταση. Μετά θα τσακωνόμαστε, γιατί είναι αμαρτία που χάσαμε τη λειτουργία και θα μας πάνε όλα στραβά.

Θα πλύνουμε τα πιάτα, θα πάμε να ευχηθούμε σε όσους γιορτάζουν και θα γυρίσουμε σπίτι να πέσουμε για ύπνο μέχρι να μας ξυπνήσει χαράματα το τσιτσίρισμα από το καντήλι και το χαρχάλεμα εκείνου που θα σηκωθεί να συμπληρώσει λάδι στο ποτηράκι.

………………………………………………………………………………………………………………….

(Αυτά για να μην αναρωτιέσαι γιατί δεν ήρθα)

1/4/07

Γενικό ρετούς στο  website. 

Καιρός ήταν, όλο με τα templates του μπλογκ ασχολούμαι…

29/3/07

Το εντόπισα το πρόβλημα:

Το μυαλό μου δουλεύει μεν, αλλά part-time, με ελεύθερο ωράριο και από το σπίτι, οπότε οι ώρες και οι χώροι εργασίας μας μας δε συμπίπτουν.

Δευτέρες

Δεν περιμένω να προσαρμόζεται η πραγματικότητα στα σχέδια μου και ξέρω ότι κανενός είδους προγραμματισμός δεν είναι απόλυτα επιτυχής.

Αλλά δεν παύω και να ξαγρυπνάω κάθε Κυριακή, ξέροντας ότι κι αυτή η εβδομάδα θα είναι ακριβώς ίδια με τις προηγούμενες.

Γιατί κάνω πίσω; Επειδή κάθε φορά που βουτάω στα βαθιά πέφτω σε φύκια.

Δεν μπορώ να ανεχτώ αυτό το καταλάγιασμα. Δε μπορώ να συνεχίσω να αρκούμαι σε επιδιορθωτικές κινήσεις και να υποχωρώ κάθε Δευτέρα πρωί σ’ αυτά που μου υποσχόμουν την Παρασκευή το βράδυ.

Γιατί να μ’αρέσει να κολυμπάω σε βραχώδεις ακτές κι όχι στις αμμουδιές, όπως ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί θέλω να κάνω χιλιάδες πράγματα, ενώ μου επιτρέπονται άντε το πολύ εκατό;

Για να έχω αυτά που με κρατάνε ξάγρυπνη τις Κυριακές, πρέπει να χάσω όλα τα άλλα τα δεδομένα; Πρέπει να περάσω μια πόρτα που θα σφραγιστεί πίσω μου πριν δω καλά καλά σε τι δωμάτιο μπήκα; Να χάσω όσους δεν καταλαβαίνουν τι με τραβάει μακριά από αυτά που έχω καταφέρει – και που δεν ήθελα εγώ για μένα;

Μάλλον.

Πόσο τρομακτικό είναι το ότι αυτό δε με τρομάζει τόσο όσο παλιά;

20/3/07

Παλιότερα ήμουνα πολύ καλή στη γεωγραφία.

Θυμόμουν πόλεις, κορυφές, ποτάμια, ακτές, αποστάσεις, εξερευνητές, σύνορα, φράγματα… 

Πέρα από το ότι έσκιζα στα τρίβιαλ, ήξερα και που διαδραματίζονταν τα διεθνή ρεπορτάζ. Τώρα, που δε θυμάμαι ούτε τις βασικές πρωτεύουσες, δεν παρακολουθώ ούτε την πολιτική.

‘Η αντιστρόφως. Δεν ξέρω ποιο  επήλθε πρώτο.

Λέω να ξανανοίξω τους χάρτες μου, γιατί έχω αρχίσει να αισθάνομαι σαν τον Φόρεστ Γκαμπ: διασχίζω την Ιστορία και δεν την αντιλαμβάνομαι.

Το κακό είναι ότι εγώ το προσέχω κι όλας.

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙV

Παγκόσμιο σενάριο – Αρχικές σημειώσεις

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙV

…συνέχεια

Στην αρχή η Ελλάδα έκανε πως δεν ήθελε τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη,  γιατί βαριόταν να δίνει εξηγήσεις στην Ε.Ε και τις Η.Π.Α  κάθε τρεις και λίγο. Με το που έκανε μια σύσκεψη επί του θέματος, τσουπ η κα Ράις στα Βαλκάνια, να λέει εμέσως πλην σαφώς ότι καλό θα ήταν να πάρουμε καύσιμα από αλλού. 

Η Βουλγαρία, όμως, που δεν είχε τέτοιες ευαισθησίες, ήθελε να προχωρήσει η συμφωνία. Τσατίστηκε με την τακτική της Ελλάδας και άνοιξε τις βάνες και πλημμύρισε χειμωνιάτικα ο Έβρος και φώναζαν οι αγρότες και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να το ξανασκεφτεί για τον αγωγό και να προχωρήσει.

Αφού το έθεσε τόσο ευγενικά η Βουλγαρία, λοιπόν, η Ελλάδα είπε “δεν πάει στο καλό, έτσι κι αλλιώς από κάπου πρέπει να περάσει αυτός ο αγωγός” και είπε το ΟΚ.

Ενώ η μισή υφήλιος πήγε να πολεμήσει την τρομοκρατία (γενικώς και αορίστως) στη Μ. Ανατολή, ο κος Πούτιν παρέμεινε στο γραφείο του και έψαξε τις αγορές για να είναι προετοιμασμένος.  Έτσι, η Ρωσία τα είχε όλα έτοιμα και μόλις βρήκε ένα κενό στα ραντεβού της,  ήρθε να υπογράψουμε.

Η  Αμερική και η Ε.Ε παρεξηγήθηκαν, αλλά δεν το τράβηξαν παραπέρα.

…συνεχίζεται :Ρ

15/3/07

13/3/07

Να μένεις γιατί το διάλεξες. Γιατί επέλεξες να δώσεις τη μάχη. Όχι γιατί δεν αντέχεις το να σε κοιτάζεις να φεύγεις πάλι και πάλι και πάλι για τα ανεξερεύνητα σημεία του χάρτη σου.

Το να μη μπορείς να ξαναρχίσεις απ΄την αρχή, το να ζεις από συνήθεια, το να πατάς πάνω στην ευθεία γραμμή που χάραξαν στη ζωή σου, το να δίνεις μόνο τις “πρέπουσες” μάχες, το να χάνεις και να μην το αποδέχεσαι, το να αρνείσαι να δεις ότι ο κόσμος εκτείνεται πολύ πιο πέρα από τη ροζ φυσαλίδα στην οποία κατοικείς, το να μην τολμάς να απαρνηθείς κάτι που αγαπάς για κάτι που ονειρεύεσαι, το να προσαρμόζεις το  πορτρέτο σου στην κορνίζα που αγοράστηκε για σένα μισοτιμής, το να μένεις γιατί δεν έχεις που αλλού να πας… αυτά είναι η εύκολη λύση.

Το να φεύγεις, είναι η δύσκολη.

Το να φεύγεις χωρίς να έχεις που να πας, είναι η δυσκολότερη.

11/3/07

Τα σύννεφα φεύγουν ή μαζεύονται, άραγε;

Πέμπτη απόγευμα

Aυτή που έκανε το ρεπορτάζ για το Σαρμπέλ στο Σταρ και είπε “αν και παλιό αυτοκίνητο δε χρειάστηκε οδική βοήθεια”, δεν αναφερόταν στο αυτοκίνητο του βιντεοκλίπ, έτσι;

Αναμνήσεις

Αναμνήσεις είναι όλα αυτά που ξεκλέψαμε από κάτι που δε μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να συγκρατήσουμε. 

Τις δημιουργήσαμε με πολλούς τρόπους: αρπάζοντάς τις, σαν ένα σκυλί που δαγκώνει και τρέχει με το κομματάκι του ρούχου.  Επιβάλλοντάς τις,  σαν τα τσακωμένα  ξαδέρφια στη φωτογραφία των γενεθλίων. Δημιουργώντας τις,  σαν ένα φιλί  στην πόρτα. Φυλάγοντάς τις, σαν το δωρισμένο λουλούδι που κλείσαμε σ’ ένα βιβλίο.  

Υπέροχο το ταξίδι Αθήνα – Θεσσαλονίκη.  Ωραία η λιακάδα, σταθερό το αμάξι, όμορφη η μουσική, ωραία τα τοπία, ευχάριστη η παρέα μας… Μακάρι να ‘ταν όλες οι μέρες έτσι. Ποιός συγκρίνει έναν καφέ στα Τέμπη με το κολατσιό στο γραφείο; Δεν μπορούμε όμως να επαναλαμβάνουμε τη διαδρομή, μπρος -πίσω,  Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Αθήνα για να την κάνουμε να κρατήσει,  ούτε να εμποδίσουμε τη συντροφιά μας να κατέβει κάπου ενδιάμεσα.  Ούτε φυσικά και να μείνουμε για πάντα Θεσσαλονίκη επειδή η παρέα μας δεν επιστρέφει μαζί μας. Το πολύ πολύ να γυρίσουμε στην Αθήνα ακούγοντας τα δυο καινούρια μας cd.

Υπέροχα τα φρέσκα τριαντάφυλλα στο βάζο. Μακάρι να κρατούσαν για πάντα. Αλλά δεν κρατούν και το καλύτερο είναι να φέρουμε άλλα, δροσερά.  Αντί να στεναχωριόμαστε για κάθε λουλούδι που μαραίνεται, ας στολίσουμε το χώρο με μια τριανταφυλλιά.  Θα μαραθεί, αλλά με το ρυθμό που ακολουθούν όλα τα ανθρώπινα πράγματα. Και μέχρι τότε θα μας χαρίζει από μια υπέροχη ανάμνηση για κάθε άνοιξη που θα φροντίσουμε ν’αντέξει στη γλάστρα της.

Δημιουργούμε τις  αναμνήσεις μας ακριβώς επειδή ξέρουμε ότι μερικά πράγματα παίρνουν το δρόμο τους και στέλνουν κι εμάς να πάρουμε το δικό μας. Χωριστά.

Καλώς ή κακώς, η ζωή είναι νερό που κυλάει.  Εμείς διαλέγουμε μόνο αν θα είναι ρυάκι που θα σπαταλιέται γύρω από μια ρίζα μέχρι να χαθεί ή ποτάμι που, όσο κι αν δοθεί, δε θα χάνεται. Διαλέγουμε αν το νερό θα εγκλωβιστεί στα βράχια και θα λιμνάσει ή αν θα τα προσπεράσει και θα χυθεί σε μια κοίτη πιο δεκτική.

5/3/07

Δεν διαβάζω τα σπαμ. Ούτε καν τα ανοίγω. Με το που θα μπω στα μέηλ μου, αδειάζω απευθείας τον φάκελο των σπαμ και μετά από μια σύντομη ματιά στον τίτλο, σβήνω και αυτά που είναι προς έλεγχο. Το ίδιο κάνω και στο μπλογκ.

Απ΄όσο ξέρω το ίδιο κάνουν και οι γνωστοί, οι φίλοι και οι συνάδελφοί μου. Μόνη εξαίρεση εκείνοι που βασίζονται στο μέηλ για τη δουλειά τους και ελέγχουν πιο προσεχτικά τι σβήνουν.

Αλλά όλοι τα σβήνουν στο τέλος.

Ήθελα να ‘ξερα ποιο είναι αυτό το μοναδικό άτομο που έκανε αίτηση για δάνειο  ή αγόρασε χρυσό ρολόι απ’ τα jumbo εξαιτίας ενός σπαμ και ταλαιπωρούμαστε όλοι οι υπόλοιποι εξαιτίας του!

Μην τ’ ανοίξω και για τα μολυσμένα μέηλ…

Όριο ασφαλείας

Στη θεωρία γνωρίζουμε καλά τι μας πιέζει, τι μας πληγώνει και τι μας προσβάλλει. Το ιδανικό θα ήταν να μπορούμε να θέτουμε σαφή όρια στη συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων και στο τι δικαιούνται να περιμένουν από μας. Το ότι θα είμαστε κι εμείς σωστοί απέναντί τους εξυπακούεται.

Στην πράξη όμως υποχωρούμε συνεχώς. Ανεχόμαστε πολλά πράγματα προκειμένου να είμαστε μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας’  και το κάνουμε εν γνώσει μας. Οι ρήξεις μπορεί να κάνουν καλό στο Εγώ μας, αλλά διαλύουν γάμους, συνεργασίες, συμμαχίες και φιλίες.

Καταπίνουμε την περηφάνεια μας για να μην υποστούμε τις συνέπειες.

Η επιβίωση στο χώρο εργασίας είναι σκληρό άθλημα.  Οι προσβολές και τα μειωτικά σχόλια είναι κάτι δεδομένο για εργαζόμενο υφιστάμενο. Ακόμα και για προϊστάμενο, αλλά σε άλλο επίπεδο. Έτσι παίζεται το παιχνίδι.

Το θέμα δεν είναι η προσβολή καθεαυτή αλλά το όριο μεταξύ μείωσης του υπαλλήλου και μείωσης του ανθρώπου που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζειν. Το πρώτο είναι συνήθης πρακτική, το δεύτερο δείχνει έλλειψη ικανοτήτων και αυτοπεποίθησης. Προσωπικά ανήκω στην κατηγορία εργαζομένων που επιζητά να δουλεύει δίπλα σε “φάρους” και όχι δίπλα σε ταινίες φωσφοριζέ.

Αγνοείς τα 127 πράγματα που ξέρω να κάνω και κολλάς στα 11 στα οποία πάσχω (και που δεν ήξερες ότι χρειάζεσαι μέχρι που ανακάλυψες ότι πάσχω). ΟΚ. Κανένα πρόβλημα. Nα γυρίσω στο γραφείο μου τώρα; Έχω και κάτι επιστολές να ετοιμάσω. Εν μέσω άλλων.

Η παρακάτω (πραγματική, τ’ορκίζομαι!) σκηνή, που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, κατά την πλήρη διάρκεια του ωραρίου, για κάθε απλή γραφειοκρατική πράξη, είναι αναμενόμενη και ανεκτή. Επουσιώδης. Συνηθισμένο πράγμα. Ασήμαντο. Από τα πράγματα που συμβαίνουν σ’όλες τις δουλειές.

“Τύπωσε μου τη σελίδα του τάδε site. Στείλαμε φαξ στον 1, στον 2 και τον 3;” “Ναι” “Γιατί δε στείλαμε μέηλ;” “Γιατί μας είπαν να στείλουμε φαξ”. “Γιατί μας είπαν να στείλουμε φαξ;” “Μάλλον θα τους εξυπηρετεί καλύτερα” (Jesus!! )” “Να στείλουμε τα μέηλ των 4,5,6,7 και 8″ “Τα στείλαμε το πρωί” “Στον 5 στείλαμε φαξ;” “Μέηλ”  “Στον 2 τι στείλαμε;” “Φαξ” “Πότε το στείλαμε;” “Το πρωί μαζί με τα μέηλ” “Στείλαμε μέηλ στον 7;” “Ναι, στείλαμε μέηλ στους 4,5,6,7, και 8″ ” Στον 3 τι στείλαμε;” “Φαξ (Έχω και εκκρεμότητες γμτ, την κολοκυθιά θα παίζουμε; ) Να στείλω φαξ στον 9;” “Μας ζήτησε φαξ ο 9;” “Στο μέηλ που σας τύπωσα” “Δεν μου το είπες!” ” Συγγνώμη (Σας το τύπωσα, σας το έδωσα στο χέρι, το διαβάσατε, διορθώσατε και το διαβιβαστικό, χελόου!!) . Να στείλουμε το φαξ;” ” Να το στείλουμε. Στους 1,2 και 3 στείλαμε;” “Ναι, το πρωί” “Φαξ ή μέηλ στείλαμε;” “(Αν δεν είναι Αλτσχάιμερ, δεν ξέρω τι είναι) Φαξ. Μέηλ στείλαμε στους 4,5,6,7 και 8 σήμερα το πρωί μαζί με τα φαξ στους 1, 2 και 3″ ” Γιατί δε  στείλαμε φαξ στους 4,5,6,7 και 8″ ” Γιατί μας ζήτησαν να στείλουμε μεήλ.” “Πότε μας απάντησε ο 3;” “Στις 20. Οι 1, 2, 3,7 και  8 στις 20, οι 4,5,6, στις 19″ “Τους στείλαμε φαξ;” “Σε μερικούς φαξ σε μερικούς μέηλ. (JESUS!!!!) ” “Γιατί δεν μου τύπωσες τη σελίδα από το site;” “Πάω να την τυπώσω αμέσως.” “Στείλε μέηλ στον 3″ “Στείλαμε φαξ το πρωί” “Στον 1 και στον 2 μου είπες!” “Και στον 3″ “Δεν μου το είπες! Λες άλλα τη μια και άλλα την άλλη και δημιουργούνται θέματα”. “Συγγνώμη (@$$%@#$%)”

Η πλάκα είναι ότι η σκηνή είναι πραγματική, μάλλον έκοψα παρά πρόσθεσα. Μην καρφωθούμε και εντελώς!

Ανέχομαι λοιπόν το να αισθάνομαι κλινικά ηλίθια γιατί έχουμε κι ένα νοίκι να πληρώσουμε.

Ανοίγω το site, “κόβω” διαφημίσεις, άσχετες φωτογραφίες και άσχετα λινκς, τυπώνω το καθαρό κείμενο, υπογραμμίζω δυο πραγματάκια (bullets και τέτοια) και η αντίδραση είναι: “Είπα να το τυπώσεις, όχι να το διαβάσεις! Το θέμα είναι να ενημερωθώ εγώ, όχι να ενημερωθείς εσύ!”

(Γκντουπ!! Ποιος ήρθε; Τι έγινε βρε παιδιά;)

Περιστατικά σαν το παραπάνω δεν είναι επουσιώδη αλλά ουσιώδη. Μεμονωμένο φαίνεται ασήμαντο, χαζό. Όταν όμως τοποθετηθεί στη θέση του στο γενικότερο πλαίσιο, γίνεται σοβαρό.

Πέρα από την (οχτακοσιοστή) προσβολή – την οποία δεν πρόκειται να ανεχτώ λες κι έχω οχτώ παιδιά να ταϊσω και να μην έχω βίζα (που και πάλι, δηλαδή!) – γίνεται σαφής και η πολιτική της επιχείρησης: μηδενική επιμόρφωση για τον εργαζόμενο, ανύπαρκτες ευκαιρίες για καριέρα πέραν της προετοιμασίας καφέ και ανύπαρκτη πιθανότητα επιβράβευσης.

Συγγνώμη, αλλά δεν έχω ανάγκη τα σαράντα δευτερόλεπτα που σπατάλησα για να διαβάσω λίγες σελίδες από ένα καθόλου περιεκτικό και καθόλου κατατοπιστικό site. Ενημερώνομαι κι από το σπίτι μου, με καφέ και κουλουράκια και χωρίς να με ενοχλεί και κανείς. Σύνδεση ADSL έχω, δε μου κοστίζει παραπάνω από το να ρίξω μια ματιά στα μπλογκ και τα μέηλ μου. Σε ποια νομίζετε πως μιλάτε;

Κι όπως έχω πει επανειλημμένα, σκοπός μου δεν είναι να βλέπω τα χειρότερα αλλά να παλεύω για τα καλύτερα. Αυτό έκανα και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.

Θέλω να έχει μείνει κάτι από μένα την ώρα που σχολάω και γυρνάω σπίτι μου να χαρώ αυτά για τα οποία εργάζομαι.

28/2/07

Έχουμε από τη μια τον Τρελλό και από την άλλη το βασιλιά.

Ο Τρελλός ξέρει να σκέφτεται πως να διασκεδάσει το βασιλιά, πως να του ανακοινώσει τα καλά και τα άσχημα, πως να του υποδείξει κινήσεις, πως να του αποκαλύψει συνωμοσίες, πως να τον κρατάει ενήμερο για τις κινήσεις του απλού λαού και της Αυλής ομοίως.

Ξέρει πως να χρησιμοποιήσει την τέχνη του για να επιβιώσει από μια απόπειρα ή για να την προκαλέσει. Ξέρει πως να σωπαίνει, πότε να μιλάει, πόσα να ανέχεται, από ποιον να τα ανέχεται, ποιον να εμπιστεύεται και για πόσο.

Ξέρει που περνάνε την ώρα τους οι πολεμιστές και οι λογιστές, που εμπνέονται οι ποιητές, που μιλούν οι επαναστάτες και που περιμένουν οι γυναίκες ολωνών.

Αν ο βασιλιάς είναι ανίκανος, ξέρει ό,τι του πουν.

Αν είναι ικανός, ξέρει…ό,τι του πουν.

Ο λογιστής ξέρει την οικονομική κατάσταση του βασιλείου. Ο πολεμιστής ξέρει την στρατιωτική ισχύ του βασιλείου. Ο βασιλιάς συγκαλεί επίσημο συμβούλιο και προσπαθεί να μην πιαστεί κορόιδο των δολοπλόκων. Ο Τρελλός κερνάει  κρασί και “ισοπεδώνει” τους δολοπλόκους.

Ουδείς τρελλός αναντικατάστατος.

Άμα φύγει, ο βασιλιάς θα βρεί άλλον. Άμα διωχτεί ή κρεμαστεί, ο βασιλιάς θα βρει άλλον.

Το θέμα είναι ότι ο βασιλιάς θα τρέξει να βρει αμέσως έναν Τρελλό που θα σκέφτεται και θα ενεργεί για λογαριασμό του.

Ο Τρελλός πάλι, θα τρέξει να βρει ένα καλό πανδοχείο.

Σχολικά βιβλία

Διάβασα εδώ το παρακάτω κομμάτι και, παρόλο που σκόπευα να μείνω έξω από τον “καυγά” για τα σχολικά βιβλία, δε μπορούσα να μην πω ότι συμφωνώ και επαυξάνω.

(Οι υπογραμμίσεις  δικές μου)

“Εαν κάποιος γονιός διαφωνεί με τον τρόπο που είναι γραμμένο το βιβλίο της ιστορίας, των θρησκευτικών ή της οικιακής οικονομίας, μπορεί καλλιστα να προτρέψει το παιδί του να διαβάσει και άλλα εξωσχολικά συγγράματα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα από διαφορετική γωνία και στην συνέχεια να συζητήσει μαζί του ώστε να το βοηθήσει να μορφώσει την δική του (ατομική) άποψη. Εαν όλα τα παιδια μάθουν να σκέπτονται και να κρινουν αυτά που τους δίνονται, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.” (Book Attack)

23/2/07

Μη μου λες τι δεν μπορώ να κάνω γιατί, όταν το κατορθώσω, δε θα το μοιραστώ μαζί σου.

Αυτά.

20/2/07

Απαντώντας στον Αθήναιο σχετικά με τη γνωστή πια πυραμίδα:

1. Οι αγαπημένες μου ταινίες και τα αγαπημένα μου βιβλία δεν είναι “ποιότητας”. Για τη μουσική το αφήνουμε καλύτερα…

2. ‘Εχω κάνει και κάνω σπουδές που δεν αναφέρονται και δε θ’ αναφερθούν στο βιογραφικό μου. Το “παραπάνω” μου το κερδίζει μόνο όποιος το εκτιμάει. Επίσης κάθομαι και μαθαίνω άχρηστα πράγματα μόνο και μόνο επειδή μου κίνησαν την περιέργεια.

3. Ακόμα και πολύ δικοί μου άνθρωποι δεν ξέρουν για μένα ό,τι δε χωράει στα κουτάκια στα οποία με έχουν τοποθετήσει. Αρνούμαι να έχω μόνο μια πλευρά και ένα χόμπι και αρνούμαι να κάνω αυτούς τους ανθρώπους φίλους μου. Μπορώ όμως να είμαι φίλη τους. Οξύμωρο;

4. Δεν μ’εντυπωσιάζουν η παραβίαση του ορίου ταχύτητας, το παράνομο παρκάρισμα, η αγένεια προς τον αδύναμο και άλλα τέτοια τσαμπουκαλίδικα. Αντιθέτως.

5. Έλειψα δυο φορές από τη δουλειά γιατί δεν πρόλαβα να τελειώσω το βιβλίο μου πριν ξημερώσει.

Και τώρα τα ζόρικα…

Οι επόμενοι πέντε (που ελπίζω να πρόλαβα πριν απαντήσουν σε άλλη πρόσκληση):

Rayuela, Mpampakis, Loucretia & Co , O kairos, Rockerblogger

17/2/07

Κατηγορώ συνεχώς τους καινούριους καλλιτέχνες ότι είναι ατάλαντοι, ότι παρουσιάζουν φτηνοδουλειές, ότι τους συντηρεί η παρουσία τους στα πρωινάδικα και στα περιοδικά, ότι δεν έχουν την απαραίτητη παιδεία για να ασχοληθούν με την τέχνη που επέλεξαν κλπ κλπ.

Νομίζω πως το επίπεδο είναι πεσμένο γενικά, γιατί ελάχιστα τραγούδια/βιβλία/ταινίες επιβιώνουν και θεωρούνται διαχρονικά. Ανοίγω το ραδιόφωνο και το ξανακλείνω, αρχίζω ένα βιβλίο και το παρατάω, βλέπω μια ταινία και παίζω φιδάκι στο κινητό…

Απ΄τη μια μπορεί να φταίω εγώ, τα γούστα μου, οι γνώσεις και η παιδεία μου – ή η έλλειψή της. Τελευταία ξαναπέκτησα και τηλεόραση (μετά από πολλά χρόνια) και έχω πάθει πολιτισμικό σοκ. Άλλο να τα διαβάζεις στα περιοδικά ή  να τα ακούς στο ραδιόφωνο κι άλλο να τα βλέπεις!

Απ΄την άλλη είμαι σίγουρη ότι φταίω εγώ σαν μέρος του κοινού των καλλιτεχνών αυτών.

Πληρώνω για να ακούσω ανθρώπους που τραγουδάνε χειρότερα από τα χρυσόψαρα μου, για να δω ηθοποιούς που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε σε ρόλο οδηγού αυτοκινήτου σε σκηνή τραβηγμένη από ψηλά, για να διαβάσω βιβλία που αν μπορούσαν θα το ‘σκαγαν μαζί με όλα τα αντίτυπα τους, για να εκθειάσω ανθρώπους που η Τέχνη τους βλέπει και βγάζει βίζα για χώρες μακρινές.

Τα τραγούδια που ακούω στο ραδιόφωνο είναι “φτηνά” και οι φωνές άφωνες, οι σειρές της τηλεόρασης είναι να αυτοκτονείς από τη συγκλονιστική σκηνοθεσία (άσε την ηθοποία), τα βιβλία είναι φράσεις τυπωμένες στη σειρά και πάει λέγοντας.

Αυτές τις απαιτήσεις έχω, αυτά τα καλλιτεχνήματα μου δίνουν να θαυμάζω.

Ακούω δέκα φάλτσους κι έναν καλλίφωνο και τον κάνω αστέρι της πίστας. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο καλλίφωνος, απλά είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους δέκα που είναι επιεικώς τραγικοί. Έχω έναν ηθοποιό που καταφέρνει κάτι παραπάνω από το να περιφέρεται ασκόπως δείχνοντας το καλό του προφίλ και τον κάνω εθνικό θρύλο της υποκριτικής.

Συγκρίνονται μεταξύ τους και ο μονόφθαλμος βασιλεύει στη χώρα των τυφλών. Όπου ‘τυφλοί’ είναι οι απαιτήσεις της δισκογραφίας, του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, των εκδόσεων, των εκθέσεων και της μόδας για εύπεπτη, κερδοφόρα και αντικαταστήσιμη τέχνη και ‘μονόφθαλμος’ εκείνος που θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους.

Σκέφτομαι ότι τελικά δε φταίνε οι καλλιτέχνες, ότι υπάρχουν άνθρωποι με ταλέντο που θα μπορούσαν ν’ αφήσουν ιστορία στο χώρο τους κι όχι στο χώρο μιας κοσμικής στήλης. Απλά έχουν λάθος πρότυπα και δεν φαντάζονται καν ότι δεν βρίσκονται αυτοί ψηλά αλλά ο πήχυς χαμηλά.

15/2/07

Ο χρόνος δεν περιμένει να πω “φτάνει για σήμερα”. Ο χρόνος περνάει και χάνεται.

Θα ήθελα να βρεθεί μια φόρμουλα που να επιμηκύνει το χρόνο. Όχι τη ζωή, αλλά το χρόνο.

Να χάνομαι στο βιβλίο μου και να μην ξημερώνει ώσπου να το τελειώσω. Να βλέπω αγαπημένη ταινία και να μην τελειώνει πριν τη βαρεθώ. Να είμαι μ’ αυτούς που αγαπώ και οι ώρες να διαρκούν διπλά. Να κρατάνε περισσότερο τα λουλούδια, να κοιμάμαι λιγάκι ακόμα το πρωί, να αργεί η στιγμή που θα καώ στην παραλία, να αργεί η στιγμή που θα πρέπει να βγω από την μυρωδάτη μπανιέρα, να μην τρέχω να προλάβω να πιώ έναν καφέ με φίλους, να μη γερνάνε οι άνθρωποι που τους αγάπησα νέους.

Θα ήθελα να είναι δυνατά όλα αυτά, αλλά φοβάμαι μήπως, επιμηκύνοντας το χρόνο που εγώ θα χαζεύω ένα χαμόγελο, παγιδεύσω το χρόνο ενός που εκείνη την ώρα θα στεναχωριέται. Κάποιος μπορεί να κάνει το ίδιο τη στιγμή που τον ζαλίζουν οι μυρωδιές ενός κήπου ή τον τυλίγουν  χέρια αγαπημένα και να παρατείνει μια στιγμή που εγώ θα εύχομαι να τελειώσει.

Δεν ξέρω τι είναι πιο βαρύ: το ότι δεν ορίζω το χρόνο ή το ότι  και να τον όριζα δε θα ήξερα τι να τον κάνω.

11/2/07

Συγκρίνω το σκοτάδι που επιβάλλω στο μυαλό μου σε στιγμές που δεν μπορεί να διαχειριστεί την πραγματικότητα με τη δυνατότητα να το πιέσω να δεχτεί ως αιτία του Κακού την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Βρίσκω λιγότερο τρομαχτικό το σκοτάδι.

Υποχρεώνω τον εαυτό μου, που δεν πιστεύει στις θρησκείες, να δέχεται το μεταφυσικό ως πιθανότητα.

Αλλιώς κάθομαι και σκέφτομαι ότι όλο το κακό που κυκλοφορεί στον κόσμο θα πρέπει να προήλθε από μυαλά ανθρώπινα και τότε δε μου μένει κουράγιο πια για τίποτα.

Από διαφορετική οπτική γωνία

Ελπίζω ότι με πήρε ο ύπνος χτες στον καναπέ και ότι δεν άκουσα την παρακάτω ατάκα στην τηλεόραση, παρά μόνο την ονειρεύτηκα σε κάποιον εφιάλτη:

Αργά το βράδυ, την ώρα που χαζεύω CSI, πέφτει το έκτακτο δελτίο με τους ιατροδικαστές για τον φόνο του διοικητή του ΙΚΑ και μέσα σ’ όλα τ’ άλλα λένε ότι χτυπήθηκε με αμβλύ αντικείμενο.

ΟΚ μέχρι εδώ.

Πετιέται λοιπόν κάποιο άτομο (νύσταζα, λέμε!) και ρωτάει:

“Ήταν αιχμηρό το αντικείμενο;”

Γκντούπ!

Οχι, το αμβλύ αντικείμενο δεν ήταν καθόλου αιχμηρό, μπλε ήταν.

 

Update:

Σε άλλο δελτίο ειδήσεων βλέπουμε κάποιον ντυμένο αποκριάτικα με στρατιωτική στολή και γενειάδα. Ερώτηση ρεπόρτερ: “Εσύ έχεις ντυθεί φαντάρος;”

(Ο Φιντέλ Κάστρο πιάνεται για φαντάρος

Διευκρίνιση

Η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί και ως εξής:

Βρίσκομαι σε ένα υπέροχο τροπικό νησί και την έχω αράξει στην παραλία.

Όχι ότι περίμενα να ζήσω το σποτάκι του Οργανισμού Τουρισμού, αλλά όλο αναποδιές τυχαίνουν.

Το ξενοδοχείο κράτησε λάθος δωμάτιο, οι τσούχτρες κολυμπάνε μόνο στη δική μου παραλία, τα έντομα λατρεύουν το μπαλκόνι μου, έπαθα έγκαυμα, έχω αλλεργία στα τροπικά λουλούδια, έχασα τη μια βαλίτσα στην πτήση…

Τίποτα τραγικό, αλλά όσο να ‘ναι μου  γμ την εμπειρία και δεν περνάω τόσο ωραία όσο το φανταζόμουνα. Χάλια περνάω, δηλαδή, αλλά…

…είναι τέλεια, είχα πέντε χρόνια να πάω διακοπές.

Είμαι λοιπόν στην παραλία, με τα εγκαύματά μου, με το αλλεργικό, με τα τσιμπήματα και με αταίριαστα αξεσουάρ (η μια βαλίτσα που λέγαμε) και σκέφτομαι  ότι σε μια δυο μέρες θα φύγουν τα σημάδια, θα πάρω αντιαλλεργικό, θα γεμίσω καινούρια βαλίτσα και, κυρίως, θα βρω άλλο ξενοδοχείο.

Τις διακοπές μου πάντως δεν τις ξαναχάνω.

8-2-07

Μέχρι πόσα άσχετα μεταξύ τους χόμπι δικαιούται να έχει ένας άνθρωπος;

Από περιέργεια

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να στείλει ένα φαξ και αυτό απλά να μη φεύγει;

Πόσους λόγους θέλετε; Οι παρακάτω δε μπορούν να αναφερθούν φυσικά, αλλά ισχύουν

- Το χαρτί μας είναι φτηνό και κολλάει, είναι χρησιμοποιημένο και τσαλακωμένο, οι σελίδες τραβιούνται δυο δυο και πρέπει να τις ξαναστείλω.

- Αν δεν κουνηθώ καθόλου και στέκομαι από πάνω, μπορεί να καταφέρω να βάλω πέντε σελίδες τη μια μετά την άλλη, αλλά συνήθως χτυπάει το τηλέφωνο ή με καλείτε. Και είχαμε εννιά σελίδες.

- Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά όταν λαμβάνουμε φαξ, σταματάει να στέλνει, ακόμα και αυτά που έχει κρατήσει στη μνήμη. Λάβαμε τέσσερα φαξ στο ενδιάμεσο. Μου είπατε να μην πειράζω τις ρυθμίσεις.

- Είχε πρόβλημα το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ /ήταν απασχολημένο το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ /δεν είχε μελάνι το φαξ του ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ/δεν είχε γυρίσει τη γραμμή σε φαξ ο ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ (και βέβαια μπορούν να συμβούν!!)

- Σ’ αυτά τα σαρανταπέντε λεπτά έπρεπε να κάνω επείγοντα τηλεφωνήματα και να γράψω δυο επιστολές. Δεν έχω μάθει πως να δουλεύω το φαξ με τηλεκίνηση.

- Κάθε μηχάνημα (φαξ, φωτοτυπικό, τηλεφωνική συσκευή) έχει συγκεκριμένο τρόπο χρήσης. Ειδικά το τηλέφωνο. Ξέρετε πόσες διαφορετικές συσκευές τηλεφώνου έχουμε στο κτίριο;

- Ε δεν χρησιμοποιούμε και την τελευταία λέξη της τεχνολογίας εδώ μέσα!

Και να πεις ότι με ήξεραν κι από πριν και έχω δώσει δικαιώματα…

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να στείλει ένα email και αυτό απλά να μη φτάνει;

Είναι τόσο απίστευτο να προσπαθεί κάποιος να τηλεφωνήσει σε κάποιον και αυτός απλά να μην απαντάει; ‘Η να μιλάει; Ή να λείπει; Ή να μη θέλει να απαντήσει, βρε αδερφέ;

Είναι τόσο απίστευτο που μια επιστολή, τα δεδομένα ενός πίνακα και τα δεδομένα μιας βάσης με συγκεκριμένη φόρμα και παραμέτρους απαιτούν διαφορετικό χρόνο δακτυλογράφησης και ειδικά όταν δεν είναι τα μόνα πράγματα με τα οποία έχεις να ασχοληθείς;

Είναι τόσο απίστευτο που, ενώ μπορώ να κάνω χίλια πράγματα σε μια εργάσιμη μέρα (τσεκαρισμένο), δε μπορώ να τα κάνω ταυτόχρονα, με την ίδια προτεραιότητα, την ίδια σειρά και την ίδια χρήση του χρόνου;

Είναι τόσο παράλογο να περιμένω ότι η μέθοδος και η εταιρική πολιτική που μου υπέδειξαν χθες θα ισχύει και σήμερα;

Ή που πρέπει να κρατάω πλήρη στοιχεία και να τα μεταβιβάζω πριν προωθήσω την εισερχόμενη κλήση ή που πρέπει να προωθώ την κλήση αμέσως, γιατί μπορεί ο άλλος να παίρνει από κινητό και ενοχλείται. Λοιπόν;

Προσπαθώ να μην τα πάρω στραβά από την αρχή, αλλά η παρακάτω – επαναλαμβανόμενη – σκηνή μου δείχνει ότι το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο…

Μου δίνουν ένα φαξ και μετά από ώρα δεν έχει σταλεί. Ύστερα από την κατσάδα κι ενώ είμαι στο γραφείο τους, σηκώνουν το εσωτερικό και … “Λίτσα / Πίτσα / Κίτσα (ό,τι θέλετε βάλτε), για ποιο λόγο μπορεί να μη φεύγει ένα φαξ;”

Με ρώτησαν, εξήγησα.

Γιατί ρωτάς για ποιο λόγο μπορεί να επιστρέφει ένα email, για ποιο λόγο μπορεί να μη φεύγει το φαξ, για ποιο λόγο ο εκτυπωτής δεν τυπώνει σωστά (μελάνι τέλος, χελόου!), για ποιο λόγο μπορεί να μην έχουμε τον ίδιο αριθμό τηλεφώνου κάποιου πελάτη και άλλα τέτοια;

Δεν υπάρχει λόγος να διασταυρώνεις την κάθε μου απάντηση με το μισό προσωπικό και να με εκθέτεις στην Λίτσα / Κίτσα / Πίτσα που πλέον νομίζει ότι είμαι ηλίθια και δεν ξέρω τι είναι το “save as”.

Μπορώ να ανεχτώ πολλά πράγματα στη δουλειά και τα ανέχομαι. Πάνε πακέτο με το “εργάζομαι”. Αλλά το να  με εκθέτουν στους συναδέλφους για γελοιότητες, δεν το ανέχομαι.

……………………………………

Κι είχα υποσχεθεί να μη γράφω πολλά εργασιακά σ’αυτό το μπλογκ…

Εμπιστοσύνη

Μπορεί να μη δίνω σημασία στα λάθη, να κάνω πίσω και να προειδοποιώ για πολύν καιρό, αλλά δεύτερη ευκαιρία δεν έχει.

Η εμπιστοσύνη δεν είναι κάτι που κερδίζεις στον πρώτο γύρο και το τοποθετείς στο τζάκι δίπλα στα άλλα έπαθλα. 

Είναι κάτι απόλυτο, που είτε το προστατεύεις είτε το χάνεις για πάντα, μαζί με τη φιλία, την αγάπη, την ευκαιρία και τη μάχη.

Πάντα υπάρχουν συγκυρίες, αδυναμίες, λάθος επιλογές, κακός συγχρονισμός… Κανείς δεν είναι αναμάρτητος. Όλοι προδίδουν, θέλοντας ή μη. Ίσως να χρειάστηκε να αφήσουν αυτό που έχουν για αυτό που θέλουν, ίσως να έχασαν τον έλεγχο, να παρεξήγησαν τα σημάδια, να μην ήταν αρκετά δυνατοί για ν’αντισταθούν σ’ ένα όνειρο ή να ήταν πολύ ανώριμοι για να κρατήσουν μια υπόσχεση.

Το θέμα είναι να μπορείς να το παραδεχτείς, να το δεχτείς και να προχωρήσεις. Η ειλικρίνεια δεν είναι σωτήρια, αλλά θα μπορούσε να γίνει λυτρωτική.

Προσωπικά δε με συγκινούν οι ιεροί χώροι, αλλά όταν κάποιος εναποθέτει τη ζωή του εκεί δε γίνεται να το εκμεταλλευτώ και να πιστεύω κι ότι δεν είμαι τέρας. Μπορεί ένα παιδί να μην καταλαβαίνει γιατί το προστατεύω, αλλά δεν πρέπει να διευκολυνθώ μ’ ένα ψέμα, γιατί όταν (κι όχι αν) το ανακαλύψει θα με παρακούσει, θα εκτεθεί και θα φταίω μόνο εγώ. Μπορεί ο άνθρωπος που θα στηριχτεί πάνω μου να είναι αναλώσιμος και αδύναμος, αλλά δεν πρέπει να γκρεμίσω τον κόσμο του, γιατί έτσι υπογραμμίζω τη δική μου αδυναμία.

Μπορείς να φανταστείς μια στιγμή που κάποιος θα σου ζητάει να τον κοιτάς στα μάτια και πάλι δε θα σ’εμπιστεύεται; Μπορείς να φανταστείς μια στιγμή που οι άνθρωποι που σου είναι πολύτιμοι δε θα σου τηλεφωνούν παρά για γάμους, κηδείες και αλληλογραφία που σε αφορά; Μπορείς να καταλάβεις ότι θα περάσεις σε μια διάσταση απ’ όπου δεν υπάρχει επιστροφή; Μπορείς να διανοηθείς πόσο χαμηλά τοποθέτησες τον πήχη για τον εαυτό σου και πόσο ψηλά για αυτούς που απογοητεύεις;

Οι εκ των υστέρων εξηγήσεις δε διορθώνουν ποτέ τίποτα. Η εμπιστοσύνη δεν ξαναχτίζεται. Κάθε νέα ευκαιρία είναι απλά ένα νέο συμβόλαιο, με σκληρότερους όρους και μικρότερη διάρκεια.

Για τον ίδιο λόγο δε μπορείς κι εσύ να αποσύρεις την εμπιστοσύνη σου χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να ακούσεις και χωρίς να σκεφτείς.

Αναρωτήσου μήπως βλέπεις με τα μάτια της ανασφάλειας, της εξουσίας και του θυμού αντί με τα δικά σου, γιατί, πριν το καταλάβεις, θα στερηθείς αυτό που εσύ ετοιμαζόσουν να στερήσεις και δε θα το ξανακερδίσεις ποτέ.

Κι αυτό πονάει σαν την προδοσία.

Ίσως και λίγο παραπάνω.

 

Καταλήψεις

Ευτυχώς που αποφοίτησα πριν από (…γκουχ…) χρόνια και ξεμπέρδεψα. Αναρωτιέμαι πόσον καιρό θα μου είχε πάρει να βρω τη δουλειά μου αν δεν είχα πτυχίο.

Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν εργοδότες με συναίσθηση της κατάστασης που επικρατεί στη σημερινή αγορά εργασίας και στην εκπαίδευση – αφού είναι και οι ίδιοι προϊόντα της – και δε διστάζουν να προσλάβουν φοιτητές που αξίζουν τον κόπο.

Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι ανήκουν ακόμα στην παλιά σχολή και αγνοούν τους καινούριους κανόνες στο εργασιακό και το εκπαιδευτικό τοπίο.

Εγώ το πιστεύω ότι υπάρχει καθηγητής που κόβει όποιον είναι πάνω από ενδέκατο εξάμηνο (σε τετραετή σχολή) χωρίς να τον εξετάσει καν, γιατί το έχω δει να συμβαίνει. Οι γονείς του φοιτητή όμως, που έχουν μια εξιδανικευμένη εικόνα για την Πανεπιστημιακή κοινότητα; Ο εργοδότης, που θα του αρνηθεί τη δουλειά για την οποία είναι κομμένος και ραμμένος;

Το να χάνει ο φοιτητής τη μια εξεταστική μετά την άλλη, νομίζοντας ότι έτσι δε θα ψηφιστεί ένας νόμος που ήδη εφαρμόζεται στην πράξη, που απλά χρειάζεται και επίσημη έγκριση και που, πρακτικά, οι περισσότεροι τον αποδέχονται (τρομερός ανταγωνισμός) και βρίσκουν παράθυρα για να τον εφαρμόζουν, το βρίσκω παράλογο.

Ειδικά όταν η απόφαση που επηρρεάζει τους πάντες δεν είναι ομόφωνη (δεν παίρνεται δηλαδή από το σύνολο των φοιτητών, αλλά κάποιους εκπροσώπους ή “εκπροσώπους” τους).

Όλοι έχουν δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά για μένα το σημαντικότερο δικαίωμα είναι το να διαλέγει κανείς τις μάχες του. Σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί κάποιος να ονειρεύεται να πάρει πτυχίο και να κάνει την επανάστασή του από μέσα ή να γίνει ΄τοσο καλός που θ’αλλάξει τον κόσμο’ (λίγη ελπίδα δεν έβλαψε ποτέ…).

Αρκετά δούλεψαν στις καφετέριες, δεν έχουν δικαίωμα να βρουν τη δουλειά που τους εκφράζει; Δεν έχουν δικαίωμα να περάσουν το ρημάδι το μάθημα και να μην ξαναδουν τον καθηγητή ούτε ζωγραφιστό; Δεν έχουν δικαίωμα να ορκιστούν ως πτυχιούχοι και να κόψουνε τη φόρα της θείας Πίτσας, που πετάει σπόντες ότι τα δικά της τα καμάρια πήραν ήδη πτυχίο; (υψηλής προτεραιότητας λόγος!!)

Την ίδια γνώμη έχουν και οι περισσότεροι γονείς και μέλλοντες φοιτητές που ξέρω – για να μη μιλήσω για τους νυν φοιτητές, που έχουν κολλήσει λίγο πριν το πτυχίο και βλέπουν τα χρόνια να περνάνε χωρίς να μπορούν να βρουν δουλειά κανονική, να κάνουν μεταπτυχιακό, να δουν τους κόπους τους να αποδίδουν τελοσπάντων…

Δε λέω να μην παλαίψουν για κάτι που πιστεύουν, αλλά με τις καταλήψεις πετυχαίνουν αυτό ακριβώς που προσπαθούν να αποφύγουν: εγώ αν ήμουν δεκαοχτώ ή είχα παιδί, σε ιδιωτικό θα έψαχνα κι ας αποφοίτησα από δημόσιο και ξέρω ότι δεν είναι τόσο άχρηστο όσο του καταμαρτυρούν.

  

ΥΓ. Μετά από τόση κατανόηση και συμπαράσταση στην αγχωμένη και μετέωρη μερίδα των φοιτητών, ελπίζω να τους συγκίνησα και να φάμε καμιά ψαρόσουπα σήμερα(αν και κάτι σε ζυμαρικό δε θα με χάλαγε…)

ΥΓ2. Το γμσα το θέμα, το ξέρω!

 

Κείμενο το άρθρο, κείμενο και το ποστ.

Γιατί καλέ να μη δημοσιεύονται τα μπλογκ σε εφημερίδες και βιβλία;

Τις φωτογραφίες μπορούμε να τις τυπώσουμε, δωρεάν DVD με τα βιντεάκια και τις μουσικούλες μπορούμε να συμπεριλάβουμε, ψαλιδάκι και κόλλα UHU stick για το copy-paste θα δωρίσουμε… 

Κείμενο το άρθρο, κείμενο και το ποστ.

Σε κάθε “update”, διόρθωση, αλλαγή ή και “κατέβασμα” ενός ποστ που δεν εκφράζει πια τον μπλόγκερ που το έγραψε, ο αναγνώστης θα παραλαμβάνει τη νέα έκδοση με ειδικό ταχυδρομείο.

Σε περίπτωση που υπάρξουν links, trackbacks κλπ, ο αναγνώστης θα παραλαμβάνει τις σχετικές σελίδες με την ίδια διαδικασία. Η λύση Paypal θα αφορά εκείνους που θέλουν να προμηθευτούν ολόκληρο το βιβλίο, την εφημερίδα, το περιοδικό ή την ταινία που τους αναφέρει.

Τα σχόλια βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο. Ο εκδοτικός μας οίκος μελετά τη διανομή τους σε μορφή ποστ-ιτ, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να τα προσθαφαιρεί ανάλογα με το στάδιο moderation του σχετικού ποστ.

Έχουν προβλεφθεί ξεχωριστά ποστ-ιτ για κάθε nick. Η λίστα σχολίων θα ανακοινώνεται ταυτοχρόνως ανά τέταρτο από 3 μεγάλα κανάλια και οι ενδιαφερόμενοι θα παραλαμβάνουν τα ποστ-ιτ τους από κεντρικά σημεία διανομής.

Στους καυγατζήδες θα προσφέρονται τσιρότα και στους θεατές Doritos.

Στη θέση των σπάμ θα διανέμονται κατάλογοι ντελίβερι απ’ όπου δεν παραγγέλνετε, διαφημιστικά από σουπερμάρκετ στα οποία δεν ψωνίζετε, φέιγ βολάν εταιριών απεντομώσεων που δεν θα χρησιμοποιήσετε και σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπλογκ που δεν έχουν αντισπάμ, θα τα κάνουμε γκράφιτι στον τοίχο σας.

……………………………………………………………………..    

Ε, μα γίνεται το μπλογκ άρθρο; Δε γίνεται!

Κάμερες

Είμαι γενικά αντίθετη με τις κάμερες παρακολούθησης, αλλά φοβάμαι ότι ήρθαν για να μείνουν. Όταν έπρεπε να διαμαρτυρηθούμε για την εισβολή στην προσωπική μας ζωή, εμείς υποβάλλαμε συμμετοχές στο” Big Brother” και επιβραβεύαμε πρακτικές του τύπου “Candid camera”. Τα θυμάστε εκείνα τα χρόνια;

Εφ’ όσον λοιπόν ανέχομαι τις κάμερες στο σουπερμάρκετ, στο θυρωρείο, στο γραφείο μου κλπ, όπου παραβιάζουν τον καθημερινό μου χώρο, θα τις ανεχτώ κι εκεί όπου πιστεύω ότι με ωφελούν: στην πρόληψη και την καταγραφή εγκλήματος. Δε θεωρώ μαγκιά την παραβίαση του ΚΟΚ και δε θεωρώ ελευθερία την ατιμωρησία του τσαντάκια (ή του δολοφόνου).

Με τους περιορισμούς στη χρήση των στοιχείων πετυχαίνουμε να έχουμε φωτογραφία του αιμοσταγούς δολοφόνου με το πριόνι, αλλά  να μην μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε, γιατί πάρθηκε από κάμερα διαχείρισης της κυκλοφορίας. Δεν βλέπω τίποτα το αντεξουσιαστικό σ’αυτό.

Με πειράζει που θα καταγράψει η κάμερα το πέρασμά μου από μεγάλη λεωφόρο – πέρασμα το οποίο πιθανόν να μην προσέξει ποτέ κανείς – και δε μ’ενοχλούν οι κάμερες των καναλιών που είναι στημένες στους δρόμους και με ενοχλούν με ηλίθιες ερωτήσεις όταν κάνω τα ψώνια μου; Με πειράζει που θα καταγραφεί η συναλλαγή μου στο ΑΤΜ και δε με πειράζει που θα με δει η γειτονιά στις ειδήσεις να χορεύω μεθυσμένη στα μπαράκια;

Γιατί δε δείχνουμε την ίδια ευαισθησία και γαι τις τηλεοπτικές κάμερες;

Αν βγουν οι κάμερες από τις τράπεζες, τα υπουργεία, τα σουπερμάρκετ, τα θυροτηλέφωνα κλπ δεν έχω καμία αντίρρηση να βγουν και από τους δρόμους και όπου αλλού “παραβιάζουν την ιδιωτικότητά μου”.  Αλλά να φύγουν μαζί τους και οι τηλεοπτικές κάμερες, οι βιντεοκάμερες, οι κάμερες των κινητών, των υπολογιστών, των φωτογραφείων…

 

Στη χώρα των τυφλών, ο μονόφθαλμος την έχει πατήσει…

Αν προσπαθήσει να τους αποδείξει ότι ο ομαλός, ευθείος δρόμος με τις ράγες στο πεζοδρόμιο καταλήγει στην κομμένη γέφυρα, θα τον αγνοήσουν και θα αρνηθούν αυτό που δεν μπορούν να διαπιστώσουν. Αν πέσουν, θα φταίει. Αν δεν πέσουν, τους γελούσε.

Αν βρει το δίκο του, θα φορτωθεί την ευθύνη να τους πάρει από την επικίνδυνη ευθεία και να τους οδηγήσει, χωρίς βοήθεια, από δρόμους περίπλοκους, όπου μπορεί να μπερδευτεί. Αν φτάσουν, το άξιζαν. Αν χαθούν, θα φταίει.

Πάντα ο υπεύθυνος και πάντα ο παρίας.

 

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων…

…και για να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.

.

.

(Ελπίζω να είναι το πρώτο και το τελευταίο ποστ μου επί του θέματος. Το γράφω για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις σχετικά με λινκμπλογκς κλπ, μέρες που ‘ναι…)

Υπάρχουν ποστς στα οποία θα ήθελα να απαντήσω με ποστ, αλλά τελικά με βολεύει καλύτερα να τα σχολιάσω στου ιδιοκτήτη τους. Άρα δεν έχει λινκ…

Άμα ήσασταν σε λινκ κάποια εποχή (πέρυσι τέτοιον καιρό) και τώρα δεν είστε, μην ψάχνετε την αιτία του καυγά, γιατί δεν υπήρξε καυγάς. Απλά άλλαξα  χόμπι και φάση για το εξάμηνο, άρα και λίστες.

Παρακολουθώ συστηματικά τουλάχιστον 150 μπλογκς διεθνώς κι άλλα τόσα περιστασιακά, ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκομαι. Μερικά τα διαβάζω καθημερινά, αλλά δε σχολιάζω ποτέ γιατί δε με παίρνει λόγω γνωστικού αντικειμένου. Δεν τα έχω λοιπόν στο μπλογκρόλ, αλλά στα “αγαπημένα” του υπολογιστή μου.

Το μπλογκρόλ μου λειτουργεί σαν προσωπική λίστα “Αγαπημένων”.  Δε μ’ άρέσουν οι τεράστιες λίστες, τη θέλω εύχρηστη. Κόσμος πάει κι έρχεται και μερικοί δεν το μαθαίνουν ποτέ.

Πρόκειται για:

-μπλογκς που ανανεώνονται συχνά (πάνω από μια φορά την εβδομάδα, δηλαδή)

-μπλογκς που διαβάζω πάρα πολύ συχνά και με τα οποία μπορεί να διαφωνώ κάθετα (τα μισά military blogs για το Ιράκ)

-μπλογκς στα οποία σχολιάζω πάνω από πέντ’ έξι φορές το εξάμηνο

-μπλογκς σχετικά με  ένα θέμα που παρακολουθώ τη συγκεκριμένη εποχή (χρυσόψαρα…)

-μπλογκς που δεν παίζουν μουσική ώστε να μου κόβουν αυτά που ακούω όταν σερφάρω (σημαντικότατος λόγος, κυρίες και κύριοι!!)

-μπλογκς με ωραίο template

-όλα τα παραπάνω

 

Κριτήριο ποιότητας υπάρχει (φυσικά), αλλά είναι εντελώς προσωπικό.

Έχω δικαίωμα να μη μου αρέσει η Γκουέρνικα κι ας είναι αριστούργημα. Βίτσια είναι αυτά!

 

 

Over and out II

Σήμερα σκεφτόμουν καλοκαίρια.

Θυμόμουν τη στιγμή που αφήνω την άμμο του βυθού, που τα δάχτυλά μου σημαδεύουν το όριο μεταξύ νερού και βαθιάς ανάσας, που νομίζω πως θα το φτάσω με μια απλωτή κι όμως αγκαλιάζω πάλι θάλασσα, που ξεχνάω να θυμηθώ αν φτάνει ο αέρας μου ή να φοβηθώ αν βούτηξα πολύ βαθιά, που στρέφομαι με ανοιχτά, αλατισμένα μάτια προς την πιο φωτεινή γραμμή, που υπάρχει μόνο το νερό, το κενό και το ένστικτο κι εγώ κολυμπάω προς την επιφάνεια με την ορμή του ελατηρίου που μόλις ελευθερώθηκε.

Over and out

53 μήνες πριν..

 Τώρα…

Χωρίς αυτό το βήμα…

που μπορεί φυσικά να καταλήξει…

η κατάσταση…

 

θα γινόταν…

 

Καλή Χρονιά

28/12/06

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Έχεις τσατιστεί μαζί μου και το καταλαβαίνω. Δε σε κατηγορώ. Δε χρειάζεται να νιώθεις τύψεις. Μη μου εξηγείς, μη μπλέκεις τη δουλειά με την αγιοσύνη. Μη μου φέρεις τίποτα, δεν πειράζει. Είμαι μεγάλη τώρα πια, θα το αντέξω

Το σπίτι μου παραμένει ανοιχτό για σένα. Πέρνα όποτε θες, να πιείς την κόκα-κόλα σου και να ξεκουραστείς. Δε θα σε ενοχλήσω καθόλου. Θα κοιμάμαι.  

Αλλά, να χαρείς τη γενειάδα σου, πάψε πια να μου φέρνεις αυτά που σου ζητάω και μετά να μου τα παίρνεις πίσω!

Φιλικά

passer-by

Μηδέν;

Έχω πάρει αποφάσεις που είχαν άσχημες συνέπειες, πολύ δύσκολη περίοδο προσαρμογής και προεκτάσεις που δεν προβλέπονταν ούτε στο σχέδιο Β΄.

Μετάνιωσα μόνο γι’αυτές που δεν πήρα μόνη μου. Πρακτικά δε θ’ άλλαζα κάτι, γιατί θα ‘πρεπε να αλλάξω κι εγώ μαζί, διδάχτηκα όμως.

Ο αυθορμητισμός και τα όνειρα είναι ωραία, αλλά έχουν κι επακόλουθα που θα τα βρεις στο δρόμο σου και θα σε γυρίσουν πίσω στο μηδέν. Από κει θα χρειαστεί πολύς κόπος για να φτάσεις στο ένα και πολλά κότσια για να ξαναφτάσεις στο σημείο που ήσουν. Δεν είναι εύκολο και δεν είναι πάντα εφικτό. Μπορεί εσύ να κάνεις ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να προχωρήσεις κι η ζωή να στα φέρνει αλλιώς.

Στο δρόμο σου για το ένα θα έχεις τη δύναμή σου, την αποφασιστικότητά σου, ανθρώπους να σου σταθούν, ένα γενικό πλάνο, τις γνώσεις και τις εμπειρίες σου, τις ξαφνικές ευκαιρίες, την επιμονή και  τα θέλω σου. Η ζωή θα σου στέλνει την ασθένεια, το χρέος, τις βλάβες, την κακή πλευρά των ανθρώπων, τις συγκυρίες, την απελπισία και τις πόρτες που κλείνουν για σένα.¨

Για ν’ αποφασίζω να ξαναμπώ στη διαδικασία ενώ ξέρω τι θα ακολουθήσει, κάποιο λόγο θα’χω…

12/12/06

Τρεις ερωτήσεις  που απεχθάνομαι σε συνέντευξη υποψηφίου:

“Πως βλέπετε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια;”

(Με περισσότερα λευκά μαλλιά, προσεχτικά βαμμένα)

“Τι θα κάνατε αν σας προσλαμβάναμε και κατόπιν ο ανταγωνιστής μας σας πρόσφερε καλύτερες συνθήκες εργασίας;”

(Αν σκοπεύατε να τηρήσετε το δικό σας μέρος της σύμβασης δε θα με ρωτούσατε τέτοιες κουταμάρες…)

“Ποιο ιστορικό ή φανταστικό πρόσωπο θα θέλατε να συναντήσετε;”

(Να σας δώσω περίληψη της έκθεσης που έγραψα στην δευτέρα Γυμνασίου και που αναπαράγω κάθε φορά που μου κάνουν αυτήν την ερώτηση;)

Έχω γεμίσει σελίδες και σελίδες με την κλασσική, σχολική, τυποποιημένη ανάπτυξη αυτού του θέματος και “ήρωα” τον πιο πρόσφατο διάσημο της διδακτέας ύλης.  Ποτέ δεν έγραψα αυτό που σκεφτόμουν στ’αλήθεια: “Διερμηνέα θα μας έχετε; Το θέμα δεν είναι ποιον θέλω να συναντήσω αλλά το πως θα συνεννοηθώ!” Πολύ θα ήθελα να πω δυο λογάκια στη Regan και τη Goneril, αλλά αμφιβάλλω ότι θα τα κατάφερνα με αγγλικά επιπέδου elementary.

Φαντάσου να συνταξιδεύεις με το Μέττερνιχ και να μη μπορείς να του πεις τι σκεφτόσουν όταν αποστήθιζες όλες αυτές τις σελίδες της Ιστορίας Δέσμης που γράφτηκαν εξαιτίας του! Να σου χαρίζει ο Μανόλο Μπλάνικ ένα ζευγάρι θεϊκά πέδιλα κι εσύ να μην καταλαβαίνεις τι λέει και να χαμογελάς σαν αλλοδαπός τουρίστας! (Εντάξει, αλλοδαπός τουρίστας θα είσαι, άλλο είναι το θέμα μας τώρα…) Να περιμένεις δυο χρόνια να βγει το Lost σε DVD επειδή σου είναι άχρηστο χωρίς υπότιτλους! Nα συντρώς με τον Κολόμβο στα Κέιμαν και να προσπαθείς να του εξηγήσεις με νοήματα ότι δε βρίσκεστε στη Βομβάη!

Αν δε φοβόμουν μήπως καταλήξω στα ζεστά με τον Φάουστ να λιώνει μέταλλα στο διπλανό καζάνι ή μήπως χρειαστεί να κρύβομαι από τον κόσμο και να βλέπω τους φίλους μου να χάνονται όπως ο΄Άνταμ στον Χαϊλάντερ, θα ευχόμουν να είχα το χρόνο να μάθω όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Επειδή όμως κυκλοφορεί και το βαρήκοο (δες κακιασμένο) τζίνι, που αλλιώς του τα ζητάς κι αλλιώς στα παρουσιάζει, δεν εύχομαι τίποτα. Απλά μελετάω κι απολαμβάνω τη στιγμή που διαβάζω ένα μυθιστόρημα στο πρωτότυπο και συνειδητοποιώ οτι έχω ολοκληρώσει την ξενόγλωσση φράση στο μυαλό μου πριν γυρίσω τη σελίδα στην οποία συνεχίζεται.

11/12/06

Κάποια στιγμή θα αποφασίσω να κάνω αυτό που θέλω και δε θα θυμάμαι πως…

Γυναικεία περιοδικά

Το ξέρω ότι τα βάζω συνέχεια με τα γυναικεία περιοδικά, αλλά με προκαλούν. Τι άλλο να κάνω, όταν διαβάζω άρθρα σαν το παρακάτω;

“Πρέπει να ξυπνάς νωρίς, αλλά όχι πριν τις 7:20. Όσοι ξυπνούν πριν τις 7:20 είναι πιο αγχωμένοι. Στις 8:00 να τρως ένα θρεπτικό πρωινό και στις 9:00 να κάνεις γυμναστική. Η πρωινή άσκηση είναι πιο αποτελεσματική από την απογευματινή. Η καλύτερη ώρα για να λύσεις δύσκολα προβλήματα, είναι μεταξύ 10:00 και 12:00. Το μεσημέρι βγες για μια βόλτα στο πάρκο. Στις 14:00 είναι ώρα για σιέστα και στις 15:00 για να αγοράσεις μέικ απ.”

Το περιοδικό είναι μεγάλο και γνωστό, άρα δε θα έγραφε βλακείες. Λέω ν’ακολουθήσω τις συμβουλές του.

Αύριο, Δευτέρα, θα σηκωθώ 7:30. Το λεωφορείο μου φεύγει στις 7:10 και έχω 7 λεπτά περπάτημα μέχρι τη στάση, αλλά δε βαριέσαι… Χτυπάω κάρτα στις 8 και αρχίζω δουλειά αμέσως. ’Ομως ακόμα κι αν προλάβω να φτάσω έγκαιρα, να ανοίξω υπολογιστή και να ετοιμάσω τα χαρτιά μου,  το περιοδικό επιμένει ότι είναι ώρα για το πρωινό.  Λες να παρατηρήσει κανεις ότι χαζολογάω στο κυλικείο;

Στις 9:00, θα αγνοήσω τους ήδη εκνευρισμένους πελάτες και θα σηκωθώ να κάνω λίγη γυμναστική. Ποιός θα το προσέξει;

Σύμφωνα με το άρθρο, στις 10:00 το μυαλό μου θα έχει φτάσει στο 100% της απόδοσής του, άρα δε θα αντιμετωπίσω πρόβλημα τώρα που θα με καλέσουν στο γραφείο προσωπικού.

Αφού το λύσω κι αυτό, θα πεταχτώ για μια βόλτα στο πάρκο να πάρω τον αέρα μου και θα κάνω λίγη δουλίτσα ακόμη ως τις 14:00 που θα εξαφανιστώ για να πάρω έναν υπνάκο. Θα ξυπνήσω στις 15:00 και θα βγω να πάρω ένα κονσίλερ.

Μιας και το μυαλό λειτουργεί μόνο 10:00 με 12:00, η δεύτερη φορά στο γραφείο προσωπικού θα είναι τραυματική, αλλά άμα τους πω για το περιοδικό, θα καταλάβουν.

Ούτε εδώ είναι

Ξέρεις τι ζητάς και προσπαθείς να το πετύχεις. Αποτυχαίνεις. Ξαναπροσπαθείς και ξαναποτυχαίνεις. Αλλάζεις κατεύθυνση και πας και παίρνεις τη λάθος. Έκανες κακή επιλογή κι αποτυχαίνεις. Μαζεύεις τα κομμάτια σου, ξαναπροσπαθείς και ξαναποτυχαίνεις. Το παίρνεις απόφαση ότι δεν ήταν γραφτό και κάνεις αυτό που πρέπει, να τελειώνεις πια. Λάθος απόφαση, ξαναποτυχαίνεις.

Προσπαθείς να ισορροπήσεις μεταξύ του πραγματικού κόσμου και των κλεμμένων στιγμών που φυλάς γι’αυτά που θα ‘θελες και δεν μπορείς να κάνεις.  Οι ισορροπίες δεν είναι το δυνατό σου σημείο, αποτυχαίνεις.

Είσαι κεφάλι αγύριστο και δεν τα παρατάς. Αλλάζεις τακτική. Προσποιείσαι ότι ζεις στον αληθινό κόσμο, αλλά δεν κάνεις αυτό που σου είπαν, που είπες, που σου ζήτησαν, που θεωρείται, που λέγεται ότι κάνεις. Το μαντεύεις, έτσι; Αποτυχαίνεις. 

Ψάχνεις κάποιον τοίχο. Οι τοίχοι ορίζουν δωμάτια και τα δωμάτια έχουν πόρτες, εξόδους. Συνεχίζεις να μαζεύεις τα κομμάτια και να ψάχνεις την έξοδο. Ή που δε βλέπεις και δεν αισθάνεσαι τίποτα, ή που ο τοίχος είναι ατέλειωτος και η έξοδος καλά κρυμμένη.

Δε φταίει που μεγαλώνεις’ δεν είναι ότι κουράστηκες και θέλεις διακοπές. Δεν είναι κάτι που το αισθάνεσαι, αλλά κάτι που το ξέρεις καλά  και δεν μπορείς να το βάλεις σε λέξεις γιατί δεν έχει κανόνες, δεν χωράει και δεν προσαρμόζεται. Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί σου είναι τόσο πολύτιμο, σε σημείο που να παραβλέπεις τα καθ’ όλα θαυμάσια, λατρευτά και πολύτιμα πράγματα που αγνοείς και ποδοπατάς και συντρίβεις κυνηγώντας το. 

Ήταν πάντα εκεί και πονάει βαθιά μέσα σου και δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις και δε θα φύγει γιατί, παραδέξου το, δεν έχεις τα κότσια να το κάνεις να φύγει. Θα μένει και θα σε περιγελάει, γιατί κατά κάποιον τρόπο εσύ το κάλεσες και τώρα δεν ξέρεις πως να το ξεφορτωθείς.

Κοιτάς λάθος μενού. Κατέληξες να περιμένεις σε λάθος αποβάθρα ένα τρένο που έφυγε πριν από είκοσι δευτερόλεπτα.

Προτεραιότητες

Το “φτιάξε τη ζωή σου” έχει διαφορετική σημασία για τον καθένα.

Δε μπορείς να καταλάβεις τις προτεραιότητές μου κι εγώ δεν καταλαβαίνω τις δικές σου – ούτε και κανενός άλλου, εδώ που τα λέμε. Αλλά προσπαθώ να συνδέσω τις μάχες σου με το χαρακτήρα σου και να δω τι θα σήμαινε για σένα να τις χάσεις. Ενώ εσύ ποτέ δεν έκανες αυτόν τον κόπο. Όλα είναι “εσύ”, γιατί εσύ πάντα ξέρεις καλύτερα.

Τι αξίζει να έχω τρόπαια που δεν ήθελα;

Μη με βοηθάς να κερδίζω μάχες δικές σου που δεν είχες τα κότσια να δώσεις. Βοήθα με να κερδίσω τις δικές μου, ή παράτα με ήσυχη.

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙΙ

Παγκόσμιο σενάριο – αρχικές σημειώσεις

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙΙ

Μερικές φορές βλέπω Startrek, Babylon ή Stargate και τα βρίσκω τρομαχτικά.

Πρέπει να έχεις πολύ ισχυρή κεντρική διοίκηση για να εμπιστεύεσαι τόσο ανομοιογενείς ομάδες ανθρώπων, να τις στέλνεις στην άκρη του κόσμου για μάχες ή διαπραγματεύσεις και να υποθέτεις ότι τα μέλη τους θα παραμείνουν αδέκαστα κι αφοσιωμένα, ότι θα έχουν τις ίδιες ή παρόμοιες πολιτικές αντιλήψεις και ότι θα παραδέχονται τις ίδιες αλήθειες.

Τέτοιου είδους διοίκηση την πετυχαίνεις με μόνο με ομοιόμορφη κουλτούρα και ιστορία’ πολλή εξομάλυνση για τα γούστα μου.

Δε θέλω τα παιδιά μου ν’ αποστηθίζουν αποστειρωμένη, προκατασκευασμένη Ιστορία και να ζουν με τις προσεχτικά επιλεγμένες, διπλοελεγμένες, κατασταλαγμένες και νομικά προστατευμένες αλήθειες της.
Δεν υπάρχει αθώα χώρα. Δεν υπάρχει ένοχη χώρα.

Υπάρχει μόνο ιστορική συγκυρία.

Μια ευχή ακόμη…

Δεν ξέρω αν έφταιγε το σκληρό τέλος στο DVD, οι σαββατιάτικες εφημερίδες, το βαρύ δείπνο ή απλά η διάθεσή μου, που ήταν χάλια. Ξύπνησα μισώντας τους πολέμους. ‘Οχι συγκεκριμένους, αναγγελθέντες ή επικείμενους πολέμους. Ξύπνησα μισώντας την ιδέα γενικά.

Δε γνωρίζω τίποτα για βίαιους θανάτους κι ελπίζω ειλικρινά να μη μάθω ποτέ. Κανείς από τους γύρω μου δεν είχε βίαιο τέλος κι έτσι δεν ξέρω τι να γράψω για αδικοχαμένους. Ελάχιστοι από τους ανθρώπους που νοιάζομαι έκαναν επικίνδυνο επάγγελμα – και δε μ’ άφησαν ποτέ να το νιώσω. Έκαναν την καθημερινή μου ζωή να μοιάζει κανονική και χαρούμενη.

Δεν θέλω να επιλέγω πλευρές. Πως να υποσχεθώ ότι θα μισήσω ‘αυτόν’, ‘εκείνη’, ‘τα πράγματα’ που αγαπώ τώρα τόσο πολύ; Εκεί καταλήγουν όλα: στο μίσος. Και είναι τόσο εύκολο να μη νιώθεις τύψεις, να πιστεύεις ότι διαφέρεις κι ότι δεν έχεις σφάλλει, ότι δεν τους χρωστάς τίποτα. Αρκούν λίγες πληροφορίες, λίγες δακρύβρεχτες ιστορίες και η βεβαιότητα ότι και η άλλη πλευρά έχει τις ίδιες ανασφάλειες με σένα. Γενικά δεν κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους και δεν τους κολλάω ταμπέλες, όμως εκεί καταλήγουμε όταν δυο πλευρές είναι πρόθυμες να πατήσουν τα κουμπιά. Από μακριά, βέβαια κι αποστασιοποιημένα. Η σκανδάλη, τουλάχιστον, απαιτεί κάποια εγγύτητα, μια αμεσότητα. Μπορείς να ελπίζεις ότι θα τους στοιχειώσει κάποτε η ανάμνηση.

Οι γλώσσες μου δίδαξαν πολλά για τους διάφορους πολιτισμούς. Έμαθα να τους σέβομαι. Θαυμάζω την αρχιτεκτονική τους, τη μουσική τους, τα φαγητά, τα βιβλία, τα αστεία τους. Τα πρόσωπα των ανθρώπων τους μου είναι οικεία: ένα άτακτο παιδί που σου χαμογελάει σαν να ‘ναι το πιο αθώο πλασματάκι, ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ξεφυλλίζει περιοδικά γάμου, ένας έφηβος που μόλις κέρδισε το σχολικό βραβείο, κάποιοι γείτονες που δεν καταφέρνουν να ησυχάσουν τα σκυλιά τους να κοιμηθούμε, ένας άγνωστος στα φόρουμ που βοηθά έναν άλλο άγνωστο να προχωρήσει στο βιντεοπαιχνίδι του, ένας φοιτητής που μόλις έχυσε καφέ στο πληκτρολόγιο (με γάλα, που κολλάει), μια κουρασμένη νοικοκυρά που έσπασε το βάζο με τη ζάχαρη στο φρεσκοσφουγγαρισμένο πάτωμα, ένας περήφανος μπαμπάς που στηρίζει τα χεράκια του πιτσιρικιού του πάνω στο ποδήλατο…

Όλοι αυτοί οι οικείοι μου άνθρωποι θα γίνουν επικίνδυνοι. Θα ξεχάσω τα κόλπα που χρησιμοποιούν στο ψάρεμα, τις συνταγές που αγαπούν, τη μουσική που σιχαθήκαμε κι οι δυο. Θα ξεχάσω ότι είναι φίλοι μου και συγγενείς μου και θα γίνουν ο απροσδιόριστος “εχθρός”, κάποιος για τον οποίο δε θα λυπηθώ αν υποφέρει και πεθάνει.

Ο πραγματικός μου φόβος είναι μη χάσω τα μικρά, ασήμαντα πράγματα. Θέλω να μείνω σπίτι, να κοιτάω τον ήλιο που διαπερνά την κουρτίνα μου και γεμίζει το χώρο με το πορτοκαλί της χρώμα. Θέλω να μαγειρέψω κάτι παχυντικό, να καθίσω να δω ταινίες με αιθέριες ντίβες και να μου υποσχεθώ ότι θα αυξήσω τους κοιλιακούς – από Δευτέρα. Θέλω να ξεχαστώ με τα ψώνια, να ανησυχώ για τα χρυσόψαρά μου και μετά να συναντώ φίλους μου και να αργώ ακόμα περισσότερο. Θέλω οι διπλανοί μου να βάζουν δυνατά μουσική κι ας μ’ ενοχλεί: σημαίνει ότι κάποιοι λίγο πιο κει ζουν κι αισθάνονται κάτι, είτε καλό είτε κακό. Θέλω να ξενυχτήσω με το βιβλίο μου και το πρωί στη δουλειά να προσποιούμαι πως είχα βγει και μόλις συμμαζεύτηκα.

Δε θέλω να έχω πολύτιμες αναμνήσεις από ανθρώπους που έχασα. Θέλω να τους δω να μεγαλώνουν, να μοιράζομαι αυτές τις αναμνήσεις μαζί τους, να παιδεύουμε το μυαλό για να μην πάθει αλτσχάιμερ, να γελάμε με άσχετα πράγματα και να παίζουμε στα χαρτιά τα φάρμακά μας.

Κι ας ξέρω ότι με την κατάλληλη αιτιολογία τους κατανοώ τους πολέμους και τους αποδέχομαι.

Όλοι αυτοί που περιπλανιούνται, δεν είναι απαραίτητο ότι έχουν χαθεί.

Μπορεί απλώς να θέλουν να δουν τι υπάρχει πέρα από τα τείχη της πόλης, πριν ξαναγυρίσουν να χωθούν στη γωνιά τους.    

Ορίζοντας την ευτυχία

ΟΚ, θα προσπαθήσω να γίνω το χαρούμενο πλάσμα που πρέπει να είμαι. Για να δούμε, τι χρειάζομαι… Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αγοράσω γυναικεία περιοδικά και να μάθω απ’έξω τα μυστικά τους. Για να αποκτήσω φοβερή καριέρα, επιτυχημένο έτερο ήμισυ κι ένα μεγάλο, πολυτελές σπίτι, θα χρειαστώ:

 …σμιλεμένους μηρούς, αρωματικό τσάι, τα τελευταία δέκα μπεστσέλερ πάνω στο αυθεντικό επώνυμο τραπέζι του σαλονιού, μερικούς βαθμούς IQ (αν γίνεται) και το θάρρος να θρυψαλλιάσω τη “γυάλινη οροφή” και να ακυρώσω το προκαθορισμένο μέλλον μου.

Αν προσπαθήσω σκληρά, θα γίνω αξιότιμη Διευθύνων Σύμβουλος ή πλούσια και διάσημη σταρ του σινεμά. Ορίστε οι αποσκευές μου για τη Χώρα της Χαράς, οπου τίποτα δε θα εμποδίζει την ευτυχία. Γιατί αυτη είναι η ουσία της ευτυχίας, έτσι δεν είναι; Τέλειοι Κοιλιακοί, Τονωμένα Μπράτσα, Πλούσιοι Σύζυγοι, Αστραφτερά Δόντια, Λαμπερά Μαλλιά, Υπερσέξι Γόβες, Κραγιόν με Βιταμίνη Ε, Ωραίοι Εραστές, Χρυσή Visa, Ακριβά Αυτοκίνητα, Επώνυμες Ζώνες, Θεϊκά Κοσμήματα.

Το άκρον άωτον της ευτυχίας…

Αν αυτό είναι το όνειρό σου, λυπάμαι, δε θα πάρω.  Το δικό μου όνειρο είναι αλλιώτικο:

“Να κατέχεις μόνο ότι μπορείς να κουβαλάς μαζί σου. Μάθε γλώσσες, γνώρισε χώρες, γνώρισε ανθρώπους. Η μνήμη σου να γίνεται οι αποσκευές σου.”

Αυτή είναι η αυτονομία μου, η ανταμοιβή μου, το χρώμα, το καρύκευμα και το άρωμα στο πιάτο μου. Όλα τα άλλα είναι σαν το εξαιρετικό κρασί στο δείπνο: υπέροχη, αβρή, απολαυστική εμπειρία αλλά χαλαρωτική και προδοτική η δύναμή του.

Παγκοσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙ

Παγκόσμιο σενάριο – αρχικές σημειώσεις

Παγκόσμιο σενάριο – Μέρος ΙΙ

Η Μέση Ανατολή είναι θερμή ζώνη εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον, οπότε είναι λογικό να τραβάει την προσοχή. Δε χρειάζεται καν να φτάσουμε στις Σταυροφορίες. Μιλάω για το συσχετισμό δυνάμεων λόγω σιδηροδρόμων και άλλων πρόσφατων συμφωνιών. Οι αραβικές χώρες βρίσκονται ανάμεσα στην Ευρώπη και τις Ινδίες, τη Ρωσία, την Κίνα και πολύ κοντά στην Αφρική. Υπάρχουν πολλές φυλές οι οποίες ελέγχονται δύσκολα. Πως να επενδύσεις σε μεγάλες κατασκευές, όπως οι αγωγοί φυσικού αερίου, αν δεν περιμένεις πολιτική σταθερότητα και συνεργασία;

Ακολουθούν μια θρησκεία η οποία διαφέρει αρκετά από της Ευρώπης αλλά όχι τόσο ώστε να μην απευθύνονται στο ίδιο κοινό, κατά κάποιον τρόπο και να έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Μου θυμίζει ποδοσφαιρικό αγώνα: κάθε οπαδός (όχι φίλαθλος) νομίζει ότι η ομάδα του είναι η καλύτερη. Οι πιο φανατικοί είναι βίαιοι και προσβλητικοί. Μπορούν να καταστρέψουν περιουσίες, να τραυματίσουν και να σκοτώσουν, αλλά είναι οι λιγότερο ενήμεροι για τα του αγώνα (ήταν πολύ απασχολημένοι με τα επεισόδια).

Αυτούς τους φανατικούς όμως πρωτοπροσέχει ένας τενίστας που τυχαίνει να περνάει έξω από το γήπεδο κι αυτήν την εικόνα του ποδοσφαίρου μεταφέρει στους δρομείς και τους κολυμβητές αργότερα.

[Σημείωση: Η 'μπλογκόσφαιρα' και τα άρθρα των εφημερίδων παρακολουθούν την αμερικανική κυρίως πολιτική στην περιοχή, στηρίζοντας ή κατακρίνοντάς την ανά περίπτωση. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στη δύναμή της είτε στις αποφάσεις της. Δεν ξέρω ακόμα και παρακολουθώ να δω που το πάνε.]

Η Δύση καταναλώνει τόσα πετρελαιοειδή που αποκλείεται να καταφέρει να είναι ποτέ αυτάρκης. Οι χώρες-τρομοκράτες συμπίπτουν με τις πετρελαιοφόρους ζώνες και τα άμεσα σύνορά τους. Περίεργη σύμπτωση. Αν δε μου έλεγαν γενικόλογα πράγματα περί ‘τρομοκρατίας’ όπως την ορίζει η εκάστοτε Δύναμη, αλλά μιλούσαν για έλεγχο των αγορών και των αγωγών καυσίμου, θα τους άκουγα προσεχτικότερα. Πιθανόν και να έπαιρνα πιο σοβαρά κάποια πράγματα που τώρα μου τα περνάνε μέσω αφηρημένων εννοιών και βαρύγδουπων υποσχέσεων και με κάνουν να φεύγω τρέχοντας γιατί αντιπαθώ τα ιδεολογικά στερεότυπα.

Εν τω μεταξύ η Κϊνα αγοράζει αέριο και τεχνολογία από τη Ρωσία και φλερτάρει με τη Λατινική Αμερική. Πως αλλιώς εξηγείται η επαναφορά του δόγματος Monroe; Οι Ινδίες κοιτάζουν τι θα κάνουν με το Πακιστάν και υπολογίζουν τα ρίσκα στην ευρύτερη περιοχή, η Ευρώπη έχει από κοντά τα νεοϊδρυθέντα κρατίδια ή όσα προσπαθούν να ιδρυθούν στο έδαφός της και παρακολουθεί τις Η.Π.Α να αναπτύσσουν και να σπαταλάνε τις δυνάμεις τους.

Γιατί όλες οι παραπάνω χώρες σφυρίζουν αδιάφορα; Πρόκειται για κοντόφθαλμη διπλωματία, για υποτίμηση ενός υπαρκτού κινδύνου και άγνοια των γεωπολιτικών και οικονομικών συνισταμένων;

Ή μήπως ακολουθούν την παροιμία “ποτέ μην διακόπτεις τον εχθρό σου όταν κάνει κάτι λάθος”

Συνεχίζεται…

Το κάπνισμα στις ταινίες

Αυτοί που πίνουν μέσα στα φυσιολογικά όρια μπορούν ναν επιβληθούν στον εαυτό τους. Ατυχήματα προκαλούν οι μέθυσοι και οι μεθυσμένοι. Πίνω ένα ποτήρι μια στο τόσο, αλλά ποτέ δε χρειάζομαι ποτό εδώ και τώρα, ούτε κουβαλάω μπουκάλι στη δουλειά και ποτέ δε βγαίνω στο κρύο και τη βροχή για να πιώ μια γουλιά εν ώρα εργασίας. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι καπνιστές που ξέρω δεν το κάνουν αυτό. Η πλάκα είναι ότι εγώ δεν επιτρέπεται να λείψω πάνω από είκοσι λεπτά για φαγητό, ενώ αυτοί πετιούνται κάθε μισή ώρα για τσιγάρο (φορτώνοντάς μου τα τηλέφωνα και τη δουλειά τους) και κανείς δε λέει τίποτα.

Δε βρήκα ούτε έναν καλό λόγο να αρχίσω το κάπνισμα. Ο καπνός μου προκαλεί βήχα, ξυπνάει τις αλλεργίες μου, βρωμίζει τις κουρτίνες και μαυρίζει το ταβάνι. Βγαίνω για καφέ και γυρίζω σπίτι με ρούχα και μαλλιά που ζέχνουν τσιγαρίλα.  Για να μη μιλήσω για τις θεωρίες περί καρκίνου και διαβήτη λόγω του καπνίσματος. Ένα τσιγάρο την ημέρα μου φαίνεται επαρκώς επικίνδυνο για κάποιον μη καπνιστή με αναπνευστικό πρόβλημα που ανέχεται τον καπνό των άλλων στο γραφείο ή το σπίτι. Δεν τρέφω κανένα σεβασμό για ανθρώπους που καπνίζουν ξεδιάντροπα σε σχολεία, νοσοκομεία και βενζινάδικα.

Προφανώς είμαι αντικαπνίστρια.

Τις υπερβολές όμως τις βρίσκω χαζές. Σαφώς και το μάρκετινγκ  είναι σημαντικό, σαφώς και η διαφήμιση επηρρεάζει, σαφώς και ο χώρος του θεάματος παρέχει πρότυπα. Αλλά εγώ η μη καπνίστρια δε θέλω να βγει το τσιγάρο από τις ταινίες και τα καρτούνς. Το θέμα δεν είναι να κυνηγάμε τους παραγωγούς ταινιών αλλά τους γονείς και τους δασκάλους. 

Η ταινία “Thank you for smoking” ασχολείται με τις καπνοβιομηχανίες και τη διαφήμιση των τσιγάρων. Θα ήταν απίστευτα γελοίο να μην υπάρχει καπνιστής για δείγμα εκεί μέσα και να θεωρείται ακατάλληλη λόγω του ότι δείχνει τσιγάρα (!) τη στιγμή που τα παιδιά αντικρύζουν το γνωστό αντικείμενο όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, ακόμα και στο σπίτι. Λες κι άμα προσποιούμαστε ότι ζούμε στον κόσμο του κίντερ έκπληξη, το παιδί ή ο έφηβος θα μας πιστέψει.

Όνειρα γλυκά.

Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κάνουμε πως δε βλέπουμε το πρόβλημα, ανεχόμαστε τον καπνό των άλλων και μετά μας φταίει ο Lucky Luke και τον βάζουμε να μασάει στάχυα στη θέση του τσιγάρου.  Άλλο πράγμα η παιδεία και η συζήτηση κι άλλο η πολιτική ορθότητα σε ηλίθια επίπεδα.

Δεν πολυβλέπω κουλτουριάρικες ταινίες (αλλά να μην το διαδώσουμε, έτσι;). Προτιμάω τις δράσης, ειδικά εκείνες τις παλιές νουάρ με τον σκληροτράχηλο ντετέκτιβ ή τον ψημένο πράκτορα και την κλασάτη αλλά μοιραία ηρωίδα με την Bentley. Όπου δύσκολη απόφαση, σκληρή αντίδραση, ένταση, ανεπανόρθωτο φλερτ, μάχη, βροχή, βλέμματα, φόνος και αποφθέγματα, να κι ένα τσιγάρο! Όμως ο συσχετισμός δεν έπιασε ποτέ σε μένα. Άρα δε φταίει το σινεμά για το κάπνισμα.

Ούτε και οι ωραίες αφίσες με τις κομψές καπνίστριες που γεμίζουν με χρώματα τους σταθμούς του μετρό και τις στάσεις του τρόλεϊ με επηρρεάζουν. Εντάξει, ψέμα, δυο μέρες τώρα σκέφτομαι  ένα ζευγάρι γόβες απ΄την αφίσα που είδα στο σταθμό Αμπελοκήπων, αλλά δεν είναι οι γόβες το θέμα μας!

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει την εποχή της ποτοαπαγόρευσης τη δεκαετία του ‘20.  Αποκτήσαμε οργανωμένο έγκλημα, αυξήθηκε η βία στη μαύρη αγορά και χάθηκαν θέσεις σε νόμιμες δουλειές. Το αλκοόλ δεν εξαφανίστηκε, απλά ακρίβυνε και έγινε κάτι για το οποίο άξιζε να ρισκάρεις.

Τι είναι επιλογή

Μπορώ να διαλέξω δημητριακά με φράουλα κι όχι με βερίκοκο, να πάρω το λιλά μπλουζάκι αντί για το ροζ, να βάζω cd με καλοκαιρινές επιτυχίες και να μην ακούω το δελτίο ειδήσεων. Δε διάλεξα τους συγγενείς μου, τον τόπο που γεννήθηκα, το σχολείο μου, τη θρησκεία των γονιών μου. Δεν ξέρω αν αγαπώ τη γενέτειρα μου για τα χαρακτηριστικά της ή γιατί έτσι διδάχτηκα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι επέλεξα μόνη μου και τι ακολούθησα από συνήθεια. Οι σκέψεις μου δημιουργούνται βάσει της γλώσσας στην οποία συνήθισα να επικοινωνώ και να εκφράζομαι. Είναι αδύνατον να μην περιέχουν ούτε ένα κομματάκι των ανθρώπων που μου έμαθαν να μιλάω.

Σε ποιο βαθμό επιλέγουμε πραγματικά τις πράξεις και τις ιδέες μας; Μπορείς να σταματήσεις έναν πόλεμο; Να εξαφανίσεις τη μόλυνση; Να μηδενίσεις τα ατυχήματα; Να σβήσεις τον πόνο κάποιου; Να μην πάς στη δουλειά ενώ τρέχει το δάνειο; Θέλεις να καλλιεργείς τριαντάφυλλα ως επάγγελμα και έχεις αλλεργία. Αποφασίζεις να γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής και  τη μεγάλη μέρα γλιστράς στο τερέν. Θέλεις πολλά παιδιά και χειρουργείσαι πριν κάνεις έστω κι ένα. Βρήκες το τέλειο διαμέρισμα μόλις το αγόρασε άλλος.

Δε θα μπορούσες να κάνεις ένα επάγγελμα σχετικό με τη φυσική, γιατί όσο και να διαβάζεις δεν την καταλαβαίνεις. Το μόνο που θα κατάφερνες θα ήταν να γίνεις ένας μέτριος επαγγελματίας, όσο σκληρά κι αν προσπαθούσες. Ονειρευόσουν να κλείσεις τα 18 σου χρόνια κάτω από ένα φοινικόδεντρο στην Αφρική, αλλά δε μπόρεσες. Επέλεξες μια καριέρα αλλά απέτυχες στις εξετάσεις κι έκανες άλλες σπουδές. Θέλησες μια δουλειά και δεν την πήρες. Χίλια μικρά πράγματα που δεν πραγματοποιήθηκαν, όποιος και να φταίει γι’ αυτό. Δε διαλέγουμε ανεπηρρέαστοι τις σπουδές, τις δουλειές, τους συζύγους μας. Μπαίνουν στη μέση οι εξετάσεις, τα χρήματα, οι συγκυρίες, το κοινωνικό υπόβαθρο κι ένα σωρό άλλοι παράγοντες που μας περιορίζουν.

Γιατί μας αρέσουν αυτά που μας αρέσουν; Πως διαλέγουμε πρότυπα, ηγέτες, ιδεολογίες και χόμπι; Πως καταλαβαίνουμε ποιος είναι άξιος σεβασμού και ποιος γελοίος; Η ελευθερία στην επιλογή είναι ουτοπία, δεν υπάρχει πραγματικά. Ακόμα και το απορρυπαντικό μου είναι θέμα μάρκετινγκ.

Το μόνο που μένει είναι να χρησιμοποίησουμε την ψευδαίσθηση της επιλογής για να χτίσουμε το χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στις δεδομένες συνθήκες.

Εν αρχή ην η Παράδοση

Άσχετα με το πόσο θέλουμε να ελευθερωθούμε και να ακολουθήσουμε το δικό μας, προσωπικό δρόμο, δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτά που διδαχτήκαμε ως παιδιά. Μπορεί να επιλέξουμε να ζήσουμε με διαφορετικό τρόπο και να πιστέψουμε σε διαφορετικά πράγματα ή μπορεί να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε αυτά που μας δένουν με την ευρύτερη οικογένεια μας και να ακολουθήσουμε τον προκαθορισμένο δρόμο. Οι ρίζες παραμένουν μέσα μας και οι αποφάσεις μας περιστρέφονται γύρω τους. Είτε τις αρνιόμαστε είτε τις αποδεχόμαστε μας απασχολούν και μας καθορίζουν. Είναι η βάση των αποδοχών και των αρνήσεων. Ακόμα κι αν στην πορεία αποκτήσουμε κι άλλα ερεθίσματα, εμπειρίες και γνώσεις, δεν μπορούμε να αποστασιοποιηθούμε εντελώς από τα ένστικτά μας και να αποφασίζουμε σαν εξωτερικοί παρατηρητές του εαυτού μας.

Αποδεχόμαστε κάτι με το να αρνούμαστε το αντίθετό του, γαιτί το αντίθετό του έχουμε γνωρίσει. Περιγράφουμε κάτι καινούριο με βάση κάτι παλιό και γνώριμο. Περιγράφω μια θρησκεία με όρους της χριστιανικής, γιατί σ’αυτήν γνωρίζω να εκφραστώ και αναλύω τη διεθνή ιστορία με βάση την ελληνική, γιατί αυτή μου είναι πιο οικεία.

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ή προέκυψαν. Τι σημασία έχει αν είμαστε “κατ’ εικόνα”, σοδειά για εξωγήινους ή τυχαίος συνδυασμός σωματιδίων, απόγονοι πιθήκων, δημιουργήματα από φωτιά και λάσπη και το ποιος λαός εμφανίστηκε πρώτος; Το ανθρώπινο είδος υπάρχει (αν και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το διορθώσουμε αυτό) και παρουσιάζει τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά: τρώει, μιλάει, γελάει, κάνει παιδιά, κλαίει, πολεμάει και τραγουδάει. Υπακούει σε αρχηγούς αλλά τους ανατρέπει κιόλας. Φοβάται τη φύση αλλά προσπαθεί να τη δαμάσει. Του αρέσει η επιστήμη, αλλά είναι δεισιδαίμων και την προτιμά με μια δόση μαγείας. Έχει καθημερινές συνήθειες, στολίζει το σώμα και το σπίτι του, φοβάται τις αρρώστιες και ερευνά το θάνατο.  Άραγε υπήρχε επαφή πριν την εποχή που ο Κολόμβος αντίκρυσε τις αμερικανικές ακτές ή που ο Κουκ διέσχισε τον Ειρηνικό; Πότε συνάντησαν οι Κινέζοι τον πρώτο τους Πορτογάλλο;

Τα ήθη και τα έθιμα επιβιώνουν πεισματικά. Οι νεότερες θρησκευτικές γιορτές προσαρμόζονται στην παράδοση για να επικρατήσουν. Συναντάμε την έννοια του όρκου σε άσχετες μεταξύ τους θρησκείες. Θεοσεβούμενοι άνθρωποι διατηρούν ειδωλολατρικές συνήθειες και καμιά θρησκευτική απειλή δε νικά τη δεισιδαιμονία τους. Τα νόθα παιδιά είναι ειδική κατηγορία σε πολλές, άσχετες μεταξύ τους κοινωνίες, χωρίς να υπάρχει φυσική εξήγηση, αφού η διαδικασία σύλληψης παραμένει εντός και εκτός γάμου η ίδια. Όλοι οι λαοί ανακάλυψαν τις φαρμακευτικές ιδιότητες των φυτών. Παντού παράγεται κάποιο είδος αλκοολούχου ποτού. Αταξίδευτες νοικοκυρές φτιάχνουν το ίδιο φαγητό και λευκαίνουν τη μπουγάδα τους με τον ίδιο τρόπο. Σε όλες τις κουλτούρες υπάρχουν μύθοι για ανώτερες, υπερφυσικές δυνάμεις.

Η παράδοση μοιάζει να είναι ισχυρότερη από την εκπαίδευση και το νόμο, ισχυρότερη κι από τις ίδιες μας τις αισθήσεις. Ίσως στην παράδοση να υπάρχει κρυμμένη γνώση, χαμένη πλέον στην αχλύ του χρόνου, την οποία κάποιο ένστικτο μας ωθεί να διαφυλάξουμε. Δεν υπάρχει καθαρό έθνος, καθαρή κουλτούρα ή θρησκεία. Ούτε η γλώσσα, ούτε η ιδεολογία, ούτε η οικονομία ή ο νόμος αρκούν ως συνδετικοί ιστοί. Μόνο η παράδοση δημιουργεί σύνολα. Μπορούμε να την ακολουθούμε ή να την πολεμάμε, αλλά πάντα περιστρεφόμαστε γύρω της. Το μυαλό μας έχει εκπαιδευτεί να εκφράζεται στην πρώτη γλώσσα που έμαθε και την έμαθε στο περιβάλλον που ορίζεται από την παράδοση.

Στην Ελλάδα, οι ηλικιωμένοι βρίσκουν τα τατουάζ των νέων άσεμνα, αλλά έχουν οι ίδιοι ένα σταυρό χαραγμένο στο χέρι τους. Στη Σκωτία, σχεδόν όλοι έχουν το σημάδι του κλαν στο μπράτσο τους. Τι είναι τελικά το τατουάζ; Τα χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε κάτι. Τα θεωρούμε χαρακτηριστικό των αλητών και των φυλακισμένων,αλλά τα εκθέτουμε κι ίδιοι σε κοινή θέα στην παραλία. Είναι σέξι; Επικίνδυνα; Δείγμα ματαιοδοξίας; Σημάδεμα; Ορκομωσία; ’Εγχυση φαρμακευτικών ουσιών στα καταπονημένα μέλη του κυνηγού και του οδοιπόρου; 

Οι τελετουργικοί κανόνες και οι καθημερινές συνήθειες διαφέρουν από λαό σε λαό στις λεπτομέρειές τους. Αντανακλούν την κοινωνία στην οποία αναπτύχθηκαν. Όμως οι βασικές παράμετροι είναι ίδιες: γέννηση, γάμος, θάνατος, χορός, σοδειά, καιρός, μαγείρεμα, θεραπείες… Εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται αξιοπερίεργο. Τελικά, για να μάθεις την προέλευση του ανθρώπου πρέπει να παρατήσεις τη θρησκεία και την επιστήμη και να καταπιαστείς με την εθνολογία.