aut viam inveniam aut faciam

Το μπλογκ μεταφέρθηκε πλέον εδώ.

Το παλιό website έκλεισε τον κύκλο του και καταργήθηκε.

Update: Επαναδιατύπωση του κειμένου, γιατί μόλις ανακάλυψα ότι ήταν σαν copy paste ενός κειμένου αλλού. Sorry.

Είπα κι εγώ τώρα που ξαναβρήκα σύνδεση ίντερνετ να διαβάσω λίγα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο, να ενημερωθώ.

Eχω χάσει επεισόδια και δε μπορώ να παρακολουθήσω τις εξελίξεις με τον τρόπο που έχω συνηθίσει.

Πάλι καλά που δε βλέπω τηλεόραση γενικώς και ειδικώς.

Δε μπορώ να βρω σε ποιο σιντί είχα σώσει το φάκελο με τα “αγαπημένα” και πρέπει να ξαναψάξω όλα τα ενημερωτικά σάιτς από την αρχή.

Δεν θέλω να καθίσω να τα σκεφτώ τώρα αυτά που διάβασα. Δεν έχω την αντοχή.

Ή εγώ έχω πάθει στέρηση ενημέρωσης, ή η θεματολογία των εφημερίδων είναι περιορισμένη και των ερασιτεχνών πιο περιορισμένη από ότι ήθελα να θυμόμουν. Σε διεθνές επίπεδο.

Άστο καλύτερα, αύριο πάλι.

Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να ξεχνάει τα πιεστικά προβλήματα. Εγώ το καταφέρνω απασχολώντας το μυαλό μου με καινούρια. Αλάνθαση πατέντα και κανείς δε γύρισε να μας πει τι έγινε στο τέλος :-Ρ

Οι διάφορες αλλαγές δεν διορθώνουν απαραίτητα κάτι, δημιουργούν όμως σημεία ελέγχου για το που μπορεί να με οδηγήσει η κάθε κατάσταση κάθε φορά.

Η αλλαγή χώρου δεν έλυσε κάποιο από τα υπάρχοντα θέματα, άλλαξε όμως την καθημερινότητά μου, τη διάθεσή μου, τον τρόπο που αντιμετωπίζω αυτά τα θέματα και τη ζωή που τα συμπεριλαμβάνει.

Έχω σταθεί τυχερή, γιατί μέχρι στιγμής, όλα μου τα σοβαρά προβλήματα είναι χαζά κι ασήμαντα. Στα δικά μου μάτια όμως, είναι αρκούντως σοβαρά και, όχι, ευχαριστώ, δε θέλω να γνωρίσω σοβαρότερα. Τα έχω τοποθετήσει με δικό μου κώδικα, στη δική μου κλίμακα. Με βάση αυτά που ζητάω από τη ζωή και που εκείνη μου κάνει παιχνιδάκια και δε μου τα αφήνει, τα προβλήματα μου είναι σημαντικά.

Κάποιοι νοιάζονται για τα εργασιακά, άλλοι για τα ερωτικά, άλλοι για τα πολιτικά, τα θεολογικά, τα κοινωνικά, για την υγεία τους, για τα οικονομικά, για τη ροή του κόσμου και το σχήμα του σύμπαντος. Μερικοί προβληματίζονται για όλα αυτά μαζί και κάποιοι δε σκοτίζονται για τίποτα.

Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στο μυαλό του καθενός και το πως αυτός μεταφράζει το παραμικρό περιστατικό που του συμβαίνει, την παραμικρή φράση που θυμάται από ένα βιβλίο, τον παραμικρό στίχο που ακούει περνώντας έξω από ένα παράθυρο, την παραμικρή πικρή λέξη που του λένε, την παραμικρή γλυκιά λέξη που κερδίζει. Κανένας απλός παρατηρητής δε μπορεί να υπολογίσει τι συγκρατεί ψυχικά όρθιο τον κάθε άνθρωπο και τι μπορεί να τον κομματιάσει.

Όσοι έκαναν τον κόπο να ακούσουν τις εξηγήσεις, ή με ξέρουν αρκετά ώστε να μη χρειάζεται, μπορεί κάποια στιγμή να δουν τη λογική πίσω από το «σηκώθηκα και έφυγα». Την ψυχολογική πλευρά, τουλάχιστον.

Στα αδιέξοδα, τολμάω να γυρίσω πίσω. Κι όταν ο δρόμος είναι κλειστός, να προσπαθώ να σκαρφαλώσω. Δε θα κάθομαι να κοιτάω τον τοίχο μέχρι να γεράσω και να πεθάνω. Όλοι οι άνθρωποι των οποίων τη γνώμη εκτιμώ, είναι από αυτούς που προχωράνε. Έστω και στα γόνατα, στην αρχή, αλλά προχωράνε.

Η ζωή δεν έχει ούτε quick save ούτε «αποθήκευση ως» (Σοφία αποκτημένη μετά από πολύωρο παίδεμα στα computer games. )

Λάθη; Λάθη. Χίλιες φορές λάθη παρά ακινησία και παλάτια στην άμμο.

Έχετε διαβάσει εκείνες τις λίστες με τα πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει στα δεκαοχτώ, στα εικοσιπέντε, στα τριάντα και πάει λέγοντας; Ε, δεν τις έγραψα εγώ.

Όταν, μετά από μια απίστευτα κουραστική μέρα, χάνεις το τρένο για λίγα δευτερόλεπτα, προσπαθείς να βρεις την επόμενη γρηγορότερη διαδρομή για το σπίτι. Δεν μπαίνεις να χαζέψεις βαζάκια με σάλτσες στο κινέζικο σουπερμάρκετ.

Το να σκας χαμόγελα σε ταχυδρόμους, τροχονόμους, ταμίες, μηχανοδηγούς κλπ για να σε εξυπηρετούν, δεν είναι λύση. Λύση είναι να τσακιστείς να μάθεις τη γλώσσα επιτέλους.

Το να ασχολούνται τρεις υπάλληλοι μαζί σου για να σε βοηθήσουν να ξετρυπώσεις το χυμό που προτιμάς, δεν έχει πλάκα. Έχουν και δουλειές. Κι έχεις κι εσύ δουλειές.

Μετά από πολύωρη υπερωρία, σε ‘δύσκολες’ συνθήκες, για πράγματα που δεν είναι στα καθήκοντά σου, για πολλοστή φορά, δεν κάνεις πλακίτσα με τους συναδέλφους και δεν ακουγόσαστε σαν νηπιαγωγείο, αλλά ζητάς ή έξτρα λεφτά ή έξτρα άδεια.

Το να μπαίνεις στο τραμ και να περιμένεις να δεις την πόλη που βλέπεις κι όχι κάποια που έβλεπες παλιά, σημαίνει ότι αυτή είναι πλέον η καθημερινότητά σου κι αυτή η πόλη σου. Οτι κάτι μετατοπίστηκε στο μυαλό σου. Δεν είναι κάτι ‘φρέσκο’, είναι κάτι που ήρθε και σου έκλεψε χώρο από το παλιό.

Ένα πακέτο φαγητό από κάθε έθνικ εστιατόριο δε σημαίνει άνοιγμα σε ξένους πολιτισμούς. Σημαίνει ή ότι βαριέσαι να μαγειρέψεις ή ότι βαριέσαι να πλύνεις τα πιάτα μετά.

Το να προσπαθείς να συνεννοηθείς σε άθλια γερμανικά με πωλητή που μιλάει σπασμένα αγγλικά και μετά να ανακαλύπτεις ότι είναι Έλληνας, δεν είναι αστείο, είναι πηγή άγχους.

Το να μην μπορείς να ενημερωθείς από την τηλέοραση και το ραδιόφωνο, γιατί δεν καταλαβαίνεις τι λένε, να μην έχεις εύκολη πρόσβαση στο ίντερνετ και να κάνεις κύκλους στην πόλη μέχρι να βρεις καμιά αγγλική ή καμιά γαλλική εφημερίδα να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο, δεν έχει πλάκα, είναι καταπιεστικό.

Εγώ γιατί δεν τα βλέπω έτσι όλα αυτά; Γιατί έχω χαλαρώσει; Γιατί γουστάρω; Δεν θα ωριμάσω ποτέ;

Θα μου πεις «Όλα αυτά δεν τα είχες, δε μπορούσες να τα έχεις στην Αθήνα;»

Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι. Στην Αθήνα υπήρχε παντού ομίχλη γύρω μου, εδώ και χρόνια. Και δεν μιλάω για το νέφος.

Δεν είπα ότι όλος ο κόσμος πρέπει να είναι σαν εμένα, που παρατάω ασυλλόγιστα ο,τιδήποτε νομίζω πως είναι σπατάλη ενέργειας και χρόνου για όντα θνητά. Ούτε όμως και να παραμένει σε ένα βάλτο από υποχρεώσεις, συνήθειες και δεσίματα που δεν διάλεξε, ή που δεν ήξερε ότι διάλεξε.

Μια μεγάλη περιουσία και δυο τρία ευγενικά παιδάκια είναι πολύ θεμιτά και ανθρώπινα όνειρα, μόνο που πρέπει να τα κυνηγάς με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι, όχι από πάνω.

Όχι πχ με το να ανοίγεις μια επιχείρηση σε έναν τομέα που δεν καταλαβαίνεις, που δεν αγαπάς και απ’όπου δεν ξέρεις πότε και πως να αποχωρήσεις, μόνο και μόνο για να κάνεις ζήλειες στους γνωστούς σου, ότι εσύ και καλά είσαι τώρα πια επιχειρηματίας και αφεντικό και να βασανίζεις τους υπαλλήλους σαν κομπλεξικός επιστάτης.

Ούτε με το να κάνεις οικογένεια με κάποιον άνθρωπο που δεν καταλαβαίνεις και δεν αγαπάς, επειδή είναι ο μόνος που συναντάς συχνά κι επειδή σε βολεύει που δε θα συνεννοείστε και θα γίνει κάποια στιγμή ο φταίχτης για όλα τα πράγματα που δεν κυνήγησες.

Ούτε και με το να ξέρεις τι ακριβώς φταίει και στην δουλειά και στη ζωή σου, αλλά να μην τολμάς να αλλάξεις έστω τη μάρκα της μαρμελάδας στο πρωινό.

Η πρώτη αποτυχία είναι πολύ βολική δικαιολογία για όσους δεν έχουν τα κότσια να ρισκάρουνε και δεύτερη. Τα βαρίδια μιας χρεωκοπίας ή ενός παιδιού που ήρθε καταναγκαστικά είναι πολύ βολική δικαιολογία όταν θέλεις να λες ότι προοριζόσουν για μεγάλα πράγματα, που όμως τα κυνηγάς μόνο στα όνειρά σου.

Δε μιλάω για την περίπτωση που η ζωή τα φέρνει αλλιώς και πρέπει να συγκεντρώσεις το μυαλό σου και να πιεστείς ψυχικά και οικονομικά, αλλά για τη στιγμή που λες «Α, να ένας σιχαμερός βάλτος γεμάτος κόσμο μισοπνιγμένο, ας πάω να βουτήξω κι εγώ μέσα μιας και πάνε όλοι!» Και μετά να λες «Οκ, βουλιάζω, αλλά αφού το εγκρίνουν οι γείτονες…»

Καλύτερα να παιδεύομαι στα ρεύματα, παρά να σαπίζω στα νερά του βάλτου από δική μου επιλογή και να μου φταίει μετά η ξενιτιά και ο Ερμής ο ανάδρομος. Αφού μ’ακολουθούν που μ’ακολουθούν κάποια προβλήματα, ας μ’ακολουθούν εκεί που τα πάω εγώ κι όχι εκεί που με πάνε εκείνα.

Γιατί αποφεύγω τα ελληνικά εστιατόρια της περιοχής:

- Επειδή κονσέρβα ντολμαδάκια στο φούρνο μικροκυμάτων τρώω και στο σπίτι μου.

- Επειδή νομίζουν ότι πάω να κατασκοπεύσω συνταγές, τιμοκαταλόγους, πρόσωπα και πράγματα και να τα μαρτυρήσω μετά σε κάποιον πιο «δικό μου» εστιάτορα.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού.

- Επειδή το 99% των εστιατορίων έχουν το ίδιο ακριβώς μενού που είχαν και πριν από είκοσι χρόνια.

- Επειδή έχουν όλοι το ίδιο cd με mpouzouki από το Μοναστηράκι.

- Επειδή σπάνια έχουν ψάρι ή κοτόπουλο.

- Επειδή αλλάζουν προσωπικό στην κουζίνα κάθε πέντε με έξι εβδομάδες και δεν ξέρεις τι να περιμένεις.

- Επειδή είτε γνωριζόμαστε είτε έχουμε κοινούς γνωστούς και είναι λίγο άβολο.

- Επειδή όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν και σε άλλα «έθνικ» εστιατόρια, αλλά εγώ δεν τα αντιλαμβάνομαι, γιατί δε μπορώ δω τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια κάποιας κουλτούρας με την οποία δεν είμαι εξοικειωμένη.

- Επειδή μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων δεν ξεκόλλησε ποτέ από τις βεβαιότητες και τα στεγανά των ΄50s και ενοχλείται από αυτούς που ξεκόλλησαν.

- Επειδή, όταν έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις και κάτι παραπέρα από αυτό που ξέρεις, είναι κρίμα να μην την εκμεταλλεύεσαι.

- Επειδή στο τέλος οι μόνες μου συναναστροφές θα είναι Έλληνες και θα έχουν όλοι σχέση είτε με εστιατόρια είτε με σχετικές επιχειρήσεις. Πολύ μονόπλευρο. Κινδυνεύεις να θεωρείς διασκέδαση το κανάλι της Βουλής στη δορυφορική.

Δεν τα έχω με τους εστιάτορες ούτε με τους Έλληνες γενικά, μην παρεξηγηθούμε. Με αυτούς που ανοίγουν εστιατόριο όπως θα άνοιγα εγώ ένα διεθνές αεροδρόμιο τα έχω.

Κατά καιρούς έχω κι εγώ κόλλημα με τα εθνικιστικά, αλλά όχι σε ξένο γήπεδο.

Δηλαδή όχι όπως μερικοί που μένουν στο εξωτερικό, που τα παιδιά τους δε μιλάνε λέξη ελληνικά ή που την έχουν κοπανήσει ποικιλοτρόπως από τον ελληνικό στρατό, οι οποίοι όμως λένε “οι κακοί Γερμανοί, οι κακοί Τούρκοι, Ρώσοι, Πολωνοί” και πάει λέγοντας και φωνάζουν να κάνουμε πόλεμο (λες και ο πόλεμος είναι ματς κυπέλλου με δυο μπουφάν και κάτι αμάξια απώλεια).

Εκ του ασφαλούς, σε ξένη χώρα και ξέροντας ότι δε θα παίξω άμεσα το κεφάλι μου αν γίνει κάτι, λέω κι εγώ πολλά. Όλοι μισουν την τάδε και την τάδε εθνότητα κι όλοι ψωνίζουν και τρώνε και ντύνονται και ζουν ο ένας από τον άλλο.

 Όλοι αυτοί οι τζάμπα μάγκες μιλάνε εκ του ασφαλούς και την Ελλάδα την έχουν μόνο για διακοπές, μην αρχίσω πρωί πρωί και έχουμε και δουλειές.

Eixa grapsei ena soro post, alla ta cd mou arnountai na anoixtoun se allon ypologisti ektos apo ton diko mou, opote tha perimeno mexri na syndethei to internet, giati sta Cafe den exo empneusi….

Την άλλη φορά που θα μεταναστεύσω, να θυμηθώ να πάω κάπου τροπικά και να δουλεύω σε ζεστή παραλία.

Αύριο κλείνω τέσσερις μήνες εδώ.

Για πόσον καιρό ακόμα επιτρέπεται να κάνω κριτική στους  Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, χωρίς να μου γυρίζει μπούμερανγκ;

Update: 

Απορυπαντικά, στρωσίδια, ενοίκιο, διακοσμητικά, μπαλαντέζες… 

600 ευρώ

Τρόφιμα, κουζινικά…

200 ευρώ

Αρωματικός καφές και βιβλίο στο πρώτο πραγματικό ρεπό στο δικό μου σπίτι…

Priceless

Λίγες απορίες για το πως σκέφτεται η ελληνική κοινότητα εδώ πέρα…

Το βρίσκουν λογικό να υπάρχουν έντεκα ελληνικά εστιατόρια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο; Όλοι οι Έλληνες που συναντάω είτε είναι εστιάτορες είτε δουλεύουν σε εστιατόριο. Εμένα και να με πληρώνανε, εστιατόριο στη σημερινή Γερμανία δε θα άνοιγα. Και όσο μπορώ ακόμα, αποφεύγω και να δουλέψω σε εστιατόριο μετανάστη ή σε ανάλογη επιχείρηση, γιατί μερικοί νομίζουν ότι έχουν φυτείες στο Μισσισιπή και φέρονται ανάλογα.

Το έχουν καταλάβει πως και στην Ελλάδα έχουμε πλέον ευρώ; Οτι δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από οικογενειάρχες με δυο τρία παιδιά να δουλεύουν υπερωρίες για 500 ευρώ το μήνα ανασφάλιστοι; Αυτά τα δέχονται μόνο οι απελπισμένοι και οι Πολωνοί, άρα συγγνώμη παιδιά, αλλά θα δουλεύετε με απελπισμένους (αλκοολικούς, τεμπέληδες, κοπανατζήδες, άσχετους και κάποιους που θα την κάνουν στην πρώτη ευκαιρία) και Πολωνούς, που θα σας φεύγουν κάθε δυο μήνες και όλο θα εκπαιδεύετε κόσμο που δε θα μένει για να σας ανεβάσει τον τζίρο.

Βλέπω κάτι άτομα που ούτε ξέρουν, ούτε προσπαθούν να μάθουν τη γλώσσα, που νομίζουν πως αν πλύνουν πιάτα δυο μήνες μετά θα ανοίξουν δικό τους εστιατόριο, που είναι τρομερά ρατσιστές με τους άλλους μετανάστες και δε μπορούν να συνεργαστούν, που κάνουν παρέα μόνο με Έλληνες και πηγαίνουν μόνο σε ελληνικά μαγαζιά, που απελπίζονται μετά από δυο - τρεις μήνες και τους φταίνε οι Γερμανοί και η Γερμανία. Παιδιά, γυρίστε σπίτι, δεν είναι για σας τα εξωτερικά. Βλέπω άτομα που ανοίγουν επιχειρήσεις στις οποίες δεν επενδύουν (πχ εξοπλισμός, στοκ, διαφήμιση, επαφές με τους πελάτες, κύκλος γνωριμιών) και περιμένουν να πλουτίσουν κόβοντας από τους μισθούς. Γίνεται; Δε γίνεται.

Δεν  καταλαβαίνω επίσης τη φάση ‘κατεβαίνω από το αεροπλάνο, κλείνω φτηνό ξενοδοχείο και μετά παίρνω τους δρόμους για δουλειά μέχρι να μείνω άφραγκη και να μην ορίζω τίποτα’. Εγώ όταν ξεκίνησα να έρθω στη Γερμανία, ήξερα ότι πλέον έχουμε ευρώ και δεν ισχύει το παίρνω σκτ μισθό στην ξενητιά, αλλά χτίζω αυθαίρετο στον Κηφισό. Και φυσικά είχα σκεφτεί τι πράγματα δεν είναι εφικτό να κάνω εδώ (να γίνω καγγελάριος στη θέση της κας Μέρκελ, ας πούμε). Προς το παρόν είμαι και ασφαλισμένη και με ωράριο. Αν παραστραβώσει η κατάσταση, δε θα γυρνάω άστεγη κι άφραγκη για μήνες. Θα γυρίσω πίσω ή θα πάω κάπου αλλού.

Η ζωή είναι για να κάνουμε δοκιμές και να προχωράμε. Όχι για να κολλάμε σε μια λάθος επιλογή και να κλείνουμε τα μάτια προσποιούμενοι ότι δεν έγινε τίποτα.

Κι άμα πεις τίποτα για τις συμπτώσεις, σε λένε συνομωσιολόγο.

Βέβαια η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία, αλλά κάτι τέτοιες “αυτοκτονίες” κρατήσανε εφτά σεζόν CSI.

Ονόματα και πλευρές δεν έχουν σημασία, για όλους τα ίδια θα έλεγα.

Πάω τώρα να διαβάσω την υπόθεση απ΄την αρχή, γιατί την είχα αγνοήσει ως συνήθη περίπτωση.

Και κυρίως δε διανοούμαστε να κάνουμε ερωτήσεις όπως “έλα μωρέ,  πόσο πιο χάλια από το ‘07 μπορεί να πάει το ‘08″, σύμφωνοι;

Καλή χρονιά!

Καμιά φορά  τον κάνω κι εγώ τέλη Δεκέμβρη, αλλά πιστεύω ότι τον απολογισμό για τις χρονιές της ζωής μας πρέπει να τον κάνουμε στα γενέθλια, όχι σε ημερομηνίες που έτυχε να είναι συμβολικές. Τέλοσπάντων.

Αν πρέπει να πω κάτι για το 2007 είναι το εξής, το ίδιο με το 2006, το 2005 κλπ:

Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε με πολύχρονες δοκιμές κι η ζωή των άλλων είναι πολύ πολύτιμη για να τη χρησιμοποιούμε ως επιβεβαίωση. Τίποτα δεν είναι σωστό όταν το εγκρίνει μόνο το μυαλό και τίποτα δεν είναι λάθος όταν μας ξαναδίνει το χαμόγελό μας.

Το ακολούθησα το 2007 και ελπίζω να το ακολουθήσω και το 2008.

Τι κάνεις όταν είσαι δρομέας στην εκκίνηση, τα παπούτσια σου είναι μαζί δεμένα απ’τα κορδόνια και δεν προλαβαίνεις να πάρεις τα χέρια σου από το έδαφος;

(Τι θα πει “ποια εκκίνηση, τωώωωρα εκκίνηση;” )

Μείον έξι με μείον τέσσερις βαθμούς σταθερά. 

Οχτώ παρά κάτι, ξεκινάω με τα μάτια μισόκλειστα ακόμα για το τραμ (τρένο; ). Κάθε χρόνο μου υπόσχομαι να μην κάνω δυο δουλειές και κάθε χρόνο το ξεχνάω.  Η θερμότητα των φορτηγών δημιουργεί περίεργα σχέδια στο χιόνι, έτσι όπως το ξεσηκώνει και το παραπετά. Ο πάγος στέκεται κάθετα κάθετα στα κάγκελα, οι σταγόνες κοιτούν προς τα έξω. Η γέφυρα φαίνεται σαν κι εμένα, παγωμένη και αναμαλλιάρα. Χτες αγόρασα τρεις σκούφους και δε με νοιάζει αν τονίζουν τους μαύρους κύκλους της διπλοβάρδιας. Ψάχνω να αγοράσω ακόμα έναν, με κοτσίδια, σαν Βίκινγκ. Δέκα με δώδεκα πάπιες κολυμπάνε κοντά σε ένα νησάκι με παγωμένα δέντρα. Καμιά δεν τολμάει να ανοιχτεί περισσότερο. Εγώ που τρέχω πρωί πρωί με σπορτέξ και τρία μακρυμάνικα;

Δε μου αρέσει να διαβάζω στις αστικές συγκοινωνίες.  Δε μπορώ να συγκεντρωθώ, δε βρίσκω πάντα θέση, πρέπει να έχω το νου μου στις στάσεις. Καλύτερα μουσική. Οι άνθρωποι που διαβάζουν στο μετρό και το αστικό, έχουν πάνω τους μια ταμπελίτσα που γράφει είτε ”Τρομερή έλλειψη χρόνου” είτε “Δε με απασχολούν τα βιβλία στο σπίτι”. Ακούω όποιο τοπικό ραδιόφωνο έχει καλό σήμα στο βαγόνι μου. Πιάνω σκόρπιες εκφράσεις, αλλά τα γερμανικά μου θέλουν πολλή δουλειά ακόμα. Ίσως όταν μετακομίσω. Σύντομα λέω, αργά θα το πετύχω.

Σκέφτομαι πως θα διακοσμήσω το καινούριο μου σπίτι. Σκέφτομαι πόση ενέργεια σπαταλάω σε κάθε μετακόμιση και σβήνω το “σπαταλάω”, βάζω το “αφιερώνω”.  Έχω τρέξει κι έχω κουραστεί κι έχω ξενυχτήσει πολύ όλους αυτούς τους μήνες, αλλά δεν έχω βαρεθεί. Αισθάνομαι όπως αυτοί που θα μπορέσουν να ξεκινήσουν τις διακοπές τους μόνο όταν φτάσει η ώρα που αναχωρεί το πλοίο. Δε μπορείς να περιμένεις από το πλοίο να φύγει νωρίτερα, ούτε μπορείς να κανονίσεις πολλά πράγματα όσο περιμένεις. Ή μόνη λογική κίνηση είναι να μην στήνεσαι από το πρωί στην πόρτα με τις βαλίτσες, μέχρι να έρθει το ραδιοταξί σου το απόγευμα.

Το τραμ (τρένο; ) για την ανταπόκριση περιμένει το δικό μας. Δεν το έχω χάσει ποτέ. Όταν αργεί να έρθει το πρώτο, στέλνουν ένα εφεδρικό να μας μαζέψει από το δεύτερο σταθμό. Κινούμαι σε ένα σύννεφο ατμού, η ανάσα μου ξεχωρίζει στον παγωμένο αέρα.  Δίπλα στις γραμμές τρέχουν διάφοροι φανατικοί με το άθλημα. Μπουφάν, σκούφος, γάντια, i-pod… Χιόνι; Ποιο χιόνι; Πίσω τους ακολουθούν οι ιδιοκτήτες σκυλιών και διάφοροι άλλο πρωινοί τύποι. Δεν πήρα ποδήλατο γιατί φοβόμουν τον πάγο, αλλά βλέπω ότι ακόμα και με τα σπορτέξ δε γλιστράω. Στο πρόγραμμα λοιπόν κι αυτό, μαζί με τα μουσεία, τα κάστρα και τη Legoland. Και το κουκλοθέατρο. Σχέδια που δίνουν κάποιο νόημα σε αυτά που κάνω.

Το γνωμικό που ποτέ δεν ακολούθησα είναι “τα λουλούδια ανθίζουν εκεί που βρέθηκαν να φυτρώνουν”. Ή κάπως έτσι. Η ζωή είναι μικρή κι ο κόσμος μεγάλος. Δεν αισθάνομαι ότι το σκάω από κάτι ή ότι κάτι πήγαινε πριν πολύ στραβά. Η αλλαγή κι εγώ είμαστε παλιές γνώριμες, ίσως γιατί κάποια πράγματα παραμένουν βασανιστικά σταθερά. Άλλωστε τα στραβά πάντα καταφέρνουν να χώνονται σε κάποια πτυχή της βαλίτσας μας. Σημασία έχει το ότι εγώ φροντίζω να ξεχειλίζω αυτή τη βαλίτσα με καλοδιπλωμένα και φρεσκοσιδερωμένα τα θετικά, τα ανεξερεύνητα και τα συναρπαστικά. Είναι και η μόνη περίπτωση που βάζω εθελοντικά σίδερο, εδώ που τα λέμε…

Οκέι, δε θα ανοίξω πάλι τον παγκόσμιο χάρτη απόψε. Θα ψάξω στο ίντερνετ πληροφορίες για τα τρία μουσεία που κάνω πως δε βλέπω κάθε πρωί που περνάω από μπροστά τους με το τραμ (τρένο ; )

Αντί να μάθω πως γιορτάζονται τα Χριστούγεννα εδώ, εγώ ουσιαστικά δε θα κάνω καθόλου. Και δε μιλάω για μπουζούκια και σκι και τρελλά ψώνια και οικογενειακές στιγμές και τραπεζώματα και θρησκευτική κατάνυξη. Και στην Ελλάδα τα απέφευγα αυτά (το κατά δύναμιν) .

Η μόνη μου επαφή με το πνεύμα των ημερών είναι οι στολισμένες βιτρίνες που βλέπω από το παράθυρο του τραμ. Τα μόνα έθιμα που έμαθα είναι αυτά που ξετρύπωσα στο ίντερνετ και μια κούπα Gluhwein σε κάποιο χριστουγεννιάτικο παζάρι όπου πήγα σκαστή.

Συνειδητοποιώ ότι θα στερηθώ  την καθιερωμένη μικρή βόλτα στην πόλη τη μέρα της γιορτής, το να βάλω τα τακούνια μου μετά από μήνες, το να κοιμηθώ λίγη ωρίτσα παραπάνω, το να αναρωτηθώ τι σημαίνει το κάθε έθιμο και να διαβάσω για αυτό, το να κατακρίνω τον καταναλωτισμό πίνοντας τον καφέ μου σε κάποιο υπερστολισμένο εμπορικό κέντρο.

Ώρες - ώρες σκέφτομαι πως έχω τόσα πολλά να δω ακόμα που λέω να μείνω και του χρόνου εδώ και να μην την κάνω για Γαλλία.

(Πλάκα κάνω, μη βαράς). (Για τη Γαλλία, φυσικά).

Δεν έχω πάψει να σκέφτομαι σαν τουρίστας.

Συλλαμβάνω όμως τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις τοπικές εφημερίδες και να διαβάζει πια μόνο δυο τρεις online ελληνικές.

Το ραδιόφωνο είναι συντονισμένο στους τοπικούς σταθμούς. Φυσικά και παίζει το Last Christmas!

Η τηλεόραση αγνοείται συστηματικά (μεταγλωττισμένα προγράμματα). 

Συνήθισα να πίνω νερό με ανθρακικό και μη-βιταμινούχους χυμούς μακράς διαρκείας. Συνήθισα να έχω πάντα γάντια και κρέμα χεριών στην τσάντα μου. Συνήθισα να μου απευθύνονται γιαγιούλες στα γερμανικά. Συνήθισα να μη με αφορά πια η κίνηση στην Κατεχάκη και οι άνεμοι στον Πειραιά.

Συνήθισα τις βραδινές εξόδους στις οχτώ, τις θέσεις για ποδήλατα, τα χοντρά πουλόβερ, την πάχνη κάθε πρωί, τις μέρες που πετάμε τα πλαστικά σκουπίδια, τις πάνινες τσάντες που κουβαλάω στο σουπερμάρκετ, τα απορρυπαντικά με οδηγίες στα πολωνέζικα, την έφιππη αστυνομία, τα δρομολόγια του τραμ,  τους δρόμους που μου θύμιζαν videogame.

Η Ελλάδα μου λείπει, αλλά όχι σαν κάτι που άφησα, ούτε σαν κάτι που δεν μπορεί να πορευτεί χωρίς εμένα. Ή εγώ χωρίς αυτό.

Και κυρίως όχι σαν κάτι που πρέπει να μείνει παγωμένο στο χρόνο επειδή έτσι θέλω εγώ να το θυμάμαι.

Μέχρι νεωτέρας, το σπίτι μου είναι εδώ και σκοπεύω να το εκμεταλλευτώ.

Προσέχω πολύ μικρά, καθημερινά πράγματα, το παραδέχομαι, αλλά η μοναδική προηγούμενη εμπειρία μου στο εξωτερικό είχε διάρκεια μιας εβδομάδας σε συγκεκριμένο περιβάλλον και με πλεονέκτημα την άνεση στη γλώσσα.

Μην περιμένεις λοιπόν ποστ για την τοπική αρχιτεκτονική, ας πούμε, γιατί κι αν ήξερα κάποτε πως να σου την περιγράψω, δεν το θυμάμαι πια. Μπορώ όμως να σου πω ποια σπίτια σχεδιάστηκαν με κεραμοσκεπή και ποια ξεπέταξαν δυο κεραμίδια λόγω του νόμου. Μπορώ να σου πω ότι κατάφερα να χαθώ ακόμα και στο Mannheim. Μη ρωτάς πως  είναι δυνατόν να χαθείς στο κέντρο μιας πόλης χτισμένης σε αριθμημένα τετραγωνάκια. Μπορώ να σου πω ότι οι δήμαρχοι του Ladenburg θα είχαν μέσο όρο θητείας στην Ελλάδα 38″. Μπορώ να σου πω ότι είδα την ωραία, πολύβουη Χαϊδελβέργη σε μια πολύ ήσυχη, γκρίζα κι ερημική στιγμή της και σκέφτηκα ότι δε θα ήθελα να ζήσω εκεί. Με τρόμαξε. Η Πάργα το χειμώνα, στο πιο μεσαιωνικό και χωρίς τη θάλασσα.

Κάθε μέρα παρατηρώ το ποτάμι. Έχει καταπιεί το δείκτη για το ύψος του νερού κι έχει εξαφανίσει όλα τα μικρά νησάκια που μπορώ να θυμηθώ. Υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν στην όχθη, που κάνουν ποδήλατο, που βγάζουν βόλτα το σκύλο αλλά κανείς δε φωνάζει “που είναι το κράτος”, γιατί κανείς δε χτίζει (απ΄όσο βλέπω) στο “φιλέτο” που πλημμυρίζει. ‘Ασχετο, αλλά τι βίτσιο είναι αυτό να τρέχει ο κόσμος εφτά η ώρα το πρωί μες στην καταχνιά με σορτς και φανελάκι;

Υπάρχει λόγος που τα θρίλερ γυρίζονται σε γοτθικές εκκλησίες. Τις κοιτάς από τη στάση του τραμ πρωί πρωί και αγριεύεσαι. (ναι, έχω διαβάσει όλα τα λάθος βιβλία και είμαι ευεπηρρέαστη)  ( @  irrelevant: sic )

Ρωτάς τους Γερμανούς  ”Sprechen Sie Englisch?” (Μιλάτε αγγλικά) , σου απαντάνε “ein bischen” (λίγο) . Ψέμα. Όλοι τα μιλάνε μια χαρά. Απλά κομπλάρουν, λες και υπάρχει περίπτωση να τους σταματήσεις στο δρόμο για να αναλύσετε Καντ. Tip από Αυστραλέζα που ήρθε δυο μήνες νωρίτερα από εμένα και ξέρει: δεν τους ρωτάς, επιτίθεσαι κατευθείαν με αγγλικά και τους ρίχνεις στο φιλότιμο.  Μια λεπτομέρεια: στο μπακάλη της γειτονιάς μιλάνε, στο κατάστημα οπτικών δε μιλάνε. Αντίστροφα τα περίμενα, λόγω αντικειμένου.

Λένε ότι από Φρανκφούρτη και κάτω η Γερμανία είναι συντηρητική, καθολική και αυστηρά τουριστική…εχμ…ιστορική ήθελα να πω. Βιομηχανοποιημένη μεν, όχι τόσο όσο η υπόλοιπη χώρα δε. Εγώ έχω παρατηρήσει μόνο τη διαφορά στην προφορά.  Εμ δεν τα μιλάω που δεν τα μιλάω, εμ μου ζητάνε και μιλτς αντί για μιλχ (γάλα), άντε μετά να δικαιολογηθείς στο αφεντικό. Τέλος πάντων. Σαν να μην ξέρεις ελληνικά και να προσγειώνεσαι στην Κρήτη ένα πράγμα.

Σταμάτησα να βγάζω φωτογραφίες με το κινητό, αφ’ενός γιατί έχει κακή ανάλυση και αφ’ετέρου γιατί παρατήρησα ένα γκρουπ τυπικών Γιαπωνέζων στο Ladenburg.

Όταν θα δουλεύω με πλήρες ωράριο και θα έχω πιο πολύ ελεύθερο χρόνο  (έχει νόημα η φράση, αλλά μην το ψάχνεις), θα καθίσω να σκεφτώ όλα αυτά που θέλω να σου πω και να σου περιγράψω, θα τα ξαναδιαβάσω και θα σου τα γράψω σωστά.

Τα υπόλοιπα μετά. ‘Ισως αύριο. Την ξέρεις την κατάσταση με τα ρεπό μου. Προς το παρόν φαντάσου τον τυπικό κιτς χριστουγεννιάτικο στολισμό και το γνωστό τρόπο επένδυσης του δέκατου τρίτου μισθού.

 Heidelberg,  

 Ladenburg,

Mannheim,

 Neckar

Μόλις που αρχίζω να το συνειδητοποιώ.

Σήκωσα το τηλέφωνο μια Παρασκευή και την  Πέμπτη το πρωί προσγειώθηκα στη Φρανκφούρτη. (Χείριστο παράδειγμα προσεχτικού σχεδιασμού και υπολογισμού ρίσκου). 

“Τρεις ώρες από Ελλάδα, τρεις ώρες και προς Ελλάδα, αν χρειαστεί”.

Δε βλέπω τα προβλήματα σαν προβλήματα, αλλά σαν παροδικές συνέπειες μιας ρευστής κατάστασης που μπορώ να διορθώσω με τον καιρό. Δε μπορώ να πω πως πάνε τα πράγματα, γιατί δεν έχω κάνει ακόμα αυτό που ήρθα να κάνω, ώστε να μπορώ να κρίνω αν πέτυχε.

Με λίγα λόγια, δε μετανιώνω.

Το μόνο που θα κέρδιζα αν έμενα  θα ήταν το εισιτήριο της πτήσης και το ταξί για το Ε. Βενιζέλος.  Τη μια στιγμή σκέφτομαι ότι έκανα βλακεία που ήρθα στη Γερμανία χωρίς να μιλάω γερμανικά και την άλλη σκέφτομαι πως και στη Γαλλία να πήγαινα το ίδιο θα ήτανε. Σε καμιά χώρα δεν  περιμένουν εμένα για μάνατζερ της BMW. Το Παρίσι, βέβαια, είναι τέσσερις ώρες με το τρένο, οπότε…

(Κλασσική passer by, μόλις αρχίζω κάτι ονειρεύομαι το επόμενο.)

Υπάρχουν μείον.

Δε μπορώ να κάνω σοβαρή συζήτηση όταν η παρέα δεν ξέρει έστω και λίγα αγγλικά ή γαλλικά.  Ή ελληνικά, εννοείται, αλλά βαριέμαι να μιλάω για ξεπερασμένες τραγουδιάρες των 80’s και για την ορθόδοξη εκκλησία. Στο φαρμακείο ευτυχώς ξέρουν τι είναι το sore throat, αλλά στα οπτικά συνεννοούμαι με νοήματα. Δεν ξέρω πως να ζητήσω το σωστό ψωμί.  Δε βρίσκω το σωστό ψωμί. Τα εισιτήρια παραείναι ακριβά για μια διαδρομή είκοσι λεπτών. Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι 23:00 με όσο πάρει.  Προς το παρόν κάνω baby sitting, δηλαδή αυτό που  δεν αντέχω: να είμαι κλεισμένη στο σπίτι με ένα παιδί και γύρω μου να συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα. 

Με τους γονείς μου, στο τηλέφωνο μιλούσα και πριν στο τηλέφωνο μιλάω και τώρα. Δεν βλέπω διαφορά. Τους στέλνω παραδοσιακά γράμματα με το ταχυδρομείο (δεν ξέρουν ούτε να ανοίγουν τον υπολογιστή) και η μαμά μου στέλνει την ανορθόγραφη απάντηση σε χαρτί από μπλοκ με αρκουδάκια. Τη φοβερίζω με μια υπερβολική περιγραφή του νόμου για τις αποσκευές, ώστε να μην ξημεροβραδιάζεται στα ταχυδρομεία. Ο μπαμπάς είναι τυπικός μπαμπάς, χωρίς συναισθηματισμούς. Απλά κοιμάται δίπλα στο τηλέφωνο :-P  Τώρα με τα κρύα θα την έχει αράξει στον καναπέ με τα βιβλία μου κι εγώ κάθομαι και νομίζω (ελπίζω) πως στεναχωριέται.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας (αδέρφια, σκυλιά, χρυσόψαρα) έκαναν τρελό πάρτυ για την αναχώρησή μου, έμαθα. Έχουν τη μουσική μου, έχουν τα βιβλία μου, δεν έχουν τη γκρίνια μου, σιγά μην τους λείπω κιόλας…

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Ξέρω τα νέα τους, αλλά από μακριά. Δεν είναι το ίδιο. Υπάρχουν πράγματα που λες από το τηλέφωνο και πράγματα που λες πάνω από ένα φλυτζάνι καφέ.  Κι αυτά είναι πάντα τα πιο ουσιαστικά.

Διαβάζω μόνο γερμανικά. Έχω να ανοίξω μυθιστόρημα 77 μέρες.

Τώρα που έχω σύνδεση ίντερνετ, ξανάρχισα κάποιες παλιές συνήθειες (εφημερίδες, ραδιόφωνο) και νιώθω πως έχω και πάλι επαφή με την πραγματικότητα. Ωραία τα λέγκο, αλλά πιο ωραίο να ξέρεις τι γίνεται στον κόσμο την ώρα που σιδερώνεις.

Αλλά τα συν λέω να τα βάλω σε χωριστό ποστ.

@ irrelevant

Καλημέρα.

Η γερμανική γραμματική περιέχεται στη λίστα με τα κινέζικα μαρτύρια. Κάνει κρύο. Γίνονται περίπου δυο εκδηλώσεις τη μέρα σε ακτίνα 40 χιλιομέτρων. Τις χάνω και τις δυο. Έχω να διαβάσω μη εκπαιδευτικό βιβλίο τρεις μήνες. Τα μέρη που πρέπει να επισκεφτώ έχουν γεμίσει δυο τετράδια εκατόφυλλα. Κάνω πράγματα που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια. Έχω κατααγχωθεί. Είμαι καλά, καλύτερα από πέρσι τέτοιον καιρό, αν με εννοείς.

Irrelevant, μάθε ιταλικά, ή ότι άλλο αποφάσισες  όσο λείπω  και φύγε.

Μαθαίνεις να εκτιμάς χαζούλια πράγματα, όπως ένα sudoku στα ελληνικά ή το να ξέρεις τι στο καλό έχει μέσα το κάθε  βιτάμ.  Παρατηρείς ότι κουτσά στραβά όλοι σέβονται τους κανονισμούς της πολεοδομίας. Θυμάσαι κάτι διατηρητέα στην Αθήνα που τα αχρηστεύουν για πολυκαταστήματα και σου ανάβουν τα λαμπάκια. Μετά θυμάσαι κάτι άλλα που έγιναν δημόσιες υπηρεσίες και σκέφτεσαι ότι σου τελείωσαν τα μήλα και το τυρί.

Έχεις χρόνο μόνο για υγιείς προβληματισμούς (λεφτά, χρόνος, λεφτά). Ερωτήσεις του τύπου “Ποια είμαι, από που έρχομαι και που πάω” δε χωράνε. Βέβαια, τις δυο πρώτες δεν τις έκανα και ποτέ, αλλά για την τρίτη σου έχω και απάντηση: έλα ντε!

Σου λείπουν οι φίλοι σου αλλά όχι τα παλιά σας στέκια. Σας φαντάζεσαι σε ένα φοβερό καφέ που ανακάλυψες τυχαία κοντά στο καινούριο σου σπίτι και που ανυπομονείς να τους δείξεις. Εάν τα είκοσι πιο αντιπαθή σου άτομα σε πετύχουν να αγοράζεις τσίχλες και πατατάκια σ’ ένα σοκάκι στην ξένη χώρα, τότε τι να πω, είσαι αδιόρθωτη περίπτωση. 

Το ξέρω ότι αγχώνεσαι για τις αλλαγές όπως κι εγώ. Δηλαδή, εικοσιτρία περίπου λεπτά μετά. 

Στείλε μου email για το που θα βρίσκεσαι

Τελικά κάνει κρύο.

Έχετε δοκιμάσει να συμπληρώσετε αίτηση για δουλειά με τη βοήθεια λεξικού; Έχετε δοκιμάσει να διαβάσετε αγγελίες για εργασία με τη βοήθεια λεξικού και του altavista babelfish; Οχι, ε; Το ‘ξερα πως δεν ήταν σοφή κίνηση.

Δεν είχα που δεν είχα χρόνο για διάβασμα, βρήκα και σύνδεση ίντερνετ και ήρθε κι έδεσε. Η δικαιολογία μου είναι ότι ψάχνω ιστοσελίδες με πρακτικές ασκήσεις για τα άρθρα και τις μετοχές. Στα μπλογκς μπαίνω καταλάθος, ψάχνοντας online λεξικά στο google, αλήθεια λέω!

Απ΄τα τεστ που δείχνουν πως τα πας με τα παιδάκια, αυτό με το ζωντανό, τσαντισμένο χταπόδι που πρέπει να το βάλεις σε ένα αραιό δίχτυ και να μείνουν όλα τα πλοκάμια μέσα, χωρίς να χρησιμοποιήσεις βία, είναι το πιο ρεαλιστικό.

Τελικά το ευρώ έχει μπίιπ όλη την Ευρώπη, ή είναι ιδέα μου; Νόμιζα πως εγώ χάνω το λογαριασμό γιατί έχω συνηθίσει στις τιμές τις Ελλάδας, αλλά και οι ντόπιοι τα έχουν παίξει τελείως με τα σουπερμάρκετ και τέτοια βασικά.

Εταιρία κινητής (ελληνική) με είχε δέκα μέρες στο περίμενε για ένα πρόβλημα στο κινητό (και αφού τουτς πήρα καμιά τετρακοσαριά φορές) και μου τηλεφώνησε μια βδομάδα μετα την αποκατάσταση να με ενημερώσει για… την αποκατάσταση!

Καφές ελληνικός (ή τούρκικος, όπως σας βολεύει) φτιαγμένος στο μπρίκι και όχι ξεπεταγμένος στη μηχανή, κοστίζει 1.90 ευρώ με θέα σε κάτι σαν το Λευκό Πύργο στο πιο καλοδιατηρημένο. Πόσο είπαμε ότι κοστίζει ένας της μηχανής στη μέση της Κατεχάκη; Τριάμισι; Τέσσερα;

Κάτι ακόμη: αν ποτέ μοιάσω στο είδος του Έλληνα μετανάστη με τη χοντρή χρυσή καδένα και τον τεράστιο χρυσό σταυρό (στο γυναικείο ανάλογο, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ), που μένει δίπλα σε παγκοσμίως γνωστά αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία, αλλά δεν έχει διανοηθεί ποτέ να τα επισκεφτεί μέσα σε είκοσι χρόνια, γιατί άμα δεν είναι ελληνικά είναι βλακείες (βάλτε μόνοι σας τη γνωστή κατάλληλη λέξη), που είναι φουλ ρατσιστής με τους Γερμανούς αλλά περισσότερο με τους άλλους ξένους μετανάστες, που παρανομεί (πχ στο πάρκιν) για να αποδείξει ότι  είναι Ελληνάρας και που οδηγεί απλήρωτη μερσεντές,  μπορείτε να με πυροβολήσετε.

‘Οτι θα ερχόταν ο καιρός που θα έβρισκα παραμελημένα βιβλία κάτω από τα πουλόβερ, αντί για ξεχασμένα πουλόβερ κάτω από τα βιβλία, δεν το περίμενα…

Τίνος ιδέα ήταν να έρθω να μείνω σε χώρα της οποίας δε μιλάω τη γλώσσα; Δική μου; Α, οκέι.

Για να είμαι ειλικρινής δεν το έχω μετανιώσει ακόμα. Από την Αθήνα θα έφευγα έτσι κι αλλιώς και προσπαθούσα να βρω δουλειά στην ελληνική επαρχία. Αχαχαχα! Και μετά μετανάστευσα. Δεν έχει «γιατί» και «με ποιο σκεπτικό» και «πάνω σε ποια βάση» και «με τι προοπτικές». Κλασσική passer by, κάνω ένα σχέδιο και μετά ακολουθώ πιστά το αμέσως μεθεπόμενο.

Αντί για ένα σωρό γαλλόφωνες και αγγλόφωνες χώρες λοιπόν, εγώ επέλεξα τη Γερμανία.

Διαπίστωση πρώτη: η περιοχή που μου είχαν περιγράψει ως βιομηχανική είναι μεν βιομηχανική αλλά όχι σε στυλ Πτολεμαϊδας ή Ασπρόπυργου, ας πούμε. Εχει καλοδιατηρημένα κάστρα, καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά σπίτια και έχει και δέντρα! Πολλά δέντρα! Μετά την Αθήνα και ειδικά μετά το φετινό χάλι με τις φωτιές, εγώ αισθάνομαι ότι είμαι στον παράδεισο κι ας ξεφυτρώνει και καμιά καμινάδα στη μέση του πουθενά σαν το κέρατο.

Διαπίστωση δεύτερη: δεν κάνει τρομερό κρύο (ακόμα). Mου έχουν υποσχεθεί όμως ότι σε λίγο καιρό καμιά κρέμα χεριών δε θα είναι αρκετή κι ότι η ομίχλη τύπου θρίλερ που έχει κάθε πρωί στο ποτάμι is not the real thing.

Διαπίστωση τρίτη: πρέπει να μάθω γερμανικά asap, γιατί αλλιώς … Συμπλήρωσα τις πρώτες εκατό ώρες εντατικών μαθημάτων και μου έδωσαν ένα χαρτί που πιστοποιεί ότι δεν καταλαβαίνω γρι απ’ όσα μου λένε αλλά καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέλθω.

Δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν κάνω τουρισμό. Είμαι σαν το παιδάκι: «Κοίτα, ένας κανονικός ποδηλατόδρομος!» «Κοίτα, το λεωφορείο είναι στην ώρα του!» «Κοίτα, ένα κάστρο αγκρέμιστο!» «Κοίτα, βρήκα τη μάρκα του σαμπουάν μου!» κι άλλα τέτοια ώριμα.

Οι μεταφορικές και τα κούριερ είναι ξεδιάντροποι κλέφτες. Τα ΕΛΤΑ επίσης. Δυο περιουσίες για να μεταφέρουν το φτερό της πεταλούδας. Δέκα μέρες για να παραδοθεί αλληλογραφία στην Ελλάδα (τρεις μέρες για να παραδοθεί από εκεί εδώ). Δεν έχω ίντερνετ. Σχολές έχουμε, κολυμβητήριο έχουμε, ενα ρημαδοϊντερνετ καφέ δεν έχουμε.

Από την Ελλάδα μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι, ένας οποιοσδήποτε φούρνος με τυρόπιτες και ζεστό ψωμί, η μεγάλη κούπα μου του καφέ, τα dvd μου και τα βιβλία μου.

Sorry gia ta greeklish, alla grafo apo internet cafe kai den exei ellinika to pliktrologio.

Den eixa pei oti tha fygo? E, efyga…

Pou, pos, giati… Otan tha exo ena normal PC kai mia normal syndesi, esto kia dial up.

An exete kanei i an kanete sxolia de tah mporo na apantiso, sorry.  Na pernate kala.

Oi ektos internet filoi tha exete nea mou tilefonika kai me to paradosiako snail mail asap

Ta leme

Τους λένε οι ίματζ μέικερς τους να πάνε κοντά στις πυρκαγιές κι αυτοί κάθονται και τους ακούνε!

Μα ποιος θέλει να βλέπει φάτσες πολιτικών και λοιπών αρριβιστών την ώρα που καίγεται ο τόπος;

Οχι τίποτα άλλο, αλλά απασχολούν και κόσμο που θα μπορούσε να προσφέρει από πιο χρήσιμα πόστα.

Άσε πια όλους αυτούς τους γλοιώδεις τοπικούς κομματαρχαίους που τους ακολουθούν σαν τα σκυλάκια και μου θυμίζουν τον Σταρένιο στις παλιές ταινίες… 

Ασε και τους (λέμε τώρα) καλλιτέχνες και τους λοιπούς (λέμε τώρα) σοφούς που τρέχουν να βγάλουν τα μούτρα τους live στην τηλεόραση και δεν τολμούν να πουν κακιά κουβέντα για τους  άρχοντες του τόπου, αν δεν υπάρχει προσωπική σκοπιμότητα. Αν άκουγαν και τι κοτσάνες λένε…

Οι μόνοι που ικανοποιούνται από τέτοιες παρουσίες, είναι κάτι ένοχοι που χτίσανε πάνω σε ρέματα και μέσα στα δάση και μόλις φτάσει η ώρα της “πληρωμής”, φωνάζουν “που είναι το Κράτος”. (Εκεί ακριβώς που το άφησες δωροδοκημένο την τελευταία φορά, άνθρωπέ μου, εκεί ακριβώς).

Παρένθεση:

Θα ήθελα η πλειοψηφία των τηλεοπτικών παρουσιαστών να κατέβει στη Γη ή τουλάχιστον να μην ακούγεται σαν ντουμπλαρισμένη σαπουνόπερα και να αφήσει  τους ανταποκριτές της να μας ενημερώσουν για το τι συμβαίνει στο χώρο που κάνουν ρεπορτάζ. Όσους θυμούνται πως γίνεται, δηλαδή. Αλλά φοβάμαι ότι αυτό είναι άλλο ένα από τα πράγματα που δε θα δω σε αυτήν τη ζωή.

Τέλος παρένθεσης.

Δεν έχω δει πολιτικό να πλησιάζει περισσότερο απ’όσο είναι ασφαλές και συγχρόνως ωραίο στην κάμερα.  Αφού λοιπόν δεν πρόκειται να πιάσουν καμιά μάνικα ή να προσπαθήσουν να βοηθήσουν, με όποιον τρόπο τους υποδειχθεί, δε μας αδειάζουν τη γωνιά λέω εγώ;

Ή μήπως οι βαρυσήμαντες δηλώσεις τους θα φέρουν πίσω τα δάση και τους νεκρούς;

θα γεμίσει ο τόπος σιχαμερά ενσταντανέ με σκονισμένους υποψηφίους που χτυπούν με κλαδιά θάμνους σχεδόν σβησμένους πια, ενώ κάποιος επαγγελματίας παρακολουθεί διακριτικά μήπως και πεταχτεί στ’ αλήθεια καμιά σπίθα και αρπάξει η γραβάτα ή καταστραφεί η γόβα των ψηφοθήρων μας.

Δεν είναι πιο λογικό να κρατάμε ελεύθερους τους βασικούς δρόμους, ώστε να μπορούν να εκκενωθούν οι περιοχές, αντί να τους πνίγουμε με αυτοκίνητα και πούλμαν των πολιτευτών και των παρατρεχάμενών τους; Δεν είναι πιο λογικό να αποφεύγονται  τα έξοδα μεταφοράς, διαμονής και σίτισης κάποιων που δεν προσφέρουν τίποτα στην περιοχή και τα χρήματα αυτά να δίνονται κατευθείαν για την περίθαλψη και τη στέγαση όσων το έχουν πραγματικά ανάγκη;

Δεν είναι πιο λογικό οι αξιωματικοί των διαφόρων Σωμάτων και οι συντονιστές των εθελοντών να ασχολούνται με τις πυρκαγιές καθεαυτές και με το πως θα στήσουν καλύτερα τις πυροσβεστικές επιχειρήσεις, αντί να ποζάρουν από κάμερα σε κάμερα ή να δίνουν αναφορά σε κυβερνώντες ή wannabe κυβερνώντες, όλων των αποχρώσεων, οι οποίοι ούτε σκοπεύουν, ούτε ξέρουν πως να βοηθήσουν;

Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι βέβαια, που ξέρουν από διαχείριση κρίσεων ό,τι έχουν δει σε εξομοιωτή (κι άμα), μπορούν να παραμείνουν στο γραφείο τους.  Με το αιρκοντίσιον σε μια λογική θερμοκασία, εννοείται.

Έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται σε ισχυρογνώμονες πολίτες να πλησιάζουν τη φωτιά, όση κι αν είναι η καλή τους διάθεση, γιατί καταλήγουν να δυσκολεύουν τους επαγγελματίες, αντί να τους βοηθούν. Οσο τεμπέλης και μλκς και να ‘ναι  ο εκπαιδευμένος, κάτι ξέρει παραπάνω όταν λέει “μην πάς από κει θα σε πετύχει καμιά αναζωπύρωση”.

Εδώ δε μετράει το ποιος είναι ο πιο μάγκας και ο πιο έξυπνος ή ποιανού το κόμμα είναι το καλύτερο και το ομορφότερο. Μετράει να σβήσουν οι γαμοφωτιές πριν απομείνουν μόνο ψάρια και φύκια σ’αυτή τη χώρα.

Και κάτι ακόμη:

Ο διορισμός δεν είναι το παν στη ζωή.

Πιο πολύ κι από τους πολιτικούς, τα έχω βάλει με όσους πουλάνε την ψήφο τους για να διορίσουν τα παιδιά τους. Τα “χώνουνε” λοιπόν σε μια θεσούλα τα παιδιά, χωρίς καμία κλίση προς το επάγγελμα, χωρίς τα τυπικά προσόντα και ξέροντας ότι δε θα λάβουν ποτέ την τυπική εκπαίδευση και τον τυπικό εξοπλισμό, τα “βολεύουνε” σε λιμενικά, αστυνομίες, αγροφυλακές, πυροσβεστικές και πάει λέγοντας, μέχρι που έρχεται η ώρα να δουλέψουν στη θέση που διορίστηκαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΥΓ. Δε θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους  που δεν εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους παρά μόνο όταν είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν οι ίδιοι, τους ανθρώπους που χαζεύουν τη φωτιά στο μπαλκόνι τους με πίτσες και μπύρες ώσπου να είναι πια πολύ αργά για να διαφύγουν, τους ανθρώπους που πέφτουν να καούν (ή να πνιγούν, ανάλογα το μήνα) μαζί με τα υπάρχοντά τους και παίρνουν στο λαιμό τους και όποιον πάει να τους σώσει και τους ανθρώπους που συνεχίζουν να πάνε διακοπές στα καμμένα, σα να μη συνέβη τίποτα.

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα…

Φοράω μεγάλο καπέλο, σκούρα γυαλιά ηλίου, ψηλό γιακά.

Μπαίνω σε ένα ήσυχο, μικρό, συνοικιακό βιβλιοπωλείο, πολύ μακριά από τις περιοχές που έχω φοιτήσει, κατοικήσει ή εργαστεί.

Διαλέγω δυο λεπτές ποιητικές συλλογές κι ανάμεσά τους, με τις ράχες στραμμένες προς τα μέσα, στοιβάζω τα κομμάτια που ήρθα να αγοράσω.

Πληρώνω μετρητά κι εξαφανίζομαι μέσα στο πολύβουο πλήθος, κουβαλώντας τα δακτυλοδεικτούμενα βιβλία.

Πως να ομολογήσω ότι διαβάζω έργα που έγραψαν μπλόγκερς ή που οι συγγραφείς τους ξέπεσαν σε αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι του ίντερνετ;

Αν με πιέσουν, θα πω ότι αγόρασα Γκράχαμ Γκριν, που τα ‘χουν ξαναδεί και τα ‘χουν συνηθίσει…

Χεχεχε  

(smiley καταχθόνιου χαμόγελου)

Έχω κόψει τις ειδήσεις εδώ και χρόνια, έχω κόψει πια και τις περισσότερες εφημερίδες…

Τώρα με τις εκλογές θα πρέπει να κόψω και τα μπλογκς για λίγες εβδομάδες, ώστε να φτάσω σωστά ενημερωμένη μπροστά στην κάλπη.

(Να συνεχίσω να διαβάζω ξένο Τύπο ή να τον κόψω κι αυτόν;  )

Η “πλήρης ζωή” έχει διαφορετική έννοια για τον κάθε άνθρωπο.

Διαφορετικά “πρέπει”, διαφορετικά “θέλω”, διαφορετικά όνειρα, διαφορετικά οδόσημα, σελιδοδείκτες σε διαφορετικά σημεία.

Δεν υπάρχει άσπρο- μαύρο σ’αυτά τα πράγματα.

Ευτυχώς.

Οπότε, όσοι το κατανοούν, αναζητούν το δικό τους ορισμό του πλήρους κι όσοι δεν το κατανοούν παιδεύονται να εφαρμόσουν  τους ορισμούς άλλων.

Είναι καλύτερα να δίνεις τη λάθος ερμηνεία και να ξαναπροσπαθείς, παρά να ζήσεις τη λάθος “πλήρη ζωή”  και μάλιστα εν γνώσει σου.

Κι όπως έχω ξαναπεί, δε θέλω να είμαι υπερωκεάνειο. 

Ωκεανογραφικό θέλω να ‘μαι.

Δεν έχω αλλάξει.

Απλά τα πράγματα που αρνιόσασταν να δείτε βαρέθηκαν να σας γνέφουν κι άρχισαν να σας πετάνε μολύβια και μαξιλάρια μπας και τα προσέξετε.

Έπιασε.

Και τώρα που βεβαιωθήκατε πως μιλάω σοβαρά, πως πάντα μιλούσα σοβαρά, πάμε πάλι από την αρχή…

Αν έφευγα μόνιμα από την Αθήνα, το μόνο που δε θα έβρισκα τοπικά είναι το adsl, το οποίο δεν είναι και καμιά σοβαρή καταστροφή εδώ που τα λέμε.

Για όλα τα υπόλοιπα, υπάρχει το λεωφορείο.

Πάλι Τσαγκαροδευτέρα; Την περασμένη βδομάδα δεν ήτανε; Κάθε βδομάδα αυτή τη δουλειά θα έχουμε;

Αντε πια!!!

Αυτήν την εικόνα θα τη βάλω ταπετσαρία να έχω κάτι ευχάριστο να κοιτάω στο γραφείο…

 Όταν η ζωή τα φέρνει αλλιώς, δεν καταπιέζω τον εαυτό μου να πει:

“Κέρδισα αυτό που είχα στόχο να κερδίσω και θα το κάνω  εγώ να μοιάζει μ’αυτό που ήθελα, γιατί αφού το βρήκα μισοτιμής στις εκπτώσεις της πραγματικότητας και άρεσε και στους πάντες,  πρέπει να είναι το σωστό!”

Αναγνωρίζω ότι κάτι πάει στραβά και λέω:

“Δεν έκανα αυτό που είχα στόχο να κάνω και  αυτό που πήρα δεν είναι αυτό που ήθελα, αλλά θα το κάνω εγώ να μοιάζει μέχρι να ξαναπροσπαθήσω για το αυθεντικό. Η ζωή δεν τελειώνει στην τετάρτη δημοτικού και δέχομαι να μπαίνω μόνο σε κουτάκια που έφτιαξα εγώ για μένα. Κι ας είναι τα πιο άτεχνα. Τουλάχιστον είναι στο νούμερό μου.”

Μόνο εμένα με τσατίζει το καλοκαίρι και η ζέστη του;

Επειδή έχω πια συνηθίσει τα φόρουμ και τα μπλογκς, όπου κατά 95% μπορείς να σχολιάσεις και έχεις και απάντηση στην αντίρρησή σου, μου φαίνεται εξωπραγματικό που όταν παίρνω εφημερίδες και περιοδικά και θέλω να πω τη γνώμη μου για κάποιο άρθρο τους, δε βρίσκω ούτε καν το email επικοινωνίας κάποιων συγκεκριμένων αρθρογράφων.

Καταλαβαίνω ότι η φύση των δυο μέσων είναι διαφορετική, ότι η αποστολή τους είναι επίσης διαφορετική και ότι το κείμενο των εντύπων είναι το τελικό προϊόν και δεν το χειριζόμαστε όπως ένα ανανεώσιμο ποστ.

Αλλά απορώ: ούτε καν την περιέργεια να μάθουν τι αντιδράσεις προκαλεί το άρθρο τους πέρα από το στενό επαγγελματικό τους κύκλο δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι;

Στις προηγούμενες ζωές μου πρέπει να ήμουνα βράχος, δέντρο, τείχος, πυραμίδα, πολυκατοικία… κάτι τελείως ακούνητο τελοσπάντων. Δεν εξηγείται αλλιώς η τωρινή.

Στατιστικά στις επόμενες θα είμαι βάζο που πέφτει, νερό που κυλάει, άμμος που παρασύρεται, άνεμος που δε μένει πουθενά;

Είναι πολύ αστείο.

Τολμάς να λες στους γονείς σου ένα σωρό συνταρακτικά πράγματα (χρεωκόπησα, παντρεύομαι περιπλανώμενο σαξοφωνίστα, θα κάνω μαύρο παιδί, έβαλα βόμβα στο μετρό) ενώ πρέπει μηχανεύεσαι χίλιους σωσίβιους τρόπους να ξεστομίσεις απλές φρασούλες όπως:  δεν έρχομαι για διακοπές, δε δίνω ΑΣΕΠ,  ξαναμετακομίζω, ξαναπαραιτήθηκα.

Ο μόνος που μπορεί να κρίνει τι είναι σωστό για μας, είναι ο χρόνος.

Έχετε καλέσει την εταιρεία ΤΑΚΑΝΕΙΟΛΑ-ΚΑΙΣΥΜΦΕΡΕΙ. ΟΕ

Για το σέρβις, πατήστε το 1

Για τις πωλήσεις, πατήστε το 2

Για το λογιστήριο, πατήστε το 3

Για τη διεύθυνση, πατήστε το 4

Εαν έχετε ξανακαλέσει τις τελευταίες 24 ώρες για το ίδιο θέμα, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει αλλά θέλετε να ξαναρωτήσετε, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι το παράλογο αίτημά σας είναι χρονοβόρο, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει πως οι γραμμές του τμήματος που θέλετε είναι απασχολημένες, μην παίρνετε τη Δ/ση, θα είναι απασχολημένες για πολύ περισσότερο. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι γραμμές του τμήματος που θέλετε είναι απασχολημένες όλη μέρα, μην τις απασχολείτε κι εσείς. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι θα προγραμματίσουμε επίσκεψη μόλις υπάρξει διαθέσιμος συνεργάτης, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν σας έχουμε απαντήσει ότι θα προγραμματίσουμε επίσκεψη μόλις υπάρξει διαθέσιμο ανταλλακτικό, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν δεν έχετε παραλάβει ανταλλακτικό, προφανώς δεν το εχουμε παραλάβει ούτε κι εμείς. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν μας έχουν καλέσει τρεις συνεργάτες σας, για το ίδιο θέμα, τις τελευταίες τέσσερις ώρες, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι συνεργάτες μας βρίσκονται σε πελάτη εκτός πόλεως, η Δ/ση δε μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό σήμερα. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν οι συνεργάτες μας βρίσκονται σε πελάτη, δε θα τον αφήσουν για σας. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν ζητήσατε να σας επισκεφτούν οι συνεργάτες μας αλλά δε δεχτήκατε καμιά από τις ώρες που σας πρότειναν, τότε προφανώς τους στείλαμε σε κάποιον που δέχτηκε. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν ζητήσατε προϊόν με ειδικά χαρακτηριστικά, δεν θα το παραλάβετε πριν τροποποιηθεί ή κατασκευαστεί εκ νέου. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν έχετε στείλει πάνω από δυο φαξ και δε σας έχουμε απαντήσει, το αίτημά σας παραμένει στάσιμο επειδή η Δ/ση μας απασχολεί με τα φαξ και τα τηλεφωνήματά σας. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν θέλετε ν’ αλλάξετε μια μεγάλη παραγγελία την οποία πιέσατε να λάβετε άμεσα, την έχουμε ήδη στείλει. Πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν είστε συνάδελφος με λογικό αίτημα, καλέστε το εσωτερικό ή φωνάξτε.

Εάν είστε συνάδελφος με παράλογο αίτημα, πατήστε το άγκιστρο και κατεβάστε το ακουστικό.

Εάν είστε κατοικίδιο που πάτησε καταλάθος τα πλήκτρα, κάντε ό,τι θέλετε, προφανώς σας έχουν παρατήσει στο διαμέρισμα.

Εάν δεν ανήκετε στις πρώτες τέσσερις κατηγορίες και επιμένετε να μιλήσετε με κάποιον εκπρόσωπό μας, μάλλον είστε από αυτούς που ζαλίζουν τη Δ/ση για να επιβεβαιωθούν, οπότε πατήστε το 4.

Εάν είστε ακόμη στη γραμμή και δεν ανήκετε στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες, παρακαλούμε λάβετε υπ’όψιν ότι πιθανόν να μας καθυστερείτε από τη διεκπεραίωση του δικού σας αιτήματος και αφήστε μας να εργαστούμε.

Έχετε καλέσει την εταιρεία ΤΑΚΑΝΕΙΟΛΑ-ΚΑΙΣΥΜΦΕΡΕΙ. ΟΕ

Για το σέρβις, πατήστε “

Όσοι έχουμε μια ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα, ξέρουμε και για τα προβλήματα μεταξύ Δασικής, Πυροσβεστικής και Αγροφυλακής και για τα κακοσυντηρημένα οχήματα και για τις περιοχές που χρήζουν προστασίας και δεν την έχουν.  Το πρόβλημα δεν προέρχεται από το Κράτος, γιατί απλά το Κράτος βρίσκεται πολύ μακριά, Μίζας και Ψήφου γωνία, στο δήμο Αρπαχτής. Το πρόβλημα και οι αντιδράσεις προέρχονται από μας τους ίδιους, που κλαίμε για τα ελαφάκια αλλά τα ξεχνάμε στο γραφείο του αρχιτέκτονα ή στο υπερλούξ ξενοδοχείο που κάνουμε τις διακοπές μας. Ή όταν το δάσος γίνεται χαμηλή βλάστηση που μας εξυπηρετεί στη βοσκή και αφήνει και χώρο για δυο ρίζες ελιές και μερικά ενοικιαζόμενα δίπλα στην παραλία. Ή που αδιαφορούμε για φωτιές που δε βρίσκουν το δρόμο τους στα δελτία των οχτώ.

Η ενημέρωση, όπως την εννοώ εγώ, δεν περιλαμβάνει πολιτικάντικες κορώνες ενεργών ή wannabe κυβερνητών, ούτε τα κλάματα των καταπατητών που βλέπουν την παράνομη βιλίτσα τους να καίγεται. Συγκινητική η οικογένεια που έχασε το βιός της και απέμεινε με ό,τι χωράει στο πορτ-μπαγκάζ μιας Καγιέν, αλλά ας μην έχτιζε παράνομα, σόρι κι όλας.

Αδιαφορώ για τις ”αυθόρμητες”  δηλώσεις των πολιτικών και των τσιρακιών τους, όλων των παρατάξεων, σχετικά με τις φωτιές που καίνε τη μισή Ελλάδα.  Δεν τους έμαθα σήμερα  τους πολιτικούς και τους υπευθύνους των διαφόρων Οργανισμών και Σωμάτων. Ούτε και περιμένω ουσιαστική βοήθεια από αυτούς.

Να ‘ναι καλά οι επαγγελματίες που μας προστατεύουν και οι εκπαιδευμένοι, έμπειροι εθελοντές που παλεύουν μαζί τους στην πρώτη γραμμή (σε όλα τα θέματα, όχι μόνο στις φωτιές).   Στους εθελοντές που ευγνωμονώ δε συμπεριλαμβάνονται οι ξεροκέφαλοι, αυτοκτονικοί τύποι που θέλουν  να περάσουν τα μπλόκα απλά και μόνο από περιέργεια ή για να τραβήξουν βίντεο, ούτε αυτοί που βλέπουν το σπίτι τους να καίγεται, έχουν χάσει την ψυχραιμία τους  και θα προκαλέσουν περισσότερα προβλήματα απ΄όσα θα λύσουν.

Δε με νοιάζει τι  λέει ο κάθε κομματάρχης. Να μάθω τι έγινε και τι μπορώ να κάνω  γι’αυτό θέλω. Όχι συμβουλές του συρμού, αλλά επιστημονικά πορίσματα �